کتاب شعشعه مناجات شعبانیه

کتاب شعشعه مناجات شعبانیه نوشتهٔ سیدعطاءالله مهاجرانی است و نشر امید ایرانیان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب شعشعه مناجات شعبانیه

کلمات امیرمؤمنان، امام علی علیه السلام، چه مثل خطبه‌ها بر زبان او بگردد و چه مانند نامه‌ها بر قلم او جاری شود، کلام و کلماتی است فروتر از کلام خالق و ورای سخن مخلوق. او روشنایی وحی را دیده و بوی خوش پیامبری به مشامش رسیده است؛ «انّی اَری نُورَ الوَحْی و اَشُمُّ رِیْحَ النُبُوّه» مناجات شعبانیه، گوهر و کانون تمامی دعاهاست؛ از این رو همه ائمّه علیهم السلام در خواندن آن مداومت داشته‌اند. می‌توان گفت همان نسبتی که سورهٔ حمد با دیگر سوره‌های قرآن مجید دارد و سورهٔ حمد فشردهٔ تمامی آیات است؛ مناجات شعبانیه نیزهمین نسبت را با دیگر دعاها دارد و انسان را تا مسندگه خورشید و یا دریافت پرتو شعشعه ذات، به اوج اعتلا می‌رساند.

به گفتهٔ آیت‌الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی: «آنانی که اهلیّت دارند، به مناجات شعبانیه عشق می‌ورزند، به خاطر این مناجات با ماه شعبان اُنس می‌گیرند، در انتظار و مشتاق‌آند تا ماه شعبان فرا رسد. در این مناجات دانش‌های مختلفی جمع شده است. نشانه‌ها و دلالت‌های روشنی درباره مفهوم لقاءالله و تقرّب به خداوند و نظر به خداوند بیان شده است.»

کتاب شعشعه مناجات شعبانیه، تفسیر و تأویل مناجات شعبانیه است. در این کتاب تلاش شده مبانی نظری مناجات در آیات قرآن مجید، احادیث پیامبر اسلام صلوات الله علیه و نیز هماهنگی مناجات شعبانیه با دعای کمیل و دعای صباح بررسی و سبک سخن و ساختار مناجات با توجه به کلمات امیرمومنان در نهج‌البلاغه و مجموعه دُرر و غُرر آمدی سنجیده شود. 

خواندن کتاب شعشعه مناجات شعبانیه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کسانی که به سخن مولا علی (ع) عشق می‌ورزند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شعشعه مناجات شعبانیه

امام علی (ع) می‌دانست که سخن او در چه پایه بلندی قرار گرفته اسـت. تعبیری برای خویش و خاندان خود در امر سخن به کار برده است که حـدیث نعمت خداوندی است: «ما امیران سخنیم. ریشه سخن از جان ما مـی‌رویـد و شاخسار سخن برما گسترده می‌شود.»

رولان بارت، نشانه‌شناس و منتقد زبان و ادبیات، سـبک را امـری رازآمیـز تلقی می‌کند، گویی از درون نویسنده سرچشمه می‌گیرد و برای مـا رازآلـود و ناشناخته باقی می‌ماند، چنان که نمی‌توان سبک و یا طرز غزل عرشی حافظ را شناسایی کرد و به راز و رمز آن پی برد. شهریار به همـین دلیـل، در وصـف سبک و طرز غزل حافظ سروده است:

نتوان به طرز خواجه سخن گفت شهریار/کاین ساحری است و آن ید بیضای موسوی است