کتاب آب باریکه ها

کتاب آب باریکه ها (سواقی القلوب) نوشته انعام کجه جی و ترجمه محمد حزبایی زاده و رمانی در باب تبعید، دلتنگی و پیوندهای عجیبی است که دور از وطن شکل می‌گیرد. رمان حاضر چند عراقی را دنبال می‌کند که با زخم‌های شخصی و گذشته‌های سنگین به پاریس رسیده‌اند و زندگی‌شان به‌تدریج به هم گره می‌خورد. در مرکز این جمع، زنی سالخورده به نام کاشانیه خاتون قرار گرفته که خاطره، هویت و رنج را در خود جمع کرده است. این رمان از کشور عراق را نشر هیرمند منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آب باریکه ها اثر انعام کجه جی

کتاب آب باریکه ها نوشته‌ی انعام کجه جی و رمانی عراقی است که مهاجرت را فقط جابه‌جایی جغرافیایی ندیده، بلکه آن را به‌عنوان شکافی در حافظه، زبان و رابطه‌های انسانی نشان داده است. شخصیت‌های اصلی رمان حاضر هرکدام از گوشه‌ای از عراق آمده‌اند و در پاریس با گذشته‌ای که رهایشان نمی‌کند، زندگی تازه‌ای را ساخته‌اند. راوی بی‌نام، کاشانیه خاتون، زمزم، سراب و ساری فقط چند چهره‌ی پراکنده نیستند؛ هرکدام بخشی از تجربه‌ی ازهم‌گسیختگی، دلتنگی و تلاش برای دوام‌آوردن را نمایندگی می‌کنند. رمان میان بغداد، موصل، بیروت و پاریس در رفت‌وآمد است تا حس ناپایداری و معلق‌بودن را پررنگ‌تر کند.

رمان آب باریکه ها از دل گفت‌وگوها، خاطره‌ها و رفت‌وبرگشت‌های ذهنی پیش می‌رود و به‌جای تکیه بر حادثه‌های ناگهانی، بر روی زخم‌های ماندگار شخضیت‌هایش تمرکز می‌کند. عشق در این اثر از سیاست جدا نیست و غربت فقط دوری از خانه نیست؛ غربت خودش را در زبان، بدن، دوستی و حتی در شیوه‌ی به‌یادآوردن نشان می‌دهد. انعام کجه جی شخصیت‌هایی را خلق کرده است که با شکست، تبعید یا دگرگونی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما طنز، شوخی و خاطره‌های روزمره هم در زندگی‌شان جاری است.

کتاب آب باریکه ها به مسئله‌ی هویت از زاویه‌های مختلف نگریسته است؛ از هویت ملی و سیاسی تا هویت جنسی و دینی. کاشانیه خاتون با گذشته‌ی ارمنی و زندگی‌اش در عراق، ساری با کشمکش تن و هویت و راوی با بار شکست‌های عاطفی و سیاسی، لایه‌هایی از این مسئله را آشکار می‌کنند. رمان حاضر همچنین تصویری از جمع‌های کوچک تبعیدیان می‌سازد. نتیجه رمانی است که هم به سرگذشت چند شخصیت پرداخته و هم تصویری گسترده‌تر از پراکندگی و از‌دست‌رفتن ارائه کرده است.

خلاصه داستان آب باریکه ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راوی به مرز عراق بازگشته است؛ سفری سنگین که با همراهی کاشانیه خاتون و تابوتی بر سقف ماشین، از همان ابتدا رنگ سوگ و حسرت دارد. زندگی راوی و جمع کوچکی از تبعیدیان عراقی در پاریس روایت می‌شود؛ آدم‌هایی که هرکدام با گذشته‌ای زخمی به‌شکلی به هم پناه آورده‌اند. زمزم، جوانی پرشور و طناز، سراب با گذشته‌ای پنهان و دردناک و ساری که برای درمان به پاریس رفته است، هر یک بخشی از این حلقه‌اند. رمان به‌تدریج نشان می‌دهد که عشق، دوستی، سیاست و تبعید در زندگی این آدم‌ها از هم جدا نیست و هر رابطه بارِ یک تاریخ شخصی و جمعی را با خود حمل می‌کند.

چرا باید کتاب آب باریکه ها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آب باریکه ها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان تجربه‌ی تبعید و اثر آن را بر حافظه، زبان و رابطه‌ها نشان می‌دهد.
• رمان چند شخصیت متفاوت را کنار هم می‌آورد و از خلال زندگی آن‌ها تصویری متنوع از جامعه‌ی عراقیِ دور از عراق می‌سازد.
• خواننده با لایه‌هایی از هویت، تعلق ملی و سیاسی و مسئله‌ی جنسیت و دین روبه‌رو می‌شود.
• حضور کاشانیه خاتون و خاطره‌های او گذشته‌ی فردی را به تاریخ جمعی پیوند می‌زند.
• کتاب تلخیِ جنگ، مهاجرت و شکست را در کنار شوخی، رفاقت و جزئیات روزمره قرار می‌دهد و این تضاد، فضای اثر را زنده نگه می‌دارد.

خواندن کتاب آب باریکه ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آب باریکه ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر عراق و رمان‌هایی که به تبعید، مهاجرت و حس ازدست‌دادن می‌پردازند.
• کسانی که می‌خواهند با تأثیر سیاست و جنگ بر زندگی روزمره‌ی آدم‌ها آشنا شوند.
• مخاطبانی که به روایت‌هایی درباره‌ی هویت، خاطره و تعلق خاطر دارند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که فضای خاورمیانه و زندگی مهاجران را در کنار هم ترسیم می‌کند.

بخشی از کتاب آب باریکه ها

«کدام احمق سنگدلی خواسته مردها گریه نکنند؟
شیرین‌ترین سال‌های عمرم را در انتظار این بازگشت سپری کردم، در عالم خیال هزار رؤیای خوش برای آن نقش می‌زدم، اما تصویر تیره‌ای که اکنون پیش چشمم می‌بینم هرگز به رؤیایم راه نیافته بود. از کجا می‌دانستم قنداق‌پیچ برمی‌گردم، نه به بند آن سعادتی که در سر می‌پروراندم بلکه با طناب رنجی سیاه که قلب را چنان می‌فشارد تا نفس به شماره بیفتد؟
در یک صبح گرم بهاری، سوار بر ماشینی کرایه‌ای با سه سرنشین، پا به خاک وطن گذاشتم. من کنار دست راننده بودم و کاشانیه خاتون روی صندلی عقبی مچاله شده بود؛ درست مثل صندوقچهٔ کهنه و رنگ و رو رفتهٔ عروس و داماد.
سه نفر در قید حیات توی ماشین نشسته بودند و بالای سرشان، روی سقف، تابوتی پیچیده در پتویی مندرس با چهارخانه‌های آبی و قهوه‌ای از محصولات کارخانهٔ فتاح پاشا.
وقتی طرف راست جاده، دور از راه بیابانی، چشمم به دو نخلی افتاد که شاخه‌هایشان میان سوز باد غبارآلود کف بر هم می‌کوبیدند، چشمهٔ رنجم جوشید و چیزی نمانده بود اشکم جاری شود. به یاد دو سه باری افتادم که گریه کردم. پلک برهم نهادم و محکم فشردم تا پرده‌ای بر ناتوانی‌ام کشیده باشم. انگار می‌خواستم مردانگی‌ام را از افتادن در سراشیبی نجات بدهم.»