کتاب هنر اجرا

«هنر اجرا» نوشته رز لی گلدبرگ، متخصص تاریخ هنر و استاد دانشگاه نیویورک است. او در این کتاب از فوتوریسم آغاز و تا هنر اجرا را تا کنون و دوره معاصر را بررسی کرده است. در دهه هفتاد، هنر اجرا به عنوان رسانه مستقلِ بیان هنری پذیرفته شد. در آن زمان، هنر مفهومی (کانسپچوآل آرت) که بر هنر آرا بیش از اثر و هنری که نتوان آن را خرید و فروخت، پافشاری می‌کرد دوران شکوفایی خود را می‌گذراند و هنر اجرا، اغلب ابراز یا آفرینشی از آن آرا بود. بدین ترتیب، هنر اجرا به ملموس‌ترین فرم هنری دوران تبدیل شد. فضاهای هنری مختص هنر اجرا در مراکز مهم بین‌المللی هنری پدیدار شد؛ موزه‌ها از برگزاری چنین جشنواره‌هایی حمایت کرد، در مدارس هنری واحدهایی درباره این هنر ارائه شد و مجلات تخصصی در این عرصه به چاپ رسید. در طی آن دوران بود که نخستین ویرایش تاریخ هنر اجرا منتشر شد (۱۹۷۹) و هدف نشان دادن سنت دیرینه‌ای در میان هنرمندان بود که به آن به عنوان ابزاری بیانی در میان ابزارهای بسیار جلب شدند، و دیگر آن که چنین رویدادهایی نقش مهمی را در تاریخ هنر ایفا کرده‌اند. جالب است تا آن زمان، اهمیت اجرا، در فرآیند گسترش هنر، پیوسته نادیده گرفته می‌شد، خصوصاً در دوران مدرن به دلیل آن که یافتن جایگاه هنر اجرا در تاریخ هنر دشوار بود، حتی تا حذف آگاهانه آن از تاریخ هنر پیش رفت. وسعت و غنای این تاریخ، موضوع حذف را به چالش کشید؛ چرا که هنرمندان از هنر اجرا تنها به عنوان ابزاری برای مشهور شدن استفاده نمی‌کردند، بلکه هنر اجرا برای آنان راهی برای طرح بسیاری از نظرات رسمی و مفهومی به شمار می‌آمد که بر پایه آن هنر ساخته و پرداخته می‌شود. همواره از ژست‌های زنده به عنوان اسلحه‌ای علیه قراردادهای هنری تثبیت شده بهره‌برداری می‌شده است.