کتاب مصاحبه بالینی

کتاب مصاحبه بالینی نوشتهٔ جان سامرز فلنگن و ریتا سامرز فلنگن و ترجمهٔ محسن جدیدی و محمدباقر صابری زفرقندی و ویراستهٔ المیرا خلیل زاده است. انتشارات ابن سینا این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب مصاحبه بالینی

مصاحبهٔ بالینی شامل یک موقعیت کنترل‌شده متشکل از مصاحبه‌کننده و مصاحبه‌شونده است. جهت انتقال اطلاعات در این موقعیت، یک‌طرفه بوده و از سوی مراجع (مصاحبه‌شونده) به درمانگر (مصاحبه‌کننده) است، اما وظیفهٔ درمانگر ایجاد تعامل دوسویه با مراجع در این موقعیت است. تعامل به این معنا است که یک ارتباط مکانیکی برای کسب اطلاعات وجود ندارد؛ بلکه احترام به مراجع، توجه و همدلی با او و ایجاد محیط امن برای مراجع مدنظر درمانگر است. کتاب مصاحبه بالینی حاوی اصول و فنون مصاحبهٔ بالینی است؛‌ آنچه در قالب فرایندی سامانه‌مند به آماده‌سازی شرایط مشاوره و روان‌درمانی کمک می‌کند و در قالب مراحلی مشخص از مقدمه تا پایان به درمان‌گر یاری می‌رساند تا بتواند از بیشتر توان خود برای مدیریت جلسه استفاده کند. کتاب حاضر چهاربخش دارد که عنوان آن‌ها به‌ترتیب عبارت است از «کسب دانش و تخصص در زمینهٔ سلامت روان»، «گوش‌سپاری فعال و ایجاد رابطهٔ درمانی»، «ساختاردهی، سنجش و ارزیابی» و «جمعیت‌ها و موقعیت‌های خاص». این کتاب در پایان حاوی ضمیمه‌ای است به نام «دستورالعمل جامع مصاحبهٔ معاینهٔ وضعیت روانی».

خواندن کتاب مصاحبه بالینی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد مصاحبهٔ بالینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مصاحبه بالینی

«طی دو دههٔ اخیر مراکز خدمات سلامت دولتی و پرداخت‌کنندگان طرف سوم هزینه‌ها نظیر شرکت‌های بیمه به‌طور معنی‌داری اقدام به کاهش کمک‌هزینه‌های تعداد جلسات درمانی نموده‌اند و اعمال این محدودیت‌ها ماهیت مشاوره و روان‌درمانی را دستخوش تغییر نموده است. چند دههٔ قبل به دانشجویان مقطع تحصیلات تکمیلی آموزش داده می‌شد که برای فرایند تشخیص، برنامه‌ریزی درمانی و آغاز درمان چند جلسهٔ ۵۰ دقیقه‌ای وقت گذاشته شود؛ این موضوع حتی برای رفتاردرمانی شناختی نیز صادق است.

علی‌رغم این‌که داده‌های پژوهشی نشان می‌دهد درمان‌های بلندمدت اثربخش‌تر است (لمبرت، ۲۰۰۷؛ لوپز، گونچالوز، فاسناچت، ماچادو و سوسا، ۲۰۰۷)، بسیاری از سازمان‌های حمایتی و بیمه‌ای و مراکز مراقبت از سلامت دولتی محدودیت‌هایی را برای تعداد جلسات مشاورهٔ سالانه در نظر گرفته‌اند. این بدان معناست که متخصصان سلامت روان باید در شناسایی مشکلات درمانجو، تعیین اهداف و برنامهٔ درمانی چابک‌تر و اثربخش‌تر عمل کنند. البته این ماجرا معنای دیگری نیز دارد بدین ترتیب که درمان‌ها بیشتر جنبهٔ آموزشی پیدا کرده و از عمق کمتری برخوردار هستند. امروزه سرعت و اختصار در کارها ازجمله امور عادی زندگی انسان شده است و به‌همین‌ترتیب اهداف درمانی نیز به لحاظ عمق و گستره کوتاه‌تر شده‌اند.

گرچه منطقی به‌نظر می‌رسد که درمانگران در تصمیم‌گیری‌های درمانی اثربخشی بیشتری را در نظر داشته باشند، اما بدیهی است که کوتاه‌تر شدن درمان الزاماً به معنی اثربخشی بیشتر نخواهد بود. مادامی‌که فرد برای انجام کارِ سریع‌تر تحت فشار باشد، دیگر مهم نیست که در حال کیک‌پختن است، کابینت‌سازی می‌کند، اتومبیل تعمیر می‌کند، یا مصاحبهٔ پذیرشی انجام می‌دهد، نتیجه یکسان خواهد بود: کیفیت تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.»