کتاب سوغات یک قاصدک

کتاب «سوغات یک قاصدک» سرودۀ احسان بهروان فر است و انتشارات متخصصان آن را منتشر کرده است. این کتاب داری ۹۰ شعر از احسان بهروان‌فر، ترانه‌سرا و شاعر ایرانی است.

درباه کتاب سوغات یک قاصدک

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه‌وهمه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

کتاب سوغات یک قاصدک مجموعه شعر احسان بهروان‌فر، شاعر و ترانه‌سرای ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب سوغات یک قاصدک آمده در قالب‌ ترانه سروده شده است. بیشتر ترانه‌های احسان بهروان‌فر در قالب مثنوی بوده و در تعدادی از قالب‌های ترکیبی مانند مثنوی، غزل و چهارپاره استفاده شده است. مجموعۀ سوغات یک قاصدک ۹۰ شعر را در خود جای‌داده است و شاعر در آن به موضوعات مختلفی مانند عشق، زندگی، دوستی، طبیعت و مضامین اجتماعی پرداخته است.

خواندن کتاب سوغات یک قاصدک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر، ادبیات و موسیقی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سوغات یک قاصدک

«ای که تویی، تمام من، زخم تو التیام من

سروِ بلندقامتت، سایهٔ مستدام من

ای که منم به میل خود، مانده در این حصار تو

مفتخرم که مرغ جان، گشته چنین، شکار تو

گرچه دلت، دل مرا، در دل این قفس گذاشت

عاشق بی نوای تو، بی‌نظرت، نفَس نداشت

روز و شبم به انتظار، روزی من به دست یار

تا تو ز در درآیی و غم ز دلم کند فرار

مرغ‌دلم در این قفس، در پی آب‌ودان نبود

زائر آن دمم که دست، سوی قفس کُند فرود

کاش که از همین قفس، من بپرم به شانه‌‌‌‌ات

حنجره‌‌‌‌ام شود پر از زمزمهٔ ترانه‌‌‌‌ات

تو به گمان که یک دو بار، دیدن تو مرا بس است

بی‌خبری خدای من، حال و هوای دل، پس است

در هوسم که دم‌به‌دم، بوسه زنم به روی تو

در نفسم نسیمی از جنگل سبز موی تو

فکر و خیال هر شبم، شعله به شاخهٔ شعور

عاقبت از همین قفس، پر بکشم به کوه طور»