کتاب رسانه و ارتباطات

کتاب رسانه و ارتباطات نوشتهٔ محمود قلندر و عباس قنبری باغستان و محمدیوسف حسین و ترجمهٔ گروه مترجمان است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب تجربهٔ مالزی در اسلامی‌سازی و بومی‌سازی دانش ارتباطات است.

درباره کتاب رسانه و ارتباطات

کتاب رسانه و ارتباطات که دربارهٔ تجربهٔ مالزی در اسلامی‌سازی و بومی‌سازی دانش ارتباطات سخن گفته، برابر با چکیده‌ای جامع از تلاش‌های متنوع در راستای اسلامی‌سازی و بومی‌سازی دانش ارتباطات در مالزی طی پنج دههٔ گذشته است. این کتاب چندین مقاله را در بر گرفته است؛ همچون «نگاهی به پیشینهٔ اسلامی‌سازی دانش در دوران معاصر مالزی»، «اسلام را به یاد آور: نقدی بر هابرماس و فوکو»، «انفعال فرهنگی و ارتباطات جهانی: بسته‌بندی مجدد ارزش‌های غربی برای بازارهای غیرغربی»، «اسلامی‌سازی نظریه‌های ارتباطات» و «نقش و تأثیر علما در رسانه‌های گروهی در شبه‌جزیرهٔ مالایا».

خواندن کتاب رسانه و ارتباطات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تجربهٔ مالزی در اسلامی‌سازی و بومی‌سازی دانش ارتباطات پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رسانه و ارتباطات

«مالزی در جایگاه یکی از دولت ـ ملت‌های نوظهور در منطقهٔ جنوب شرق آسیا همواره تلاش داشته تا با توجه به شرایط و بافت فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی منحصربه‌فردش، در حوزه‌های مختلف مدل‌های توسعه‌ای جدیدی از خود ارائه دهد و در برخی از این حوزه‌ها همچون هارمونی اجتماعی، بانکداری اسلامی، دولت الکترونیک، توریسم و گردشگری، و فناوری اطلاعات و ارتباطات، مورد توجه جهانی نیز واقع شده است.

حوزه‌های مرتبط با ارتباطات همچون رسانه‌ها و مطبوعات، روابط عمومی و شبکه‌های اجتماعی نیز از این امر مستثنا نیستند، به طوری که بررسی مدل رایج ارتباطی، نظام مطبوعاتی و رسانه‌ای این کشور و به ویژه نقشی که آن‌ها در توسعه و امنیت ملی داشته‌اند از سال‌ها پیش موضوع تحقیق و بررسی بسیاری از اندیشمندان و محققان از کشورهای مختلف، به خصوص کشورهای در حال توسعه، بوده است.

به طور کلی، فهم و درک وضعیت ارتباطات و رسانه‌های مالزی همانند دیگر مقولات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی این کشور خارج از چارچوب سیاست‌های کلی «دولت پیوستهٔ» مالزی برای توسعه و تأمین امنیت ملی امکان‌پذیر نیست. به عبارت دیگر، هر گونه مدل تحلیلی برای درک و فهم وضعیت و جایگاه ارتباطات و رسانه‌های ارتباط جمعی در این کشور باید در چارچوب درک و فهم سیاست‌های کلی دولت برای توسعه و نیز برقراری امنیت ملی باشد و این بدان معناست که در چنین چارچوبی، ارتباطات و رسانه‌ها نه به اعتبار رکن چهارم بودن، بلکه به اعتبار نقشی که می‌توانند [و باید] در توسعه و ایجاد ثبات در جامعهٔ متنوع و متکثر این کشور ایجاد کنند مورد توجه قرار دارند.

از منظر یک چشم‌انداز ارتباطی، بررسی سیر تاریخ توسعهٔ رسانه‌ها و وسایل ارتباطی در مالزی در یک قرن گذشته نشان می‌دهد که آن‌ها نیز همانند دیگر کشورهای در حال توسعه فراز و نشیب‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌اند، فراز و نشیب‌هایی که هنوز هم به مرحلهٔ پایداری نرسیده و همچنان «در کشاکش بین دو گرایش ۱) پیروی از یک الگوی بومی مبتنی بر بافت و ملزومات فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خاص این کشور (نگاه رسمی و حاکم) و ۲) پیروی از الگوی رایج غربی مبتنی بر استانداردهایی همچون نظریه‌های آزادی (نگاه منتقد و آلترناتیو) در نوسان قرار دارد» (Hamzah, ۲۰۰۹)، با این تأکید که از زمان استقلال مالزی در سال ۱۹۵۷، نگاه رسمی و حاکم هم به ارتباطات و رسانه‌های جمعی و هم به روابط عمومی و مدل ارتباطی آن همواره قالب بوده و دولت حاکم توانسته به طور مستمر با تدوین مکانیسم‌هایی همچون قانونگذاری و نظارت از طریق مالکیت، تا حدودی رسانه‌ها و وسایل ارتباط جمعی غالب این کشور را «از مرحلهٔ دشمنی و سرپیچی از دولت به مرحلهٔ همسویی و همکاری با دولت» و روابط عمومی این کشور را نیز از «ابزار اطلاع‌رسانی محض به شریک استراتژیک دولت» در راستای اهداف توسعه‌ای ملی سوق دهد.

مقالهٔ حاضر ابتدا به تاریخچهٔ ظهور رسانه‌ها و وسایل ارتباط جمعی و نیز صنعت روابط عمومی در کشور مالزی از آغاز تا به امروز می‌پردازد. در ادامه نظام مطبوعاتی این کشور با تأکید بر نقشی که برای ارتباطات و رسانه‌های ارتباط جمعی تعریف شده بررسی و مکانیسم نظارت و کنترل دولت بر آن‌ها شرح داده می‌شود. در پایان نیز با نگاهی به تغییر و تحولات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی معاصر در مالزی مهم‌ترین چالش‌های پیش رو مورد بررسی قرار خواهد گرفت.»