کتاب بنفش مایل به لیمویی

کتاب بنفش مایل به لیمویی نوشتهٔ یاسمن خلیلی‌فرد است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است. داستان بنفش مایل به لیمویی در پاریس می‌گذرد. نادر، همسرش آیدا و پسرش پویا به مهمانیِ شیانه فرازمند می‌روند؛ یک بازیگر تئاتر ایرانی که سال‌هاست در پاریس زندگی و کار می‌کند.‌ در ادامه، خواننده متوجه می‌شود که نادر و شیانه گذشتهٔ مشترکی دارند. این گذشته فراتر از خاطره است و حتی پای دختری به نام درنا هم به میان می‌آید؛ دختر شیانه و نادر. اما درنا کجاست؟  این کتاب رمانی رئالیستی با مایه‌هایی روان‌شناسانه است.

درباره کتاب بنفش مایل به لیمویی

رمان بنفش مایل به لیمویی جدیدترین اثر یاسمن خلیلی‌ فرد روایتی است ملموس که با سه کارکتر اصلی موعظ، شیانه و نادر و چندین شخصیت فرعی اما تاثیرگذار از پاریس شروع می‌شود و با فلش‌بک‌هایی به گذشته، دانشکدهٔ هنر، تئاتر شهر و حال و هوای سینمای دههٔ شصت ادامه پیدا می‌کند و در پاریس به اتمام می‌رسد.

داستان این رمان در شهر پاریس می‌گذرد. نادر، همسرش آیدا و پسرش پویا میهمانان شیانه فرازمند هستند. شیانه بازیگر تئاتری است که سال‌هاست در پاریس زندگی و کار می‌کند.‌ روابط شخصیت‌های داستان زمانی جذاب می‌شود که پی به مناسبات‌هایشان می‌بریم: نادر و شیانه به دنبال درنا می‌گردند اما پیدایش نمی‌کنند؛ درنا دختر آن‌هاست، دختر آن‌ها از ازدواج نافرجامشان. بنفش مایل به لیمویی به روابط انسان‌ها در جامعۀ مدرن امروزی می‌پردازد، سه راوی دارد و پازل روایی داستان را هر سۀ این روایان به موازات هم تکمیل می‌کنند. بنفش مایل به لیمویی رمانی است رئالیستی که همچون دیگر آثار داستانی یاسمن خلیلی‌فرد مایه‌هایی روان‌شناسانه دارد. به گفتۀ نویسنده، این رمان ادای دینی است به هنرمندان عرصۀ نمایش و سینما و تئاتر.

کتاب بنفش مایل به لیمویی به لحاظ سوژه، موضوع، تم و فضای داستانی در ادامه‌ٔ دو رمان قبلی یاسمن خلیلی‌فرد یعنی «انگار خودم نیستم» و «یادت نرود که …» قرار دارد. «یادت نرود که ...» یک رمان اجتماعی و «انگار خودم نیستم» یک رمان روان‌شناسی است که به روابط بین آدم‌ها می‌پردازد.

خواندن کتاب بنفش مایل به لیمویی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران داستان‌های ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بنفش مایل به لیمویی

«پا به خانهٔ تاریک موعظ که می‌گذارم گودو مثل همیشه آرام می‌آید طرفم. به موهای مرتبش دست می‌کشم. میوی کشداری می‌کند و لم می‌دهد کنار آشپزخانه. می‌خواهد حالی‌ام کند گرسنه است. می‌روم طرف اتاق موعظ. منِ دیوانهٔ بیکار. ساعت هفت صبح، اینجا در خانهٔ شمارهٔ ۹۸ خیابان سوفرِن چه کار می‌کنم؟ بیست ویک سال است کارم همین شده. بیدار کردن او در روزهایی که کار یا قرار مهمی دارد. اما امروز، یکشنبه، این وقت صبح یک لوازمِ دستشویی‌فروش چه کار مهمی می‌تواند داشته باشد؟

پرده نشیمن را کنار می‌زنم. هوا هنوز تاریک است و چراغ‌های رقصان ایفل روشن و خاموش می‌شوند. خوب می‌دانم که موعظ چقدر از گردش این نورهای مزاحم وسط خانه‌اش عذاب می‌کشد.

اتاقش مثل همه جای خانه تاریک است. این قرص‌های خواب چه با او کرده‌اند که نه صدای زنگ ساعت بیدارش می‌کند، نه آلارم گوشی و نه جست‌وخیزهای مکرر گودو؟

باید یادم باشد وقتی بیدارش کردم از او بپرسم مگر چه کار مهمی دارد جز رفتن به مغازه رقت‌انگیزش و نشستن پشت میز کار بدسلیقه‌ای که توالت‌فرنگی‌ها، روشویی‌ها، بیده‌ها و دوش‌های حمام احاطه‌اش کرده‌اند؟»