کتاب سفری از معنادرمانی به تاب آوری

کتاب سفری از معنادرمانی به تاب‌آوری نوشتهٔ مهدیه رادنیا در انتشارات راز نهان چاپ شده است.

درباره کتاب سفری از معنادرمانی به تاب‌آوری

امروزه مردم بیش از هر زمان دیگر، شیوه‌ها و وسایل گوناگون خوب زندگی کردن را در اختیاردارند، با این وجود اما دلیل و معنایی برای آن‌که چرا باید زندگی کنند را ندارند. بقا برای چه؟ این سؤال انسان‌های این قرن است. تکنولوژی به حدی وسیع شدکه جامعه با همه امکاناتش به اکثرنیازها‌ی ما پاسخ داد به‌جز یکی، «نیاز به معنی زندگی».

به اعتقاد یالوم: در زندگی معنا مسئول تعهد و درگیر شدن است. یکی از تلاش‌های معمول بسیار جدی برای حل مسئله تنهایی، یکی شدن دو نفر و تعهد به دیگری است یعنی فرد خود را در دیگری مستحیل می‌کند.

معنای زندگی

فرانکل معتقد است معنا را باید یافت.نمی‌توان آنرا به کسی داد.معنا مثل خندیدن است. شما نمیتوانید کسی را وادار به خنده کنید. شما میتوانید برای او لطیفه تعریف کنید.معنا کشف کردنیست نه جعل کردنی.معنا به ارزش‌های اجتماعی منوط و بسته نیست. معنا در نهایت برای هر فرد منحصر به خودش و خاص اوست.دیدگاه‌های انسان‌گرایی و اصالت وجودی که اخیرا وارد نظریه‌های روان‌شناختی شده‌اند، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مطرح‌شده بودند. ظهور آن‌ها زمانی بود که متفکران و اندیشمندان غربی اذعان داشتند که تکنولوژی جدید تهدیدی به ارزش‌های انسانی است. بحرانی که روانشناسی رفتارگرایی و روان پویایی، با نظریه‌های جبرگرایی‌شان، راه‌حلی برای آن نداشتند. به همین دلیل برای پاسخ دادن به این مشکل و بحران به وجود آمده، نیروی سومی در روانشناسی ظهور کرد که شامل تعدادی نظریه بود که عمدة آن‌ها انسان‌گرایی و اصالت وجودی است.

دیدگاه اصالت وجودی عقیده ‌دارد که انسان در تلاش خود برای به دست آوردن آسایش مادی که تکنولوژی پیش رفته به او عرضه کرده، پیوندهای خود را با کلیسا، مذهب و خانواده ازدست‌داده است. درنتیجه،‌امروزه انسان‌ها خود واقعی خود را انکار می‌کنند. بر طبق دیدگاه اصالت وجودی، این شرایط که بیگانگی خوانده می‌شود، نوعی از مرگ معنوی است که در آن فرد احساس بی‌معنایی در زندگی می‌کند.

کتاب سفری از معنادرمانی به تاب‌آوری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به کتاب‌های توسعهٔ فردی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب سفری از معنادرمانی به تاب‌آوری

«در زندگی یک نفر عشق وجود دارد که او را به فرزندانش یا هر کس یا هر چیز موردعلاقه وی پیوند می‌دهد. در زندگی دیگری، استعدادی که بتواند آن را بکار بگیرد، یا شاید تنها خاطراتی که ارزش حفظ کردن دارد، او را به خود مشغول می‌سازد. یافتن رشته‌های ظریف یک زندگی فروپاشیده به شکل یک تصویر استوار از معنا و مسئولیت، هدف و موضوع مبارزه‌طلبی معنادرمانی (لوگوتراپی) است. معنا درمانی زندگی را شایسته پاسداشت میداندو بر این باور است که انسانها در هر حال و وضعیتی، در انتخاب اعمال و واکنش‌های خویش مختارند.اینکه حتی در تاریکترین لحظه‌ها میتوان نشانه ای از آزادی معنوی و تکه ای از استقلال خود را حفظ کرد.پدر معنا در مانی(ویکتور فرانکل) اعتقاد داشت انسان‌ها میتوانند هر چیز ارزشمندی را از دست بدهند مگر بنیادی ترین آزادی بشری را، آزادی انتخاب و شیوه برخورد به اتفاقات را. .سیر و سفر سه ساله(۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵) در دنیای کابوسناک شکنجه و محرومیت و گرسنگی از این روانپزشک اتریشی یک ابر انسان ساخت. مردی که توانست زندگی را از دریچه دیگری ببیند. او باور داشت آنچه انسان را از پا در می‌آورد رنج و سختی نیست، بلکه از بین رفتن معنای زندگیست.معنا تنها در لذت و شادی نیست بلکه در رنج و مرگ نیز هست.او با معرفتی که زاییده رنج بود از اردوگاه اشویتز بازگشت.تجربه‌های تلخش اورا به این حقیقت واقف کرد که در هر مصیبتی معنایی نهفته، و هر رویداد نشانه‌ایست و هر نشانه پیامیست برای انسان هوشیار. تا بفهمد و شجاعانه آنرا بپذیرد یا با آن مبارزه کند.در دیدگاه او معنا سرچشمه همه انگیزه‌های مسلم است. هدف فرانکل برقراری تعادل میان دیدگاه روانشناختی و منظر معنوی بود.او میگوید درمان روان نژندی نوع بشر مستلزم انسانی کردن دوباره رواندرمانی است.»