کتاب اندوه درمانی

کتاب اندوه درمانی نوشتهٔ کارن کتافیاس و ترجمهٔ مهدی سجودی مقدم است و انتشارات مهراندیش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب اندوه درمانی

اندوه‌درمانی بر این نکته تأکید می‌کند که برای خروج از اندوه هیچ راهی جز عبور از میان آن وجود ندارد. تنها وقتی می‌توانیم رنج و اندوه را به‌گونه‌ای واقعی پشت سر بگذاریم که آن را تجربه و احساس کنیم. این کتابِ کوچک راهنمایی خردمندانه و التیام‌بخش است.

البته باید بگوییم «پشت سر گذاشتن» به این معنی نیست که به روال «معمولِ» گذشته برگردیم، آن غم و اندوه را کتمان کنیم و یا همچنان در تلخی و رنجش باقی بمانیم. «پشت سر گذاشتن» محو تمام‌وکمالِ آن اندوه است از زندگی، درک و فهمی غنی‌تر است، معنویتی عمیق‌تر و تولدی دوباره.

خواندن کتاب اندوه درمانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که این روزها اندوه را تجربه می‌کنند پیشنهاد می‌کنیم.

درباره کارن کتافیاس

کارِن کَتافیاس نویسنده و ویراستار است. شش عنوان از کتاب‌های کمک‌پریان توسط کَتافیاس نوشته شده است. کارِن کَتافیاس هشت سالِ «خاطره‌انگیز و روشنی‌بخش» معلمِ دانش‌آموزهای دبیرستانی بوده است.

بخشی از کتاب اندوه درمانی

«با دیگران ارتباط داشته باش. تو به حضور آن‌ها احتیاج داری، و به حمایت آن‌ها، توجه آن‌ها، گوش دادن آن‌ها و آغوش آن‌ها. لازم نیست در رنج و اندوهت تنها بمانی.

*

به خودت برای غصه‌دار بودن زمان بده. چه‌بسا سال‌ها طول بکشد تا قطعیتِ یک فِقدان را بپذیری، اینکه کسی برای همیشه رفته است، و حتی بیشتر، اینکه بتوانی با احساساتت کنار بیایی.

*

به روش خودت غصه‌دار باش. شیوهٔ غم و غصهٔ تو منحصربه‌فرد است و بر اساس رابطهٔ بخصوص تو، شرایط ویژه و خلق‌وخوی یگانهٔ تو شکل گرفته است. به آنچه دیگران سعی می‌کنند به تو بگویند که چه احساسی داشته باشی و این احساس چقدر طول بکشد، توجهی نکن.

*

منتظر باش که مراحل مختلفی را در رنج و اندوهت تجربه کنی: شوکه شدن، کرختی، انکار، افسردگی، گیجی، ترس، خشم، تلخی، احساسِ گناه، پشیمانی، پذیرش و امید. این‌ها ممکن است به هر ترتیبی و در دفعات به سراغت بیایند.

*

ایرادی ندارد که از زمانه خشمگین شوی. چیزی' غیرواقعی و به‌شدت نادرست به نظر می‌رسد  چیزی حالا (واقعاً) نادرست است  و تو ممکن است احساس کنی مغبون شده‌ای. این کاملاً درست است که چنین باوری داشته باشی.

*

ضایعه‌ای که برایت پیش آمد، تنبیه و مجازات خدا و یا چیزی برای آزمودنِ تو نیست. بدان که خدا، با تو، درونِ قلبت، در این رنج و آسیب سهیم است و می‌خواهد تو را به امید و آرامشی تازه رهنمون شود؛ یادت باشد که خدا هم با تو غصه‌دار است.

*

از کسانی که بهبودی بعد از "از دست دادن" را تجربه کرده‌اند، بیاموز. گذرِ آن‌ها دلیل اطمینان‌بخشی‌ست که تو، نیز، دوام خواهی آورد. فهم و همدلی آن‌ها بزرگ‌ترین هدیه برای توست.

*

آنجایی که جراحتی داری، می‌تواند بزرگ‌ترین محل کمک و همیاری‌ات با دیگران باشد. تو آسیب‌پذیری و درد را درک می‌کنی. بگذار این درک' وجودِ تو را به روی کسانی که آسیب دیده‌اند، باز کند.»