کتاب اوپنهایمر

کتاب اوپنهایمر نوشتهٔ دیوید بویل و ترجمهٔ امید حسینی است و همراز آن را منتشر کرده است. این کتاب راوی دنیای ویران است؛ یعنی داستان‌های به‌هم پیوستهٔ رابرت اوپنهایمر، ادوارد تلر و لوییس استراوس.

این کتاب داستان سه مرد است که اگرچه بیشترین نقش را در ساخت بمب اتم و بعد هم بمب هیدروژنی داشتند و در تصمیم‌گیری‌های منجر به بمباران ژاپن در سال ۱۹۴۵ کاملاً دخیل بودند، سرآخر در جلسهٔ دادرسی محرمانه‌ای در واشنگتن که در تاریخ به‌عنوان یک اشتباه قضایی بسیار معروف ثبت شده- با هم گلاویز شدند.

جورج کنن، دیپلمات سابق، در مراسم یادبود رابرت اوپنهایمر در شهر پرینستن ایالت نیوجرزی گفت: «هیچ‌کس به‌اندازهٔ او خواستار جلوگیری از فجایع ناشی از ساخت سلاح‌های کشتار جمعی نبود. او به منافع بشر فکر می‌کرد و به‌عنوان یک آمریکایی می‌خواست از طریق جامعه‌ای که به آن تعلق داشت، این خواسته‌ها را دنبال کند.»

رابرت اوپنهایمر پدر بمب اتم بود و ادوارد تلر، مبتکر بمب هیدروژنی، که بعدها به‌شدت با اوپنهایمر درگیر شد. لوییس استراوس هم شغل اصلی‌اش بانک‌داری بود، اما علاقه و دانش بالایش در سیاست‌های هسته‌ای و سخت‌کوشی‌اش مقامات ایالات متحده را مجاب کرد تا اوپنهایمر را در فضای تیره و خفقان‌آور مک‌کارتیسم در دههٔ ۱۹۵۰ «محاکمه» کنند.

جالب است که هر سه‌شان از پدر و مادرهایی با اصالت کاملاً اروپایی به دنیا آمدند: آلمان، مجارستان و وین.

درباره کتاب اوپنهایمر

بدون تردید، رابرت اوپنهایمر یکی از تاثیرگذارترین شخصیت‌های تاریخ معاصر است؛ کسی که نقش اصلی را در طراحی و ساخت بمب اتم و در پی آن، آغاز عصر هسته‌ای ایفا کرد. از اوت ۱۹۶۴ که ایالات متحده دو بمب هسته‌ای روی هیروشیما و ناگازاکی انداخت، دورانی تلخ و تاریک در تاریخ بشریت آغاز شد و دنیا به سمت جنگ هسته‌ای پیش رفت. در پی این اتفاق، کشورهای قدرتمند در رقابتی دیوانه‌وار به‌دنبال ساخت سلاح‌های هسته‌ای قوی‌تر افتادند. این رقابت تا جایی پیش رفت که حتی شرکت‌کنندگان در آن هم از قدرت بمب‌های ساخته دست خودشان به وحشت افتادند و تصمیم گرفتند آن را بیش از این ادامه ندهند. دیوید بویل در این کتاب بدون جهت‌گیری خاصی، این دوره وحشتناک و وقایع قبل و بعدش را توصیف می‌کند. به قول خودش، فاجعه هسته‌ای همچنان دنیایمان را تهدید می‌کند، پس شاید وقتش باشد که یک بار دیگر نگاهی به داستان پیشگامان بزرگ سلاح‌های هسته‌ای بیندازیم.

این روزها فیلم اوپنهایمر ساختهٔ کریستوفر نولان نیز حسابی سر و صدا راه انداخته است.

خواندن کتاب اوپنهایمر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر می‌خواهید بدانید چطور وارد عصر بمب اتم شدیم این کتاب را حتما بخوانید.

بخشی از کتاب اوپنهایمر

«یکی از وحشتناک‌ترین لحظه‌های تاریخ بشریت بود. و شاید هم دورهٔ رهایی، که هرگز از شرش راحت نخواهیم شد. همان نسلی که اوپنهایمر و تلر را بزرگ کردند، با پیشینهٔ دو جنگ جهانی و یک جنگ سرد، می‌خواستند چاره‌ای برایش بیندیشند.

اوپنهایمر و تلر و هم‌نسل‌هایشان در عصری انقلابی به دنیا آمده بودند که در آن نوآوری‌هایی مثل لامپ، سینما، خودرو، تلفن، زیردریایی و سفر هوایی داشتند زندگی مردم را در کشورهای توسعه‌یافته زیر و رو می‌کردند. همان موقع گروه کوچکی از دانشمندان هم داشتند اصول پذیرفته‌شدهٔ نیوتنی دربارهٔ درک‌مان از ساختار حیات و دنیا را بازنگری می‌کردند.

برای کسانی که به ایده‌های نو علاقه دارند، که قطعاً اوپی و تلر هم در این دسته می‌گنجند، دههٔ ۱۹۰۰ بهترین دوره برای به‌دنیاآمدن بود.

در واقع در اولین سال از زندگی اوپنهایمر (یعنی ۱۹۰۵) که با نام «سال جادویی اینشتین» هم شناخته می‌شود، این فیزیک‌دان نظری بزرگ چهار مقالهٔ انقلابی منتشر کرد که مفهوم کلی نسبیت را توصیف می‌کردند.

اما اینشتین هم روی شانهٔ بزرگان ایستاده بود. در سال ۱۹۸۶، این هنری بکرل (Henri Becquerel) و ماری کوری (Marie Curie) بودند که با کار روی مواد فسفرسنت، پرتوزایی (یا رادیواکتیویته) را کشف کردند. این مواد بعد از این که در معرض نور قرار می‌گیرند، در تاریکی می‌درخشند. بکرل فکر می‌کرد که نکند درخشش ایجادشده در لوله‌های اشعهٔ کاتد توسط اشعه‌های ایکس هم نقشی در این قضیه داشته باشد.»