کتاب دل آشوب

کتاب دل آشوب، نوشته محمدسرور رجایی، روایت زندگی مریم حسین‌زاده، همسر شهید مدافع‌حرم، رئوف رفیعی، است و انتشارات خط مقدم آن را منتشر کرده است. این اثر بر پایه‌ی خاطراتی شکل گرفته که هم‌زمان از مهاجرت، زندگی خانوادگی، داغِ فقدان و چشم‌انتظاری سخن می‌گویند. این کتاب علاوه‌بر روایت زندگی یک شهید، بخشی از تجربه‌ی زیسته‌ی خانواده‌های افغانستانی در سال‌های جنگ، آوارگی و تلاش برای ساختن دوباره‌ی زندگی را نیز پیش چشم می‌گذارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دل آشوب اثر محمدسرور رجایی

کتاب دل آشوب، نوشته‌ی محمدسرور رجایی، بر اساس خاطرات مریم حسین‌زاده شکل گرفته و زندگی شهید رئوف رفیعی را از زاویه‌ی دید خانواده و همسرش روایت می‌کند. تمرکز اثر فقط بر میدان نبرد یا لحظه‌ی شهادت نیست و سال‌های پیش از آن، از کودکی و مهاجرت تا ازدواج، زندگی مشترک، فرزندداری و روزهای پس از فقدان را نیز در بر می‌گیرد. این زاویه‌ی دید باعث شده تصویر شهید نه به‌عنوان چهره‌ای دور از دسترس، بلکه در ارتباط با نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌اش دیده شود؛ کسی که هم در متن حوادث بزرگ حضور دارد هم در زندگی روزمره‌ی خانواده.

کتاب دل آشوب روایت خود را بر خاطرات شخصی بنا کرده است. داستان از کابل و سال‌های ناامنی آغاز می‌شود و سپس به مهاجرت، زندگی در ایران، آشنایی دو خانواده، ازدواج و ادامه‌ی مسیر مشترک می‌رسد. این اثر علاوه‌بر تصویرکردن یک سرگذشت فردی، تجربه‌ی مهاجران افغانستانی، مناسبات خانوادگی، باورهای مذهبی، رسم‌ورسوم اجتماعی و دشواری‌های سازگارشدن با محیطی تازه را نیز بیان می‌کند. حضور اعضای خانواده، همسایه‌ها و اطرافیان به روایت بُعدی جمعی می‌بخشد و نشان می‌دهد که زندگی هر فرد در شبکه‌ای از روابط انسانی معنا می‌یابد.

کتاب دل آشوب میان دلتنگی، استقامت و یادآوری حرکت می‌کند. راوی در بازگشت به گذشته، هم از رنج‌های مهاجرت و بی‌پناهی می‌گوید هم از لحظه‌های کوچک دلگرمی؛ از همسایگی، نذر، زیارت، خواستگاری، عروسی و شکل‌گرفتن پیوندهای عاطفی. این روایت علاوه‌بر نزدیک‌شدن به زندگی یک خانواده، ردّ مهاجرت، تاریخ و شهادت را نیز در حافظه‌ی شخصی دنبال می‌کند.

خلاصه کتاب دل آشوب

کتاب دل آشوب با شبی آغاز می‌شود که مریم حسین‌زاده در سالگرد شهادت محمدرئوف، میان دلتنگی خود و پرسش‌های فرزندانش قرار گرفته است. روایت از این نقطه، به گذشته بازمی‌گردد و زندگی او را از کودکی در کابل و مهاجرت دشوار خانواده تا سال‌های سازگارشدن با زندگی در ایران و آشنایی با خانواده‌ی رفیعی دنبال می‌کند. سپس ماجرای خواستگاری، ازدواج و شکل‌گرفتن زندگی مشترک با محمدرئوف روایت می‌شود؛ زندگی‌ای که با سختی کار، دوری، نگرانی و حضور محمدرئوف در مسیر دفاع از حرم همراه است. کتاب بیش از هر چیز از تجربه‌ی زیستن با فقدان و پیوند میان عشق، ایمان و انتظار سخن می‌گوید.

چرا باید کتاب دل آشوب را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دل آشوب را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری نزدیک از زندگی شهید رئوف رفیعی در بستر خانواده و روابط روزمره ارائه می‌دهد.

• خواننده با بخشی از رسم‌ورسوم، باورها و مناسبات اجتماعی جامعه‌ی مهاجر افغانستانی آشنا می‌شود.

• کتابْ روایتی پرجزئیات از پیوند میان عشق خانوادگی، تعهد مذهبی و حس مسئولیت اجتماعی ارائه می‌دهد.

• این روایت تجربه‌ی مهاجرت خانواده‌های افغانستانی و دشواری‌های ساختن زندگی در غربت را به‌شکلی ملموس نشان می‌دهد.

خواندن کتاب دل آشوب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دل آشوب به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات همسران شهدا که می‌خواهند زندگی پس از فقدان را از زاویه‌ای نزدیک‌تر بشناسند.

• خوانندگانی که به روایت‌های مرتبط با مهاجرت افغانستانی‌ها و تجربه‌ی زیستن در غربت علاقه دارند.

• کسانی که می‌خواهند با فضاهای خانوادگی و اجتماعی مدافعان حرم آشنا شوند.

• مخاطبانی که به سرگذشت‌های شخصیت‌محور باتکیه‌بر حافظه، خانواده و دلتنگی علاقه‌مندند.

بخشی از کتاب دل آشوب

«شب سومین سال شهادت محمدرئوف بود. از سر شب، بی‌جهت دل‌تنگش بودم، و دلم عجیب گرفته بود؛ اما به خاطر دل دخترها، بغض‌هایم را می‌خوردم. اما محمدرئوف انگار همه جا بود؛ در پذیرایی، در اتاق خواب، در آشپزخانه، کنار پنجره، کنار گلدان حُسن یوسف...، و نگاهم می‌کرد. پنهانی به هر طرف سر می‌چرخاندم و نگاه می‌کردم؛ اما نبود. آن شب، ملیکا و مبینا را زودتر خواباندم. جانمازم را در پذیرایی، زیر عکس محمدرئوف پهن کردم و به نماز ایستادم. نمی‌دانم چند رکعت خوانده بودم که نتوانستم بغضم را نگه دارم، و اشک‌هایم آرام آرام جاری شد. نشستم و کمی با عکسش درد دل کردم؛ از تنهایی‌هایم گفتم؛ از بهانه‌های وقت و ناوقت بچه‌ها که سراغ پدرشان را می‌گرفتند؛ از حرف‌های سنگین این و آن؛ و از نامهربانی‌های روزگار. سوزش گلو و لرزش شانه‌هایم بیشتر شده بود. دیگر نتوانستم هق‌هق گریه‌هایم را نگه دارم. وقتی به خود آمدم، دیدم دخترها هم کنارم هق می‌زنند. خودم را جمع کردم، هر دو را در بغلم گرفتم، نازشان کردم و بوسیدم. هق‌هق‌شان که کمتر شد، گفتم: بچه‌ها، برویم بخوابیم. فردا صبح زود می‌رویم بهشت زهرا؛ سر مزار شهدای مدافع حرم.»