با کد تخفیف OFF30 اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۳۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.

کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم

نویسنده:تامس کریستوفرسون ، مایکل اس. کریستوفرسن

مترجم:علیرضا میردیده

انتشارات:انتشارات شیرازه کتاب ما

دسته‌بندی:

امتیاز

۱.۰از ۱ رأیخواندن نظرات

۱٫۰

(۱)

خواندن نظرات

معرفی کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم

کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم نوشتهٔ تامس کریستوفرسون و مایکل اس. کریستوفرسن و ترجمهٔ علیرضا میردیده است. انتشارات شیرازه کتاب ما این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی شرحی از شکست تا آزادی فرانسه در جنگ جهانی دوم.

درباره کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم

کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم حاصل تجزیه و تحلیل انبوهی از کتاب‌ها و مقالاتی است که دربارۀ فرانسه در جنگ جهانی دوم نوشته شده‌اند. بسیاری از این آثار مدعی هستند که فرانسه می‌توانست نازی‌ها را در سال ۱۹۴۰ یا پیش از آن شکست دهد، اما نخبگان نظامی و سیاسی از به‌دست‌گرفتن ابتکار عمل با حمله به آلمان در پاییز ۱۹۳۹ خودداری کردند و سپس در بهار ۱۹۴۰ نتوانستند گزارش‌های اطلاعاتی خود را به‌درستی تفسیر کنند. بسیاری از همین نخبگان نظامی و سیاسی به رهبری «مارشال پتن»، به‌جای پذیرش مسئولیت خود در شکست، آتش‌بسی را پذیرفتند که فرانسه را تحت‌ سلطۀ آلمان نازی قرار داد و با حمایت کلیسای کاتولیک، انقلاب موسوم به انقلاب ملی را بر مردم فرانسه تحمیل کردند. در این انقلاب که با یک مجموعه‌ای از دروغ‌ها درخصوص زوال و انحطاط فرانسه و الزام ملت به پرداخت هزینۀ این انحطاط توجیه شد. در آغاز کار، این انقلاب ملّی با مخالفت اکثریت مردم مواجه نشد؛ اما با گذر زمان و سیر وقایع، انقلاب ملّی و سیاست‌های رژیم ویشی مشروعیت خود را تقریباً به‌طور کامل از دست دادند. تامس کریستوفرسون و مایکل اس. کریستوفرسن در این اثر علاوه‌بر روایت‌کردن روابط پیچیدۀ مردم فرانسه با رژیم ویشی از یک‌سو و نهضت مقاومت در سوی دیگر، به تعامل مشکل و پُرتنش میان «دوگل» با «چرچیل» و «آیزنهاور» نیز پرداخته‌اند.

خواندن کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جهان، به‌ویژه تاریخ جنگ جهانی دوم پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فرانسه در جنگ جهانی دوم

«در این میان، بسیاری از کارهای پیش‌پاافتاده باقی مانده بود. در ۱۵ اوت، بخش عمده‌ای از ارتش فرانسه- ۲۰۰ هزار نفر که بسیاری از آنها در نبردهای ایتالیا جنگیده بودند- همراه با چند صد هزار نیروی متفقین به جنوب یورش بردند. آنها تحت رهبری ژنرال دولاتر دوتاسینی، تولون و مارسی را با سرعتی غیرقابل‌پیش‌بینی تصرّف کردند. مارسی تنها پس از پنج روز نبرد سقوط کرد، در حالی‌که تخمین‌ها حکایت از آن داشتند که نبرد مارسی سی‌ویک روز طول خواهد کشید. این پیشروی سریع آلمانی‌ها را کاملاً غافلگیر کرد، چرا که آنها انتظار داشتند که نیروهای متّفقین را به اندازۀ کافی متوقف خواهند ساخت تا عقب‌نشینی برنامه‌ریزی‌شده به رودخانۀ رُن را صورت دهند. این پیشروی همچنین برای متّفقین امکان تأمین مقادیر انبوهی ذخایر از طریق بندر مارسی را فراهم ساخت، بدین‌ترتیب آنها بیش از هر بندر اروپایی دیگری در ماه‌های پایانی سال ۱۹۴۴ از مارسی برای تأمین تدارکات بهره گرفتند. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۴، نیروهای فرانسوی به لیون رسیدند و نقشۀ آلمان برای ایجاد خطی از شهر سانس تا شهر دیژون و مرز سوئیس را بر هم زدند. سه هفتۀ بعد، فرانسوی‌ها جبهه‌ای در امتداد شمال کوه‌های ووژ تا مرز سوئیس ایجاد کردند. بنابراین، عقب‌نشینی استراتژیک به درۀ رون نتوانست به هدف خود در جلوگیری از پیوند ارتش متفقین جنوبی با قوای نرماندی دست یابد. این امر تنها به سبب تعقیب سریع آلمانی‌ها از سوی ارتش فرانسه و متفقین نبود، بلکه نهضت مقاومت داخلی نیز آلمانی‌ها را مورد حملات ایذایی قرار داد و هنگام عبور از شهرهای گپ و گرنوبل به آنها حمله کرده، ۳ هزار و ۵۰۰ نفر از آنها را در منطقۀ اُ- سَووآ به اسارت درآوردند و در شهرِ مُنتِلیمار خسارات سنگینی را به آنها تحمیل کردند، جایی که ۱۱ هزار آلمانی کشته شدند. نهضت مقاومت و نیروهای داخلی فرانسه مانع از پیوستن حدود ۴۰ درصد از قوای آلمانی در جنوب به مابقی قوا در شمال شدند. تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۴، فرانسوی‌ها ۱۲۰ هزار زندانی آلمانی را در اسارت داشتند که حدود یک‌سوّم از کلّ تعداد اسرای متفقین در آن زمان بود. در جریان این رویدادهای پیروزمندانه، نهضت مقاومت سریعاً رشد کرد، نیروهای داخلی فرانسه از ۱۰۰ هزار نفر در ژوئن به ۵۰۰ هزار نفر در سپتامبر افزایش یافت. موفقیت، پُلی به موفقیت بعدی می‌زند.»

