کتاب اخلاق زیستی در پاندمی

کتاب اخلاق زیستی در پاندمی را گریگوری ای پنس، استاد فلسفهٔ دانشگاه آلاباما در بیرمنگام که به‌مدت ۳۳ سال به تدریس درس اخلاق پزشکی اشتغال داشته، هنگامی به نگارش درآورده که جهان در سال ۲۰۲۱ به‌شدت درگیر شیوع پاندمی جدید بود.

درباره کتاب اخلاق زیستی در پاندمی

ویروس کووید - ۱۹ مسائلی اخلاقی را برای کشورهای جهان پیش آورد که به‌شکل گسترده‌ای در حال افزایش است. بیش از ۲ سال با پدیده‌ای به نام کووید - ۱۹ دست‌وپنجه نرم کردیم. حضور این مهمان ناخواندهٔ پردردسر را چه اتفاقی خصمانه و معلول‌گونه از تبانی بدانیم و چه اتفاقی کور و ناشی از فرایندهای طبیعی هستی، واقعیتی بوده است که تغییر نمی‌کند. پاندمی‌ها همواره در زندگی بشر بوده‌اند و احتمالاً باز هم خواهند ماند. گاه با خواندن بخش‌هایی از کتاب اخلاق زیستی در پاندمی به یاد درگذشتگان فداکار سیستم بهداشت و درمان و همین‌طور بیمارانی که امیدهایشان را مظلومانه به سردی خاک سپردند، می‌افتیم و گاه ثمربخش‌بودن تلاش‌های دانشمندان و کیاست و هدایت‌های هوشمندانه خوشحالمان می‌کند. بسیاری از آمار و ارقام مربوط به نقاط دیگری از جهان و نه سرزمین ماست؛ با وجود این، هیچ‌یک بی‌ارتباط با تلاش‌هایی که در کشور ما انجام شده یا غفلت‌ها یا کوتاهی‌هایی که خاطرمان را آزرده ساخته و بر رنجمان افزوده، به نظر نمی‌رسد.

کتاب اخلاق زیستی در پاندمی علاوه بر نثری بی‌تکلف، روان و دوست‌داشتنی اثری همراه با امانت‌داری علمی است.

خواندن کتاب اخلاق زیستی در پاندمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب اخلاق زیستی در پاندمی برای علاقه‌مندان به مباحث اخلاق پزشکی که خواهان دسترسی به متنی موردوثوق دربارهٔ این موضوع هستند، سودمند است.

بخشی از کتاب اخلاق زیستی در پاندمی

«این آنفلوانزای اسپانیایی اهالی آمریکای شمالی را ترساند. افراد در یک صبح بیمار می‌شدند و صبح بعد می‌مردند به این جهت که افراد بستری غالباً به‌خاطر کمبود اکسیژن می‌مردند پوستشان تیره می‌شد و در حین مرگ کف خون آلودی از بینی و دهان آنها بیرون می‌زد. پزشکان در حال نگریستن به‌ردیف بیماران دراز کشیده بر روی تخت‌های بخش‌های بیمارستان بزرگ نمی‌توانستند بیماران سفیدپوست را از سیاه‌پوست تشخیص دهند آنفلوانزای اسپانیایی دو سال طول کشید شاید ۵۰۰ میلیون نفر را آلوده کرد و حداقل ۵۰ میلیون نفر از آنها را کشت. احتمالاً این آنفلوانزا دوبرابر این رقم را کشته؛ چراکه کسی آماری از مناطق دورافتاده آفریقا آمریکای جنوبی و یا آسیا ارائه نداد. در نتیجه این یک سیاه‌چاله شناختی است. بعضی از شهرها نسبت به آنفلوانزای اسپانیایی نابخردانه عمل کردند در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۸، نخستین اکران فیلم دوش‌فنگ چارلی چاپلین در جمعیتی انبوه در منهتن، جایی که مدیر تولید به جمعیت به‌خاطر حضورشان تبریک گفت انجام شد. چند روز بعدازاین مدیر تولید در اثر ابتلا به آنفلوانزا درگذشت. 

همان‌طور که جان بری مورخ در اثر کلاسیک شناخته شده خود آنفلوانزای مهیب داستان مرگبارترین پاندمی در تاریخ شرح می‌دهد وقتی یک کشتی تجاری بریتانیایی در نیوی یارد در فیلادلفیا باراندازی کرد، آنفلوانزای اسپانیایی وارد شهر شد. طی چند روز، تا ۱۵ سپتامبر، ۶۰۰ دریانورد بستری شدند. دکتر ویلمر کراسن، افسر بهداشت عمومی با فشار زیادی برای کوچک نشان‌دادن کشندگی ویروس جدید مواجه شد. بعد از اینکه تعدادی جان‌باخته بودند، او مجبور به گفتن این شد که آنفلوانزای اسپانیایی چیزی بیش از نوع قدیمی آنفلوانزا، نیست، دروغ وحشتناکی که می‌توانست بسیاری از اهالی فیلادلفیا را به کام مرگ بکشاند. بدتر اینکه دکتر کراسن با رهبران شهر درمورد اینکه دریانوردان را در نیوی یارد محدود نکند موافق بود. در نتیجه این دریانوردان در کافه‌های مرکز شهر شراب نوشیدند و به می‌گساری پرداختند.»