کتاب فرهنگ کاربردی سنجش و شمارش

«فرهنگ کاربردی سنجش و شمارش» به گردآوری و پژوهش نادر آزادبخت، احد محمدی لیواری، کبری خسروی نژاد، مرتضی پویان، یک دانشنامه و فرهنگ واژگان در حوزه اندازه‌گیری و سنجش است. در بخشی از مقدمه کتاب می‌خوانیم: «در دنیایی که هر آن صد‌ها یافته‌ی نو به جامعه بشری ارزانی می‌گردد و به حوزه‌ی دانایی وی راه می‌یابد دانش اندازه شناسی از جایگاه و ارج چشمگیری برخوردار است تا جایی که در دانش‌ها و حوزه‌هایی چون فیزیک، شیمی، شیمی زیستی، ریاضیات، معدن، حقوق، ادبیات، تاریخ، نجوم، هنر، معماری و نیز علوم روزآمد و نو همانند ریزفناوری (نانوتکنولوژی)، مدل‌سازی، مهندسی زیستی با چهره‌ها و نمودهای گوناگون، کاربرد شمار و مقدار خودنمایی و جلوه‌گری می‌نماید و همگام و همراه با دانشمندان، پژوهشگران، خواهندگان و خوانندگان علم و آگاهی بزم‌آرای محفل و مجلس ایشان است. با دانستن اندازه و مقدار دقیق واحدهای شمارش، گویی باری از خاطر کاسته و خاری از جان عزیز جویندگان دانش و آگاهی بیرون کشیده می‌شود. تلاشی که با نام «فرهنگ کاربردی‌ شمارش و سنجش» پیش روی شما دوستداران گرانسنگ علم و دانش قرار دارد برآمده از کوشش پیگیر و بررسی گروهی و روشمند، جدی و دغدغه‌ی یک دهه نگارندگان است که با هدف یاری‌رسانی به دانشجویان، پژوهشگران و کارشناسان حوزه‌های کاری ریاضی، فیزیک، شیمی، نجوم، جغرافیا، تاریخ، کشاورزی، دامپروری، پزشکی، مهندسی (گرایش‌های مختلف)، هنر، دانشجویان و پژوهشگران علوم دینی، ادبیات، تاریخ و نیز حقوقدانان، علاقه مندان و کارشناسان استاندارد، کارشناسان رسمی دادگستری، وکلای دادگستری، صرافی‌ها و عامه‌ی دوستداران حوزه ی اندازه شناسی ارائه شده است. به موضوع شمارش، مقدار و عدد از زوایای مختلفی می‌توان نگریست امّا در این فرهنگ، مراد از شمار، ساخت اسمی از شمردن به معنی عدد و گاه به معنی حساب از مصدر شمردن، شمریدن و شماردن به معنی عدد، تعدیه، تعداد کردن، شمار کردن و در واقع سنجش عبارت است از یکاهای بین‌المللی، ملی و محلی که گاه و بیگاه در نوشته‌های علمی، فنی، رسمی و غیر رسمی و در گفتارها به کار می‌آید و ابزار ارتباطی و هماهنگ‌کننده تلاش‌ها و سنجش‌های گوناگون کار و فعالیت‌های علمی، صنعتی و اقتصادی است. به بیانی کوتاه از تعاریف یاد شده می‌توان نتیجه گرفت شمارش و سنجش، جزئی از تعداد و مقدار یا ترتیب و توزیع معدود را نشان می‌دهد و از نظر جایگاه زبانی، دارای جایگاهی به نسبت ثابت است.»