نظرات کاربران

صاد

۱۴۰۵/۰۱/۰۴

کتابی خوب و مفید، با بیان گیرا و ترجمه‌ی شیوا؛ مرتبط به شرایط جنگی امروز.

بریده‌هایی از کتاب

خشم خود را فروخوردن، برخلاف میل لبخند زدن و پذیرفتن روابط نزدیک با کسانی که کشور را به اشغال خود درآورده بودند، بخشی از واقعیت تلخ زمانه بود.

صاد

اطلاق برچسب ملّت مقاومت یا ملّت همدست به مردم فرانسه در سال ۱۹۴۰، اگر نادرست نباشد، اقدامی گمراه‌کننده است. مردم فرانسه در بیشتر موارد مانند شخصیت‌های نمایشنامۀ در انتظار گودو اثر ساموئل بکت بودند، نمایشنامه‌ای که به‌طرزی سربسته براساس شرایط فرانسۀ پساجنگ نوشته شده و در آن، نقش‌آفرینان در انتظار ظاهرشدن شخصیت اصلی هستند. فرانسوی‌ها منتظر ماندند تا آلمانی‌ها بروند، تا بریتانیایی‌ها در جنگ پیروز شوند، تا ویشی به وعده‌هایش عمل کند، تا مقاومت پیروز شود، یا آنکه منتظر ماندند تا اتفاقی بیفتد که به انتظار بی‌پایانی که شکست پدید آورده بود، پایان بخشد.

صاد

تمامی شواهد نشان می‌دهد که به استثناء تعداد معدودی برنامه، تقریباً هیچکس به رادیو پاریس که تحت کنترل نازی‌ها بود، گوش نمی‌داد. اکثریت قریب به اتفاق بی‌بی‌سی را ترجیح می‌دادند، زیرا برنامه‌های آن سرگرم‌کننده و آموزنده بود؛ تبلیغات آن ماهرانه و زیرکانه بود، نه عجیب و غریب و شاخدار مثل رادیو پاریس.

صاد

همانگونه که باب مور و دیگر مورّخان هلندی اشاره کرده‌اند، تفاوت عمده میان فرانسه و هلند، ریشه در انقلاب فرانسه داشت: فرهنگ سیاسی هلند، فرهنگی مبتنی بر سلسله‌مراتب، فرمانبرداری و وفاداری به گروه‌های قومی یا مذهبی خود بود، در حالی‌که فرهنگ سیاسی جمهوری‌خواهانۀ فرانسه، بر حقوق مشترک انسانی تکیه داشت و شامل مفهوم شورش علیه اقتدار ناعادلانه بود که هر دو، مولود انقلاب فرانسه بودند. به نقل از مور: «در سطح جمعی و فردی، شکی وجود ندارد که سنّت‌های احترام به قدرت و عدم تمایل جمعی به خطر کردن، به این معنی است که بعید بود اکثر مردان و زنان هلندی با میل خود در یاری‌رسانی به یهودیان مشارکت کنند.»

صاد

تصمیم دوگل برای ادامۀ جنگ در کنار بریتانیای کبیر به خوبی مورد توجه افکار عمومی فرانسه قرار گرفت؛ با وجود آنکه بریتانیا در مرس‌الکبیرِ الجزایر جهت جلوگیری از افتادن ناوگان فرانسوی به‌دست دشمن، دست به نابودی آن زد. پتن علناً بریتانیایی‌ها را به خیانت متهم کرد و در پاسخ به حملۀ مذکور که در آن بیش از هزاران ملوان فرانسوی کشته شدند، راهپیمایی‌ای با حضور نیروهای انگلیسی‌ستیزِ ریشه‌دار و قدیمی ترتیب داد. در مقابل، دوگل با وجود انگلیسی‌ستیزی معروفش در دوران بین دو جنگ، به حمایت از بریتانیایی‌ها در بی‌بی‌سی مبادرت کرد. علیرغم ترس از آنکه فرانسوی‌ها با پتن در خصوص این موضوع موافق باشند، افکار عمومی اکثراً از موضع دوگل طرفداری کرد.

