کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم

کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم، نوشته باربارا آندل و جری وایکوف است که ترجمه سیما اهدایی منتشر شده است. این کتاب روش‌های کاربردی در تربیت فرزندان است که به والدین کمک می‌کند کودک بهتری تربیت کنند.

درباره کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم

مشکلات زیادی که در راه تربیت کودکان پیش می‌آید، می‌تواند به کم‌ترین حد ممکن برسد؛ به این شرط که والدین بیاموزند چگونه واکنش‌های خود را با نیازهای فرزند خردسال‌شان وفق دهند. کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم راه حل‌های مفیدی برای مشکلات رفتاری رایج در میان کودکان خردسال ارائه می‌دهد؛ راه حل‌هایی که والدین و مربیان کودک می‌توانند در دشوارترین موقعیت‌ها آنها را به کار گیرند.

هدف کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم این است که به والدین نشان دهد برای حل مشکلات تربیتی فرزندان خود، بدون فریاد و درگیری و تنها از طریق راه‌های منطقی، آرام و مؤثر وارد عمل شوند. می‌خواهد به آن‌ها کمک کند تبدیل به «والدینی فرهیخته» شوند و در مواقع عصبانیت فرزندشان، کاملا بر اعصاب خویش مسلط باشند. والدینی که خویشتن‌داری می‌کنند، می‌توانند از خطرات ناشی از هرگونه خشونت، اعم از درگیری یا تهدید، اجتناب کنند. داد و فریاد و درگیری به عنوان شیوه‌هایی از خشونت، به کودک می‌آموزد با ترساندن و آزار دادن دیگران کار خود را پیش ببرد.

با توجه به نیاز والدین به راهکارهای مختصر، مفید و ملموس، پیشنهادهایی برای جلوگیری از بروز بدرفتاری و نیز راه‌حل‌هایی در صورت مشاهدهٔ بدرفتاری کودک، به شما داده می‌شود. هم‌چنین این کتاب در بردارندهٔ سرگذشت خانواده‌هایی است که با به کارگیری این روش‌ها توانسته‌اند بر مشکلات اصلی خویش در خصوص تربیت فرزند غلبه کنند.

خواندن کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام والدینی که دغدغه تربیت کودکانشان را دارند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چه گونه بدون کتک زدن و فریاد کشیدن فرزند خود را تربیت کنیم

پدر و مادر بودن اصولا مشکل‌آفرین است

از آن‌جا که کودکی همیشه با مشکلات و درگیری‌ها همراه است، والدین پیش از آن‌که به هر نوع رفتار فرزندشان برچسب «مشکل» بزنند، باید از خود بپرسند:

این نوع بدرفتاری هرچند وقت یک‌بار بروز می‌کند؟

و به راستی چه‌قدر این مسئله جدی است؟ برای مثال اگر فرزند شما به راحتی عصبانی می‌شود چه بسا این عصبانیت او واکنش به نومیدی و سرخوردگی باشد. هرچند، اگر عصبانیت کودک آن‌قدر شدید باشد که به خود یا دیگران آسیب برساند، باید دست‌کم برای کاهش میزان این عصبانیت راهی پیدا کنید.

آیا من می‌توانم بدرفتاری کودکم را تحمل کنم؟

ممکن است آداب زندگی شما و یا علاقه‌ای که به فرزند خود دارید موجب شود بدرفتاری‌های او را تحمل کنید و چه بسا رفتاری که از نظر دیگران غیر قابل تحمل است، برای شما نوعی سرگرمی باشد. وقتی از خود می‌پرسید «همسایه‌ها چه فکری می‌کنند؟» در واقع مشکل خود را به بیرون از خانواده می‌برید. والدینی که رفتار فرزندشان را در خانه تأیید می‌کنند شاید متوجه شوند این نوع رفتار، از نظر والدین دیگر، قابل قبول نیست و در این صورت ممکن است نظر آن‌ها دربارهٔ بدرفتاری فرزندشان تغییر کند و به فکر چاره بیفتند.

رفتار کودک ممکن است از نظر والدین او و یا دیگران، مشکل تلقی شود اما خود کودک رفتارش را ناپسند نداند؛ زیرا هنوز راه‌های صحیح جلب رضایت دیگران را نیاموخته است.

والدین برای این‌که به خوبی از عهدهٔ حل مشکلات رفتاری فرزندان خویش برآیند باید رفتاری توأم با ادب و انضباط داشته باشند (زمانی تربیت فرآیندی آموزشی ـ فراگیر خواهد بود که منجر به نظم و تربیت و خویشتن‌داری شود). پیش از تغییر احتمالی رفتار کودک این رفتار والدین است که باید تغییر کند. پیش از منضبط شدن کودک والدین باید خویشتن‌دار و دقیق باشند.

مباحث تربیتی برای والدین تنها

مسئولیت تربیت کودک را به تنهایی بر دوش کشیدن برای ماهرترین پدرها و مادرها نیز کاری دشوار است. تربیت کودک نه تنها شغلی هرروزه و بیست و چهار ساعته است که صبر و حوصلهٔ بسیار می‌طلبد، کاری گروهی نیز به شمار می‌رود. پدر و مادری که می‌خواهند فرزندانی مستقل، با محبت و دلسوز داشته باشند بهتر است هر دو در کنار هم برای طرح راه‌حل‌ها، تقسیم وظایف و تصمیم‌گیری‌ها کوشش کنند؛ البته چنین شرایطی همیشه امکان‌پذیر نیست. والدینی که جدا از هم زندگی می‌کنند، بهتر است به جای عیب‌جویی و دقیق شدن در رفتار و اعمال یک‌دیگر، با مؤثرترین روش‌های تربیتی، رفتار نیک مسئولیت‌پذیری، امیدبخشی و عاطفی بودن را به کودک آموزش دهند. پدر یا مادر تنها نیز مانند همهٔ والدین نیاز به داشتن حامیانی مانند اقوام و بستگان، مهدکودک و پرستار بچه دارد.