کتاب شور و شعور در مسیر نور

کتاب «شور و شعور در مسیر نور» نوشتۀ سیدابراهیم حسینی کوهساری است و میراث ماندگار آن را منتشر کرده است. کتاب شور و شعور در مسیر نور سفرنامه‌ای است که طلاب دربارۀ تجربه‌هایشان در پیاده‌روی اربعین نوشته‌اند. 

درباره کتاب شور و شعور در مسیر نور

اربعین روزی است که اسیران کربلا با داغی که در دل‌هایشان داشتند به کربلا برگشتند و تمام خاطرات تلخ عاشورا برایشان تجدید شد. پیاده‌روی اربعین نقش کلیدی در زنده نگه‌داشتن نهضت عاشورا دارد و در طول تاریخ محلی برای جمع‌شدن شیعیان بوده است و بسیاری از محبان عقیده دارند که با اربعین می‌توان به تمدن نوین اسلامی دست پیدا کرد.

باتوجه‌به اینکه هرساله جمعیتی میلیونی از اقشار، فرهنگ‌ها و تفکرات سیاسی،‌اجتماعی و فرهنگی مختلف به پیاده‌روی اربعین می‌روند و در چند سال اخیر با زیادشدن جمعیت توجه دنیا را به خود جلب کرده است، گروهی از طلاب حوزۀ علمیۀ قم تصمیم گرفتند سفرنامه‌هایی را از این سفر معنوی تهیه کنند و در اختیار مخاطبان قرار دهند تا علاوه بر بیان تجربه‌های میدانی این سفر انگیزه و تشویقی برای خوانندگان شود تا شاید روزی آن‌ها هم از این سفر بهره ببرند.

هر فصل از کتاب شور و شعور در مسیر نور، روایت یکی از طلاب حوزه از سفر اربعین است. فصل اول: علی بیگدلی، فصل دوم: سید محمدکاظم حسینی‌نژاد، فصل سوم: مجید صالحیان، فصل چهارم: سعید مجرد، فصل پنجم: غلامرضا مددی، فصل ششم: سعید یزدانی و فصل هفتم: تصاویر مربوط به پیاده‌روی‌های اربعین است.

خواندن کتاب شور و شعور در مسیر نور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به سفرنامه و همچنین دوستداران سفر معنوی اربعین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شور و شعور در مسیر نور

«رفتن به پیاده‌روی اربعین آن هم در وضعیتی که عراق و داعش در آن واقع است و در کل جنگی که در عراق و سوریه برپا است بر طبق خیلی از محاسبات عاقلانه نیست ولی دعوای عشق و عقل در کربلا حل شده است. این عشق عقلانی است و عقل ورزی عاشقانه است؛ منتهی بعضی‌ها نفسانیت را با عقلانیت اشتباه می‌گیرند و روی نفسانیت اسم عقلانیت می‌گذارند. قصد عزیمت به‌سوی عتبات مقدسه عراق آن هم در این شرایط نامناسب که داعش با ایجاد کمی نهی انفجاری و منفجرکردن خود در میان زائران و اشغال مقداری از عراق توسط گروهک‌های تروریستی موجب رعب و وحشت شده، برای ما جز، اعتقاد و عشق به ائمه چیز دیگری نیست؛ زیرا نگاه ما به زیارت قبور امامان شیعه و انبیا و اولیاء، مذهبی و اعتقادی است و به‌عنوان یک دستور دینی همچون فروعات دیگر دینی به آن نگریسته می‌شود»