کتاب شاه غریب: پژوهشی در تعزیه‌های رضوی

«شاه غریب» نوشته لاله تقیان و داوود فتحعلی‌بیگی است. این کتاب به پژوهشی در خصوص تعزیه‌های رضوی می‌پردازد. در این پژوهش تلاش شده تا نسخه‌های تعزیه‌های در خصوص امام رضا(ع) جمع‌آوری شود و مورد تحلیل قرار گیرد. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: این نسخه از آنجا آغاز می‌شود که امام رضا به دعوت مأمون راهی سفر به خراسان می‌شود، امّا راضی به این سفر نیست و از این بابت غمگین است. به هر حال امام سفر می‌کند و در راه به شخص کوری بر می‌خورد که از وضع خود می‌نالد و امام با دادن دستمالی به او که به چشمانش می‌مالد، وی را شفا می‌بخشد. بدین ترتیب در نخستین لحظات نسخه‌نویس امام را با برتری خاص او که همان معجزه است نشان می‌دهد و تماشاگر را نسبت به امام که دارای توانایی خاصی است برمی‌انگیزد. در ادامه سفر امام به دماوند می‌رسد و با یک سلمانی ملاقات می‌کند و از او می‌خواهد که موهایش را مرتب کند و سلمانی احساسش را اینطور بیان می‌کند: فخر کن ای تیغ بهرام احتشام تا تراشی مویی از فرق امام فخر کن ای دست بر دست ملک تو زر بی غش شدی این سر محک ناز کن ای آب بر آب بهشت شد به موی شاه دینت سرنوشت روز محشر او را دریابد. سپس امام به باغبانی برمی‌خورد و از باغبان انگور می‌خواهد و او می‌گوید که حالا فصل انگور نیست و ندارم. امام از خداوند می‌خواهد که در باغ او درخت انگور بار دهد، و جبرئیل از جانب خداوند چنین می‌کند و به معجزه آن باغ را پر از گل و میوه و انگور می‌کند، زمانی که باغبان از دیدن باغ و میوه خوشحال است، جبرئیل به یاد امام حسین (ع) گریز می‌زند و می‌گوید: جبرئیل: گریه کن ای شیعه در این ماجرا یاد آور از حسین و کربلا