کتاب بلوچستان ایران

کتاب «بلوچستان ایران» نوشتۀ ادریس شیانی است و انتشارات نوروزی آن را منتشر کرده است. این کتاب به معرفی بلوچستان ایران می‌پردازد. 

درباره کتاب بلوچستان ایران

بلوچستان ایران آب‌وهوای گرم و خشک دارد. مردم بلوچستان ۲ دسته‌اند، بخشی از آن‌ها ساکن هستند و بخشی عشایر که ایلات بلوچ را تشکیل می دهند و غیر ساکن هستند. منبع اصلی درآمد آن دسته از مردم بلوچ که ساکن هستند، کشاورزی است و در آمد بلوچ‌های متحرک، از راه دام پروری است. به دلیل خشکی فراوان، کشاورزی و دام‌پروری در چند سال اخیر افت قابل توجهی داشته است. ترانه‌ها، نغمه‌ها و صنایع دستی بلوچستان نشان از زندگی مردمان بلوچ دارد که در رنگ‌ها و نقش‌های سوزن‌دوزی، حصیربافی یا سفال‌گری بلوچ نمود پیدا ‌می‌کند. فعالیت‌های صنایع دستی بر عهدۀ زنان است چرا که آن‌ها به خاطر فقر فعالیت خانه‌داری چندانی ندارند و از طرف دیگر به دلیل سنت‌ها و عقاید مردان، در خارج از خانه هم نمی‌توانند کار کنند بنابراین زنان بلوچ از ۷ سالگی سوزن‌دوزی بلوچ را می‌آموزند و به اقتصاد خانواده کمک می‌کنند. دوم مارس روز جهانی فرهنگ بلوچستان است.

 کتاب بلوچستان ایران در ۵ فصل تنظیم شده است؛ فصل اول کتاب به معرفی ۲۱ شهرستان‌ بلوچستان و موقعیت جغرافیایی‌شان اختصاص دارد. فصل دوم آداب و رسوم بلوچستان، ویژگی‌های فرهنگی، اجتماعی، مذهب و باورهای مردم، موسیقی و رقص، پوشاک سنتی، ویژگی‌های اخلاقی و بازی‌های بومی را توضیح می‌دهد. فصل سوم مربوط به آثار هنری، زیورآلات و صنایع دستی بلوچستان است. فصل چهارم کتاب غذاها و خوراکی های بلوچستان؛ انواع خوراک خرما، خوراکی نان، ترشیجات بلوچی و اناع خورشت (واداپ یا نارشت) را معرفی می‌کند و فصل پنجم دربارۀ میوه‌های بلوچستان است.

خواندن کتاب بلوچستان ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به ایران‌شناسی به‌ویژه بلوچستان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بلوچستان ایران

«زاهدان یکی از کلان‌شهرهای ایران و مرکز استان سیستان و بلوچستان است و زاهدان تا قبل از دورۀ پهلوی روستاي کوچک و دورافتاده‌ای به نام دزآپ بود. دزآپ کلمه‌ای به زبان بلوچی است و دز+آپ تشکیل شده است و در سال ۱۳۰۲ خورشیدی دولت دستور به آبادانی شهر داده است و در سال ۱۳۰۹ خورشیدی بنا به پیشنهاد تیمسار جهانبانی نام شهر به زاهدان تغییر یافت. هرچند نقشۀ اولیۀ شهر زاهدان توسط یک مهندس از شهر کویتۀ پاکستان طراحی شد، ولی معماران ایرانی بافت کلی شهر را بر اساس معماری شهرهای تاریخی مطابق اقلیم منطقه اجراکردند و زاهدان نام گرفت و واژۀ زاهدان در لغت به معنی (پرهیزگاران) است.»