کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم

کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم نوشتهٔ گوردون نیوفلد و گابور ماته و ترجمهٔ نادیا قناعت است. انتشارات راوشید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر درمورد رابطه با هم‌سالان و والدین است.

درباره کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم

چرا والدین باید در دادن قطب‌نما به فرزندان خود پیش‌قدم شوند؟ کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم، مجموعه‌ای از تجربیات و راهکارهایی را در بر گرفته است که چنانچه از آن‌ها پیروی شود، می‌‌‌‌تواند زندگی خانوادگی و به‌ویژه زندگی فرزندانمان را بسیار دلچسب‌تر کنند و آن‌ها را در مسیر درست زندگی و تعاملات قرار دهند. این اثر می‌‌‌‌تواند در واکنش والدین نسبت به انواع رفتارهای بچه‌هایشان مؤثر باشد؛ رفتارهایی که با بزرگ‌ترشدن بچه‌ها برای والدین آن‌ها عجیب‌تر و غافلگیرانه‌تر می‌‌‌‌شود. این کتاب شرح داده است که میزان اثرگذاری والدین چگونه با نچسبیدن به بچه‌ها و باز‌پس‌گیری فرمان هدایت از دست هم‌سالان کاهش می‌‌‌‌یابد؛ همچنین شیوه‌هایی برای برقراری ارتباط نزدیک با بچه‌های پسر و دختر پیشنهاد داده است.

خواندن کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پدرها و مادرها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب به بچه هایمان محکم بچسبیم

««با بزرگ‌تر شدن بچه ‌ها، این کار چسبیدن دیگر جنبۀ جسمانی ندارد، بلکه چسبیدن آنها تمثیلی و استعاری است. لازم است به بچه ‌ها چیزی بدهیم که آن را محکم بگیرند، چیزی که برای آنها عزیز باشد، چیزی که بتوانند دوست داشته باشند و نخواهند از آن دست بکشند.

هر چیزی که فراهم می‌‌‌‌کنیم باید از خود ما باشد و یا متعلق به خود ما باشد و آن را به بچه ‌ها بدهیم. در واقع آنچه به بچه ‌های خود می‌‌‌‌دهیم، آنها با چسبیدن به آن در اصل به ما می‌‌‌‌چسبند…

تأکید می‌‌‌‌کنم، نمی‌‌‌‌خواهم بگویم که بعضی از بازی‌های اجتماعی به خودی خود به پیشرفت بچه ‌ها صدمه می‌‌‌‌زنند، اما باعث پیشرفت آن هم نخواهد شد. بنابراین، یک بار دیگر می‌‌‌‌گویم، منظور من این نیست که بچه ‌ها نباید باهم باشند، بلکه منظور من اینست که نباید انتظار داشته باشیم که چنین بازی، عمیق‌ترین نیازهای آنها را تأمین کند.

فقط بزرگسالان پرورش‌دهندۀ بچه ‌ها می‌‌‌‌توانند این کار را بکنند. ما به دلیل پافشاری خود برای معاشرت بچه ‌ها یمان با یکدیگر، وقت اندکی برای بچه ‌ها باقی گذاشته‌ایم که با ما باشند و یا وقتی داشته باشند که به تنهایی بازی خلاقانه انجام دهند که من آن را بازی فوری نامیدم.

ما وقت آزاد آنها را با قرارهای بازی (و یا با ویدیو، تلویزیون و بازی‌های ویدیویی) پر می‌‌‌‌کنیم. لازم‌ست فضای بسیار بیشتری برای پدیدار شدن خویش در نظر بگیریم.»»