کتاب صدای دانش

کتاب صدای دانش (راهنمای عملی برای آرامش درونی) نوشته‌ دن میگل رویز و ژانت میلز با ترجمه‌ فرناز فرود منتشر شده است. نشر کلک آزادگان آن را منتشر کرده است. این کتاب با تکیه‌بر سنت باستانی تلتک‌ها و تجربه‌های شخصی نویسنده، به منشأ رنج‌های درونی، نقش «دانش آلوده به دروغ» و صدای پرحرف در ذهن می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه انسان از رؤیای بهشت به رؤیای جهنم سقوط می‌کند. نویسنده با روایت‌هایی از کودکی، خانواده‌ شمن‌تبار خود، تجربه‌ نزدیک به مرگ و شبی در کویر، خواننده را قدم‌به‌قدم به سوی شناخت «داستانی» که در ذهنش می‌نویسد می‌برد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صدای دانش

کتاب صدای دانش اثری‌ست که در آن دن میگل رویز با همراهی ژانت میلز، جهان درونی انسان را از زاویه‌ سنت تلتک‌ها و تجربه‌های زیسته‌ خود بازخوانی کرده است. نویسنده از کودکی‌اش در خانواده‌ای درمانگر در مکزیک، تربیت نزد مادر شمن و پدربزرگ ناوال، و سپس جذب‌شدن به پزشکی و جراحی می‌گوید و نشان می‌دهد چگونه یک تجربه‌ نزدیک به مرگ او را به ریشه‌های معنوی نیاکانش بازگردانده است. در این بخش‌ها، کتاب صدای دانش پیوند میان «خرد باستانی» و زندگی مدرن را در قالب روایت‌های شخصی نشان می‌دهد. کتاب صدای دانش در چندین فصل پیوسته، مفاهیمی مانند داستان آدم و حوا و درخت دانش، گناه نخستین به‌عنوان «باور دروغ»، دروغ نقص داشتن، رؤیای بهشت و رؤیای جهنم، رؤیاپردازی ذهن، نقش «داستان‌سرا» در سر، و هنر خلق داستان زندگی را بسط داده است. هر فصل با روایت یا خاطره‌ای آغاز می‌شود و در پایان با بخشی تحت عنوان «نکاتی برای اندیشیدن» جمع‌بندی می‌شود که ایده‌های اصلی همان فصل را به‌صورت فشرده و نکته‌وار بازگو کرده است. در کتاب صدای دانش، نویسنده از داستان آدم و حوا تفسیری نمادین ارائه کرده است؛ درخت دانش را ساختار باورها و «شاهزاده‌ دروغ» را صدای دروغ‌گو در ذهن می‌داند که با میوه‌های آلوده‌اش، انسان را از دیدن حقیقت و تجربه‌ عشق بازمی‌دارد. در ادامه‌ کتاب صدای دانش، فصل‌هایی مانند «دیدار پدربزرگ»، «دروغ نقص داشتن ما»، «شبی در کویر»، «داستان‌سرا» و «آرامش درونی» با ترکیب خاطره، گفت‌وگو و تفسیر، نشان می‌دهند چگونه انسان از کودکیِ اصیل و بی‌واسطه، به بزرگسالی‌ای می‌رسد که در آن خود را ناکامل، نالایق و محتاج تأیید می‌بیند. نویسنده توضیح داده است که هر انسان نویسنده‌ داستان زندگی خویش است، شخصیت اصلی و شخصیت‌های فرعی را در ذهنش می‌سازد و با باور به دروغ‌ها، این داستان را به جهنمی درونی تبدیل می‌کند. در پایان، کتاب صدای دانش به امکان بازپس‌گیری اختیار داستان، تغییر باورها درباره‌ خود و رسیدن به آرامش درونی از راه شناخت و رام‌کردن «صدای دانش» می‌پردازد.

