کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم)

کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم) نوشتهٔ علی اکبر ضیائی است. انتشارات بین المللی امین این کتاب تاریخی را که به یکی از فرقه‌های کهن اسلام پرداخته، روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم)

«اباضیه» یا «اباضی‌گری» یکی از مذاهب دین اسلام است که از جریان «خوارج» نشئت گرفته است. این فرقه از کهن‌ترین مذاهب اسلامی و تنها گروه باقی‌مانده از خوارج است. نام این مکتب از نام «عبدالله بن اباض تمیمی»، نخستین پیشوای آن گرفته شده است. اباضیه هم از تسنن و هم از تشیع جداست. هر چند از نظر شمار پیروان در مقایسه با سنیان و شیعیان گروه کوچکی به حساب می‌آید، از نظر تاریخی جریانی بسیار مهم است. امروزه اباضیان بیشتر در شمال آفریقا، شرق آفریقا (به‌ویژه جزیرهٔ زنگبار) و عمان سکونت دارند. عمان تنها کشور مسلمانی است که کیش اباضی در آن مذهب اکثریت است و پادشاه آن نیز این مذهب را داشته است. بر پایهٔ داده‌های کتاب «واقعیت‌های جهان سیا» حدود ۷۵٪ جمعیت عمان اباضی‌مذهب به شمار می‌روند. اگرچه اباضیان را از خوارج دانسته‌اند و در برخی اندیشه‌ها همراه خوارجند، اما متأخرینِ اباضیه از اینکه آنان را از خوارج بدانند، اِبا دارند. آنان در تقابل با دیگر مسلمانان راهی معتدلانه‌تر از خوارج پیش گرفته‌اند.

کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم) از «تأسیس امامت اباضی در شمال آفریقا» آغاز شده و با «اباضیه در اندلس» به پایان رسیده است. این کتاب تاریخی به موضوعاتی مانند اباضیه و اعلان امامت ظهور در مغرب، شکست در مغرب نزدیک و پیروزی در مغرب میانه، اباضیه در وادی میزاب و وادی میزاب به‌عنوان مرکز تمدن اباضی پرداخته است. علی اکبر ضیائی این کتاب را در ۱۷ فصل نوشته است.

خواندن کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ اباضیه (جلد دوم)

«رابطه بین اندلس و کشورهای شمال آفریقا به دوره فتح اسلامی برمی گردد. زمانی که لشگر موسی بن نضیر وارد اندلس شد تعداد زیادی از مهاجران شبه جزیره عرب نیز وارد آن سرزمین شدند. سواحا آفریقا همواره به عنوان پایگاه پشتیبانی برای جنگهای مردم اندلس به کار گرفته می شد و هر گاه در جنگهایشان مجبور به عقب نشینی می شدند به سواحل آفریقا پناه می بردند و به همین علت مبادلات زیادی بین این دو منطقه انجام می پذیرفت. در کتب تاریخی نام بسیاری از قبائل بربر که از مغرب میانه به سوی اندلس مهاجرت کرده اند ذکر شده است. به عنوان مثال ابن حزم اندلسی نام این خانواده های بربری و رهبران آنها و جایگاه و نقش آنها در اندلس و شهرها و روستاها و مناطقی که آنان سکونت کرده اند و گرایشهای سیاسی و مذهبی هر یک را به تفصیل در کتاب جمهرة أنساب العرب بیان کرده است. رابطه بین اندلس و مغرب آفریقایی در دوران قرون وسطی بسیار قوی بود، زیرا در وهله نخست این دو سرزمین متعلق به یک حکومت اسلامی در مشرق بودند که به این دوره عصر والیان اطلاق می گردد، اما وقتی حکومت رستمی در مغرب میانه تشکیل شد و این منطقه از ید قدرت خلافت خارج گردید و اندلس نیز به دست بنی امیه افتاد رابطه بین اندلس و مغرب میانه از حالت قبلی خود خارج و به یک رابطه دوستی نزدیک تبدیل شد و این در حالی بود که رابطه آنها با دیگر قسمتهای مغرب بسیار سرد بود و به نوعی در حالت جنگ سرد بسر می برد.»