کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی

کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی نوشتهٔ یاسمین معماریان و محمدرضا صفاریان طوسی است. انتشارات گیوا این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی

کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی به بررسی رابطهٔ میان سبک‌های فرزندپروری و طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه با کمال‌گرایی پرداخته شده است و والدین با اجرای رویکرد تربیتی صحیح می‌توانند به‌گونه‌ای زمینهٔ خوب و بد اعمال را به فرزندانشان بیاموزند که موجبات تحقیر و سرزنش آن‌ها را فراهم نیاورند. 

این کتاب با موضوع سبک‌های فرزندپروری، طرح‌واره‌های ناسازگار اولیه و کمال‌گرایی برای گروه‌های متعددی مناسب است:

• عرصهٔ مطالعه و بررسی عملکرد والدین نسبت به فرزندان‌؛ 
• برای نوجوانان به منظور شناخت بیشتر خود و اصلاح عملکردشان در راستای بهبود زندگی خویش؛ 
• برای سازمان‌ها و موسساتی که با کودکان و نوجوانان سر و کار دارند از قبیل: مدارس و دبیرستان‌ها؛ 
• برای کلینیک‌های درمانی و آموزشی و مراجعین؛ 
• برای درمانگران کارشناسان و متخصصین رشته‌های علوم تربیتی و روانشناسی و نظایر آن؛

خواندن کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی کودک و نوجوان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سبک های فرزندپروری، طرح واره های ناسازگار اولیه و کمال گرایی

«هدف تمام شیوه‌های پرورش کودک آماده کردن او برای ایفای نقشی است که در جامعه بر عهده اش میگذارند. کودکان چنان پرورش می‌یابند که بتوانند راه و رسم زندگی والدین خود را پیش بگیرند. والدین و آموزگاران واسطه انتقال آرمان‌های فرهنگی اجتماع به کودک می‌باشند. آرمان‌های فرهنگی هر اجتماع تعیین کننده نوع و چگونگی آموزش‌هایی است که کودک باید فرا بگیرد. از آنجا که در هر اجتماع الگوها و آرمان‌های فرهنگی گوناگونی وجود دارد، والدین نیز بر اساس الگوها و آرمان‌های فرهنگی شان کودکان خود را به شیوه‌های گوناگونی پرورش می‌دهند. فرزندپروری فرایندی پیچیده است و شامل رفتارهای ویژه‌‌‌ای است که اگرچه به طور منفرد عمل می‌کنند، در نهایت بر آینده فرد تاثیر می‌گذارد. به عبارت دیگر، فراهم آوردن زمینه برای پرورش استعدادهای درونی هر فرد، و به فعل رساندن توانایی‌های بالقوه در درون او، یکی از وظایف دشوار والدین است. اگرچه ممکن است زمینه و شیوه‌هایی که والدین برای کنترل و اجتماعی کردن فرزندانشان استفاده می‌کنند متفاوت باشد، چنین به نظر می رسد که نقش اساسی تمام والدین حمایت و آموزش فرزندان است. سبک‌های فرزندپروری از یک سو ارتباط اعضای خانواده را با یکدیگر مشخص می‌کند و از سویی دیگر شیوه سازگاری فرزندان را درجامعه تحت تاثیر قرار می‌دهد. به عبارت دیگر، طرز برخورد افراد هر خانواده با یکدیگر، در پرورش فرزندان و نحوه رفتار آن‌ها تاثیر به سزایی دارد»