کتاب سوخته

کتاب سوخته را انتشارات مؤسسۀ فرهنگی‌ مطالعاتی شمس الشموس منتشر کرده است. این اثر پیرامون زندگی و سیروسلوک یک عارف توحیدی به نام «آیت‌الله شیخ محمدجواد انصاری همدانی» نوشته شده است.

درباره کتاب سوخته

کتاب سوخته در ۳ بخش به زندگی و روش و منش «شیخ محمدجوان انصاری همدانی» پرداخته است. این شخص در سال ۱۲۸۱ به دنیا آمد و در ۱۳۳۹ درگذشت. بخش اول این کتاب در ۱۴ فصل به اندیشه، احساس و زندگی‌نامهٔ او پرداخته است. بخش دوم که «احوالات، دل‌نوشته‌ها و اشعار» نام دارد، خاطرات و حکایات او را نیز در بر گرفته و بخش سوم نیز گفت‌وشنودهایی با فرزندان، شاگردان و آشنایان این فرد است.

«شیخ محمدجوان انصاری همدانی» رشتۀ طب خمسۀ یونانی را نزد «حاج‌ میرزا‌حسین کوثر همدانی» آموخت و در طبابت صاحب‌نظر شد؛ به‌گونه‌ای که فرزندانش نقل می‌کنند در منزل همگی از معالجۀ اطبا بی‌نیاز بودند و پدر خود بهترین طبیب بود. ا‌لبته گاه نیز از اطراف و اکناف برای معالجه نزد او می‌رسیدند. شیخ محمدجواد انصاری با داشتن استعداد و توانایی ذاتی بالا و نیز پشتکار و همتی عالی در همان سنین جوانی یعنی در سن ۲۴سالگی موفق به دریافت درجۀ اجتهاد شد. پس از اینکه مرتبۀ اجتهاد او توسط علمای همدان تأیید می‌شود، به تشویق بعضی از بزرگان به قم سفر می‌کند و در درس مرحوم «آیت‌الله عبدالکریم حائری یزدی» حاضر می‌شود. پس از آشنایی و ارتباطی که بین این ۲ برقرار می‌شود، با وجود آنکه شیخ عبدالکریم به ایشان می‌گوید که شما دیگر نیازی به تحصیل در قم ندارید و همان برگۀ اجتهادشان را تأیید می‌کند، ولی آقای انصاری چند سال در خدمت آن معلم می‌ماند. آیت‌الله حائری او را به خدمت «آیت‌الله سید ابوالحسن‌ اصفهانی» نیز می‌فرستد و ایشان برگۀ اجتهاد آقای انصاری را با تجلیل امضا می‌کند. همچنین برگۀ اجتهاد ایشان به تأیید «آیت‌الله محمدتقی خوانساری» نیز می‌رسد. سابقۀ آشنایی آقای انصاری‌ با بزرگانی نظیر آیت‌الله خمینی، آیت‌الله آخوند ملاعلی معصومی و آیت‌الله سید محمدتقی خوانساری در همان حوزۀ درسی شیخ‌عبدالکریم حائری بود و هم‌مباحثۀ ایشان آیت‌الله گلپایگانی بود. آقای انصاری پیش از سفر به قم و آغاز تحولشان، در همدان تدریس دروس ‌سطح و درس خارج داشتند. همچنین حاشیه‌ای بر «عروةالوثقی» نوشتند که آن را ناتمام رها کردند.

خواندن کتاب سوخته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب سوخته

«می‌دانیم که حضرت آقای انصاری نسبت به شاگردان و رفقا دقت و التفات داشتند، آیا برخوردشان با عموم مردم هم به همین کیفیت بود؟ در رابطه با فامیل نسبی‌شان چطور؟ خاطره‌ای اگر در این باب دارید، بفرمایید.

حاج احمد انصاری: ایشان بارها می‌فرمود که بهترین اعمال عبادی انسان برای رسیدن به مقام قرب خدا خدمت به خلق است، آن هم خلقی که مورد توجه خداست، آن افراد برجسته‌ای که مورد قبول خدا هستند و اگر این‌ها نشد دیگر افراد خلق. این‌ها همه نهال‌هایی هستند که خداوند با دست خودش کاشته است و به همۀ این‌ها احترام می‌گذاشت. بله، اشخاص می‌آمدند با ایشان ملاقات می‌کردند، گرفتاری‌هایی داشتند، می‌فرمود: که شما گرفتاریتان این است که مثلاً نماز نمی‌خوانید. بیشتر هم تکیه‌شان روی نماز بود. می‌فرمود: اگر نماز را درست بخوانید تمام مشکلاتتان حل می‌شود. إنَّ الصلوةَ تنهی عَنِ الفَحشاءِ و الُمنکر را برای این‌ها بیان می‌کرد. یک روز یک نفر از دوستان اصرار زیادی کرد، گفت: آقا، به من دستوری بدهید. ایشان اعتنایی نکرد. روز دوم آمد و گفت، دوباره ایشان اعتنایی نکرد. چندمرتبه آمد و گفت. یک روز آقا با حالت ناراحتی فرمود: چرا هر روز می‌آیی از من دستور می‌خواهی؟ برو، فلان کار را باید بکنی! فلان کار، فلان کار... تمام دستورهایی که در زندگی مراعات نمی‌کرد همۀ آن‌ها را به او گفت. گفت این‌ها را انجام بده، بعد بیا سراغ دستور. چون اول شریعت مقدس و اسلام را باید مراعات کنی. ایشان نسبت به اشخاص برخوردهای مختلفی داشت، آن‌هایی را که می‌دید با کمال خلوص نیت می‌خواهند استفاده کنند، آن‌ها را خیلی با مهر و محبت می‌پذیرفت و کسانی را که می‌دید هدف‌های دیگری دارند و در این لباس آمده‌اند، به آن‌ها اقبال نمی‌کرد. به اقوام و کسان خود خیلی محبت می‌کرد حتی می‌رفت و بررسی می‌کرد که اگر کسی مشکلی داشت درخور توانش آن مشکل را رفع می‌کرد. در این زمینه خیلی دوراندیش بود. دید باز و وسیعی داشت. بارها شده بود که سر سفره نشسته بودیم، می‌گفت: غذایی ببرید بدهید به فلان خانوادۀ فقیر. در این زمینه‌ها خیلی دوراندیش بودند.»