کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟

کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟ نوشتهٔ جنیفر اسمیت و ترجمهٔ زهرا مایلی و محبوبه بنانی است و نشر برگ و باد آن را منتشر کرده است. این کتاب ارتباط مؤثر با کودکان نوپا، نونهالان، نوجوانان و بچه‌های بزرگ‌تر و راهکارهای برقراری ارتباط با فرزندان را آموزش می‌دهد.

درباره کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟

از لحظه‌ای که کودک تازه متولد شده وارد خانه شود، همه جا فقط صدای او شنیده می‌شود. او گریه خواهد کرد تا توجه شما را جلب کند و کودک نوپایتان خیلی ساده آموزه‌های شما را نادیده می‌گیرد. فرزند نونهال شروع به نشان‌دادن نشانه‌هایی از سرکشی می‌کند و نوجوانتان هر پیشنهاد یا توصیه‌ای به او بدهید را نشنیده می‌گیرد. حتی بچه‌های بالغ و بزرگ‌تر هم وضعی بهتر از این ندارند، درست است؟

بچه‌ها هیچ وقت گوش نمی‌دهند. این حقیقتی در کل جهان است. بحث بر سر سبک والدگری شما نیست و قطعاً به معنای شکست در فرزندپروری هم نیست. شاید بسیار خردمند و باهوش باشید اما فرزندانتان هرگز نمی‌خواهند به شما گوش بدهند. ارتباط فرزندان و والدین همیشه همینطور بوده و هست.

کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟ مجموعه‌ای از تمام چیزهایی است که جنیفر اسمیت در مورد نحوهٔ واداشتن بچه‌ها به حرف‌شنوی می‌داند. اینها تمام مطالبی است که او در اینترنت جست‌وجو کرده، در کتاب‌های فرزندپروری خوانده، از والدین دیگر شنیده و در خانوادهٔ خودش به کار بسته است. کتاب را با توجه به سن بچه‌ها به چند بخش تقسیم کرده‌ است. همچنین یک فصل مجزا در ابتدای کتاب قرار داده که کمکتان می‌کند دلایل رفتار فرزندتان را متوجه شوید.

به نظر نویسنده، اگر در کارتان خوش ذوق و دقیق باشید، پس از استفاده از راه‌حل‌های کتاب، مدتی بعد روش هایی ابتکاری خلق کنید که حتی از روش های کتاب نیز مؤثرتر باشد.

کتابی که در دست دارید این توانایی را به شما می‌دهد که کمتر احساساتی عمل کنید و به جای اینکه در موقعیت‌های گوناگون صرفاً «واکنشگر!» باشید، سنجیده‌تر رفتار کنید. یک پدر یا مادر خوب و نمونه، انضباط، عشق و علاقه را در هم می‌آمیزد. فرزندپروری موثر و داشتن خانواده‌ای منسجم با در‌هم‌آمیختن قاطعیت و انظباط، عشق و صمیمیت، علاقه و توجه و درک و همدلی در خانواده به وجود می‌آید. 

خواندن کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ مادران و پدران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چگونه فرزندانی حرف گوش کن داشته باشیم؟

«به او می‌گویید تلویزیون را خاموش کند و نیم ساعت بعد می‌بینید که همچنان در حال تماشای کارتون است.

از او می‌خواهید کفش‌های کثیفش را بیرون بگذارد و کمی بعد آثار و ردّ کثیفی را همه جای خانه می‌بینید. تمام روز غر می‌زنید که غذایش را تمام کند و در نهایت می‌بینید که بشقاب غذایش نصفه رها شده است.

از اینکه فرزندتان به حرف شما گوش نمی‌دهد خسته شده‌اید، فرقی نمی‌کند کدام راهکار را به کار ببندید: رشوه دادن، تهدید کردن، حق‌السکوت هیچ کدام اثربخش نیست. ظاهراً فرزندتان مصمم است شما را نادیده بگیرد، آن قدر که مدام از خودتان بپرسید مشکل او چیست. یا مشکل شما چیست.

این موضوع واقعیت ندارد.

یادتان باشد، فرزندانتان عمداً بدجنس و بدرفتار نیستند. اگر بی‌اعتنایی و نافرمانی می‌کنند و بی‌نظم هستند، حتماً دلیلی دارد. درست مثل وقتی که گاهی تصمیم می‌گیرند قشرق به راه بیندازند، گاهی هم نادیده گرفتن والدین را سرلوحهٔ خود قرار می‌دهند؛ معمولاً پشت این تصمیم و رفتار داستانی وجود دارد، مطمئن باشید. من چند دلیلی که ممکن است باعث شود فرزندتان شما را نادیده بگیرد گردآوری کرده‌ام. بعضی از آنها ممکن است در مورد خانوادهٔ شما صدق کند، اما نه همهٔ آنها؛ اینها دلایلی است که موجب برون‌ریزی هیجانی بیشتر بچه‌ها، سرکشی و نافرمانی از والدین یا هر کسی که مسئول بزرگ کردن آنها است می‌شود.

بچه‌ها گوش نمی‌دهند زیرا قرار نیست گوش بدهند

شاید این برایتان عجیب به نظر برسد اما قرار نیست بچه‌ها به شما گوش بدهند. آنها می‌دانند دوستشان دارید و برایتان مهم هستند اما این موضوع آنها را مجبور نمی‌کند دائم از شما اطاعت کنند. بچه‌ها هم مثل بزرگترها ترجیح می‌دهند کاری که دوست دارند انجام بدهند. گاهی تصمیم می‌گیرند آموزه‌های شما را نادیده بگیرند، فقط به این خاطر که ترجیح می‌دهند کاری که برایشان جالب‌تر است انجام بدهند.

این طبیعت انسان است تا در مقابل کاری که دیگری از شما می‌خواهد انجام بدهید مقاومت کنید؛ فرزندانتان هم مثل شما (هر چند کوچکتر) انسان هستند. طبیعتاً ترجیح می‌دهند تلویزیون تماشا کنند تا تکلیف بنویسند. گاهی ترجیح نمی‌دهید در خانه بمانید و فبلم مورد علاقه‌تان را تماشا کنید تا اینکه سر کار بروید؟ خب، آیا می‌توانید فرزندانتان را به خاطر چیزی که خودتان اغلب به آن فکر کرده‌اید سرزنش کنید، فقط به این دلیل که آنها هنجارها، قوانین و مقررات اجتماعی را هنوز درک نمی‌کنند؟

هر کودکی فکر می‌کند خودش رئیس و مسئول است، بنابراین تعجبی ندارد که گاهی تصمیم به نادیده گرفتن شما بگیرد. این در طبیعت اوست تا در مقابل چیزی که سعی دارید به او بگویید مقاومت کند، درست مثل بزرگسالان که اغلب در مقابل توصیه، انتقاد و راهنمایی از سوی دیگران مقاومت می‌کنند. این وظیفهٔ والدین است تا میان مقاومت و پذیرش تعادل ایجاد کنند.»