خلاصه کتاب صدای دانش

کتاب صدای دانش بر این ایده استوار است که رنج انسان از «دانش آلوده به دروغ» و صدایی برمی‌خیزد که در ذهن مدام قضاوت، تفسیر و داستان‌سازی می‌کند. نویسنده با بازخوانی نمادین داستان آدم و حوا، درخت دانش را ساختار باورها و «شاهزاده‌ دروغ» را همان صدای درونی می‌داند که با مفاهیم خوب/بد، زشت/زیبا و شایستگی/نابارزی، انسان را از رؤیای بهشت به رؤیای جهنم می‌کشاند. در کتاب صدای دانش، مسیر از کودکیِ اصیل و بی‌تظاهر آغاز می‌شود؛ جایی که انسان هنوز گرفتار برچسب‌ها و مقایسه‌ها نیست. سپس نشان داده شده است چگونه پیام‌های آشکار و پنهان خانواده، مدرسه، دین و رسانه، دروغ «من کافی نیستم» را در ذهن می‌کارند و فرد را به بازی بی‌پایان اثبات خود، نقش‌بازی‌کردن و خودقضاوتی می‌کشانند. نویسنده با روایت دیدار با پدربزرگ ناوال، شبی در کویر و کشف «داستان‌سرا» توضیح می‌دهد که هر کس نویسنده‌ داستان خویش است و تنها راه دگرگون‌کردن زندگی، تغییر باورها درباره‌ خود و باور نکردن بی‌چون‌وچرای صدای ذهنی‌ست.

چرا باید کتاب صدای دانش را بخوانیم؟

این کتاب با ترکیب روایت شخصی، اسطوره‌پردازی و جمع‌بندی‌های روشن، سازوکار رنج درونی را از زاویه‌ای متفاوت توضیح داده است. خواننده در کتاب صدای دانش با مفاهیمی مانند درخت دانش، شاهزاده‌ دروغ، رؤیاپردازی و داستان‌سرا آشنا می‌شود و می‌بیند چگونه می‌تواند با زیر سؤال‌بردن باورهای درونی، رابطه‌ خود با خویش و دیگران را آرام‌تر و مهربان‌تر کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر احساس ناکافی‌بودن، خودقضاوتی و نیاز شدید به تأیید هستند، به افرادی که به موضوعاتی مانند معنویت فردی، خودشناسی، سنت‌های بومی و نقش ذهن در ساختن رنج علاقه دارند و همچنین به خوانندگانی که از متن‌های تأمل‌برانگیز و روایی درباره‌ زندگی درونی استقبال می‌کنند.

بخشی از کتاب صدای دانش

«داستان آدم و حوا نگرشی تازه یکی از افسانه‌های قدیمی و زیبایی که به گوش افراد بسیاری رسیده، داستان آدم و حواست. من به این داستان علاقه‌مند هستم، زیرا آن چه را که می‌کوشم با کلمات بیان کنم، به صورتی نمادین شرح می‌دهد. داستان آدم و حوا بر مبنای حقیقت شکل گرفته است، اما در کودکی نتوانستم آن را درک کنم. این افسانه، داستان ارزشمندی‌ست که به نظر من خیلی‌ها درک نادرستی از آن دارند. اکنون این داستان را با نگرش دیگری که فکر می‌کنم به نگرش آفریننده‌ آن بیش‌تر شبیه باشد، شرح می‌دهم. این حکایت در باره‌ ما، در باره‌ من و شماست؛ در باره‌ انسان‌هاست، زیرا همان گونه که می‌دانید کل بشر فقط یک وجود زنده است. مرد، زن و همگی ما یکی هستیم. در این داستان ما خود را آدم و حوا می‌نامیم و انسان‌های نخستین هستیم. داستان به زمانی بازمی‌گردد که معصوم بودیم، یعنی هزاران سال پیش که هنوز چشم معنوی ما بسته نشده بود. در آن هنگام ما در بهشت زندگی می‌کردیم، در باغ عدن که بهشت روی زمین بود. اگر چشم معنوی ما باز باشد، می‌بینیم که بهشت وجود دارد و مکان آرامش، نشاط، آزادی و عشق جاودان است. برای ما، یعنی آدم و حوا، همه چیز نشانه‌ عشق بود. همدیگر را دوست داشتیم و محترم می‌شمردیم و با تمامی هستی در هماهنگی کامل به سر می‌بردیم. رابطه‌ ما با خدا، آفریدگارمان، یک پیوند عاشقانه‌ کامل بود. یعنی ما همواره با خدا در ارتباط بودیم و او نیز با ما ارتباط داشت. ترس از خدایی که ما را آفریده بود، بی‌معنی به نظر می‌رسید. آفریدگار ما خدای عشق و عدالت بود و ما به او ایمان و اطمینان داشتیم. خدا به ما آزادی کامل می‌داد و ما از این اراده‌ آزاد استفاده می‌کردیم تا مهر بورزیم و از همه‌ هستی لذت ببریم.»