کتاب سوانح عمر

کتاب سوانح عمر نوشتهٔ شمس الدین رشدیه است. انتشارات امید فردا این کتاب تاریخی را روانهٔ بازار کرده است. این اثر از آنچه بر «میرزا حسن رشدیه» (پایه‌گذار آموزش‌وپرورش نو در ایران) گذشت، گفته است.

درباره کتاب سوانح عمر

کتاب سوانح عمر نوشتهٔ شمس الدین رشدیه، فرزند «میرزا حسن رشدیه» (حاج ميرزا حسن تبريزى) است که در این اثر، خاطرات و زندگی‌نامهٔ پدرش را نوشته است. این کتاب تاریخی ۱۲ فصل دارد. عنوان برخی از این فصل‌ها عبارت است از «طفولیت و جوانی رشدیه»، «رشدیه در ایروان و اولین مدرسهٔ ایرانی»، «رشدیه در تهران و تأسیس مدرسه»، «خدمت فرهنگی رشدیه پس از شادروان حاج میرزا علی خان امین‌الدوله»، «رشدیه در گیرودار سیاست» و «رشدیه پس از تبعیدشدن به کلات مدرسهٔ حیوهٔ جاوید». مطالب این کتاب با کودتای محمدعلی شاه قاجار به پایان می‌رسد.

میرزا حسن تبریزی در ۱۳ تیر ۱۲۳۰ در تبریز به دنیا آمد و در  ۱۸ آذر ۱۳۲۳ در قم درگذشت. او مشهور به «رُشدیه» و از پیش‌قدمان نهضت فرهنگی ایران در دوران قاجار بود. رشدیه نخستین مؤسس مدارس جدید در تبریز و دومین مدرسه در تهران (پس از دارالفنون) بود؛ ازاین‌رو او را «پدر فرهنگ جدید ایران» نامیده‌اند. او در سال‌های جنبش مشروطه، در میان اعضای انجمن باغ میکده قرار داشت. هنگامی که رشدیه، طرح‌های آموزشی خود را به ناصرالدین شاه ارائه کرد، شاه او را مأمور کرد که همین سبک را در شهرهای ایران راه‌اندازی کند. او گاه در راه‌اندازی پروژه‌هایش موفق بود، اما گاه با هجوم تاریک‌اندیشان و شکست مواجه می‌شد؛ زیرا افرادی مدرسه‌های ایران را می‌بستند و با آموزش‌وپرورش نو مخالفت می‌کردند. کتاب حاضر از زندگی و طرح‌های آموزشی و روش تدریس این شخصیت تاریخ ایران و موفقیت‌ها و ناکامی‌های فرهنگی و اجتماعی او گفته است.

این کتاب به همهٔ افرادی که در راه آزادی و استقلال و حاکمیت ملت قدم برمی‌دارند، قلم می‌زنند و به مردم‌سالاری و دموکراسی می‌اندیشند، تقدیم شده است.

خواندن کتاب سوانح عمر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد موفقیت‌ها و شکست‌های پایه‌گذار آموزش‌وپرورش نو در ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سوانح عمر

«رشدیه که به این نقیصه بزرگ و اساسی اذعان داشت ، از وقتی که این روزنامه را خواند نیتش عوض شد و از مسافرت به نجف منصرف و به خیال افتاد که به اسلامبول یا مصر یا بیروت ، که انگلیسی ها و فرانسوی ها در این دو شهر اخیر دارالمعلمین باز کرده بودند برود ، و مقدمات رسیدن به آرزوی دیرینه اش را که اصلاح اصول تعلیم و تربیت بود فراهم سازد . با پدر خلوت کرده با بیان صغری و کبرای مفصل بالاخره موافقت او را در مسافرت خود به یکی از دو شهر مصر یا بیروت ، جلب کرد . بالاخره پدر هم او را متوکلاً علی الله روانه بیروت نمود . رشدیه به نام عزیمت به نجف از تبریز بیرون آمده ، راه بیروت پیش گرفت . رفت و به دیدار مقصود رسید . ناگفته نگذارم که مخارج این سفر را از هر حیث حاج میرزا جواد مجتهد عطا فرمود .»