صاد

او فرصت را غنیمت شمرد و در پاییز ۱۹۴۰ به آفریقای استوایی فرانسه سفر کرد؛ جایی که او در ۲۷ اکتبر از مانیفست برازاویل رونمایی کرد. در آن مانیفست، او ایجاد شورای دفاع از امپراتوری را اعلام کرد، شورایی که از نخستین نهادهایی بود که به منظور احیاء جمهوری پایه‌گذاری شد. او متعهد شد که «به محض آنکه امکان انتخاب آزادانۀ نمایندگان مردم فرانسه فراهم گردد، در قبال اقدامات خود به آنها پاسخگو خواهد بود.» در همان زمان که دوگل برای احیاء دموکراسی و جمهوری به چنین تعهدات مهمی تن می‌داد، پتن در مونتوآر با هیتلر ملاقات کرد. تضاد بین این دو نمی‌توانست بیش از این واضح و آشکار باشد.

صاد

بیشتر اقدامات اوّلیۀ نهضت مقاومت در شمال به صورت فردی انجام می‌شد، نه توسّط گروه‌های سازمان‌یافته. آنها سربازان را پنهان می‌کردند تا از دستگیرشدن‌شان به‌عنوان اسیر جنگی جلوگیری کنند، اسلحه‌ها را به این امید که بعدها بتوان از آنها برای آزادی فرانسه استفاده کرد، مدفون می‌کردند، روی دیوارها شعارهای ضدّ‌آلمانی می‌نوشتند و به سربازان آلمانی حمله می‌کردند. اگرچه چنین تک‌مضراب‌هایی کمک چندانی به پیروزی در جنگ نمی‌کرد، امّا وجود مخالفت‌های همیشگی و مستمر را به رخ می‌کشاند و روحیۀ هزاران نفر را که قصد سرپیچی از آلمانی‌ها را داشتند، تقویت می‌کرد. از میان آنها سرانجام گروه‌های سازمان‌یافته‌ای بیرون آمدند که به‌طور مؤثرتری دست به مخالفت با اشغالگری زدند

صاد

بر خلاف مردان مقاوم، هرگز اقدامات زنانی که به مقاومت پرداختند، مورد توجه چندانی قرار نگرفت. بسیاری از زنانی که از اردوگاه‌های آلمان به فرانسه بازگشتند، هیچگونه همدردی‌ای از سوی هموطنان خود دریافت نکردند؛ با آنکه آنها به سبب فعالیّت‌های‌شان در نهضت مقاومت به تبعید رفته بودند. در یک مورد، به معلم زنی که برای بازگرداندن سلامتی خود درخواست مرخصی کرده بود، گفته شد که او پیش‌تر در آلمان در تعطیلات به سر می‌برده است.

صاد

در پایان سال ۱۹۴۳، نهضت مقاومت به نیرویی قدرتمند و متحد بدل شده بود و شارل دوگل مسئولیت ستاد فرماندهی فرانسه در لندن و الجزایر و مقاومت داخلی را بر عهده داشت. هیچ کشور دیگری در اروپای غربی تحت اشغال نازی‌ها، چنین نهضت متّحد و کارآمدی را برای مقابلۀ با آلمانی‌ها پدید نیاورد. اعضاء تشکیل‌دهندۀ این جنبش توافق کردند که فرانسۀ جدید می‌بایست دموکراسی پارلمانی باشد، با دولتی قوی که رفاه عمومی مردم را با محدودساختن بدترین اشکال افراط‌های سرمایه‌داری، ملّی‌کردن بخش‌های حیاتی اقتصاد و گسترش پوشش نظام بیمۀ سلامت، بیکاری و بازنشستگی به تمامی مردم، تأمین نماید.

صاد

متفقین ۷ هزار و ۴۴۴ عملیات بمباران انجام دادند که در آن ۳۶ هزار فرانسوی در سال ۱۹۴۴ کشته شدند. ویشی با کلید زدن کارزاری تبلیغاتی به این مسائل واکنش نشان داد و متفقین را به خاطر «کمک به» فرانسه با کشتن مردم و ویران‌کردن شهرهایش محکوم کرد، امّا فرانسوی‌ها به طرز چشم‌گیری آلمانی‌ها را مقصّر وضعیت خودشان می‌دانستند.

صاد

الفبای مراقبت از کودک