کتاب شاخص های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر

کتاب شاخص‌های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر نوشتۀ سعید اسلام‌دوست کلیدبری و سید محمد نصیری تولون و ویراستۀ الهام کسایی‌پور در انتشارات هورین به چاپ رسیده است. این کتاب در حوزۀ مدیریت شهری است و نقش و تأثیر مدیریت دانش در مدیریت شهری و بهبود عملکرد آن را بررسی می‌کند.

درباره کتاب شاخص های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر

در موضوع مدیریت شهری موضوع و پرسش محوری این است که عناصر اصلی ساختار قدرت و مدیریت شهری چه هستند و پایگاه اجتماعی این عناصر چیست؟ کتاب شاخص‌های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر، سیر تحول رویکردهای نظری در حوزۀ مدیریت شهری را بر مبنای این چهارچوب تبیین می‌کند: هر ساختار معینی ظرفیت‌هایی ویژه برای انواع خاصی از فرایندهای کارکردی دارد و متقابلاً این فرایندها برای تحقق نیازمند ساختارهای نهادی متناسب با خود هستند. 

از دهۀ ۱۹۸۰ آنچه به‌عنوان ادارۀ امور شهری خوانده می‌شد مدیریت شهری نام گرفت. این مدیریت به‌دنبال راه‌هایی برای ارائۀ خدمات عمومی از راه‌های مقرون به‌صرفه است و تلاش می‌کند اقدامات دولتی و خصوصی را هماهنگ و یکپارچه کند و بر مسائل ساکنان شهرها چیره شود.

کتاب شاخص‌های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر در ۵ فصل تدوین شده است. در فصل اول، مدیریت شهری، مدیریت دانش، مکاتب مرتبط با مدیریت دانش، اهداف این نوع مدیریت و موانع آن توضیح داده شده‌اند. فصل دوم دربارۀ شاخص‌های مدیریت دانش و اجرای این شاخص‌هاست. فصل سوم به تأثیر این شاخص‌ها بر عملکرد مدیریت شهری اختصاص یافته است. فصل چهارم موضوع ارزیابی مدیریت شهری با تأکید بر شاخص‌های حکمروایی را بررسی می‌کند. در فصل پنجم و آخر، جایگاه حقوقی شهرداری، قانون شهرداری، حقوق شهری و شهروندی و ملزومات آن و نقش شاخص‌های شهری در مدیریت شهری بررسی شده‌اند.

خواندن کتاب شاخص های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به همۀ دوستداران کتاب‌های مدیریت و مسئولان و مدیران شهری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شاخص های مدیریت دانش بر عملکرد مدیریت شهر

«مدیریت شهری باید بتواند پروژه‌های اجرایی از سوی هر سازمانی را به نفع شهروندان سوق دهد و بدین لحاظ بایست با مفاهیم کلی فنی و جاری تمامی دستگاه‌های خدماتی آشنایی حاصل کند. دستگاه‌هایی نظیر آب و فاضلاب، برق و مخابرات و گاز و... تماس متقابل کمتری با یکدیگر دارند و لذا مدیریت شهری می‌تواند هماهنگ‌کننده و جهت دهنده مناسبی برای این استفاده تلقی شود.

تعدد موضوعات و سازمان‌های دخیل در امر برنامه‌ریزی به دلیل پیچیدگی ذاتی شهرها، برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران شهری را ناگزیر به اتخاذ رویه برنامه‌ریزی واحد و یکپارچه جهت ایجاد هماهنگی بین اولویت‌ها و نیازهای مختلف این مداخله کنندگان می‌نماید.»