کتاب سفرنامه محمد خانجیج بوسنوی به مصر

کتاب سفرنامه محمد خانجیج بوسنوی به مصر نوشتهٔ محمد خانجیج بوسنوی و گردآوری علی‌‌اکبر ضیایی در انتشارات بین المللی امین چاپ شده است. 

درباره کتاب سفرنامه محمد خانجیج بوسنوی به مصر

از همان روزهای نخست به نقش مصر در میان علمای بوسنی آگاه شدم و مطالعاتی را روی بافت دینی علمای بوسنی و ارتباطات تاریخی آنان با سرزمین اهرام مصر شروع نمودم و به این حقیقت رهنمون شدم که سرنخ اصلی همه تلاش‌ها در اوائل قرن بیستم به شخصیتی بوسنیایی به نام محمد خانجیج می‌رسد. به همین منظور تلاش نمودم تا سفرنامه او به مصر را که به دست خط خودش بوده - و می‌خواسته است که آن را به آتش کشد، ولی این کار را نکرده است - به زبان عربی تصحیح نمایم. ترجمه فارسی این اثر هم نیازمند به‌وقت کافی بود که در شرایط کنونی به علت اشتغالات فکری در خصوص رشد افراط‌گرایی در جهان به ترجمه آن اقدام نکردم و هم علاقه‌مندان فارسی‌زبان به مطالعات مصر و بوسنی و هرزگوین عموماً به زبان عربی آگاهی دارند و امیدوارم که این اثر به‌زودی به فارسی نیز ترجمه و منتشر شود. درهرحال هدف از تصحیح این اثر آشنائی بیشتر خوانندگان نسبت به روابط فرهنگی مسلمانان بالکان با دنیای فکری مصر و کیفیت آشنا شدن آنان با معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام از طریق عاشقان این مکتب در سرزمین دانش و تقوی و فرهنگ مصر است.

کتاب سفرنامه محمد خانجیج بوسنوی به مصر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به کتاب‌های سفرنامه‌ای پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب کتاب سفرنامه محمد خانجیج بوسنوی به مصر

مسلمانان بوسنی و هرزگوین در دوران عثمانی تحت‌تأثیر علمای عثمانی بودند و بیشتر علمای این دیار در استانبول به تحصیل علوم دینی پرداخته‌اند و در اوائل قرن بیستم مصر نقش مهمی در ارتباط با آموزش علوم دینی در بوسنی ایفا کرده است. مصر از جمله کشورهایی است که دارای ذخائر غنی فرهنگی در طول قرون متمادی بوده است و علمای مصر در تدوین علوم مختلف اسلامی نقش زیادی ایفا کرده‌اند. این کتاب شاید به‌عنوان منبعی تاریخی برای علاقه‌مندان به تاریخ مصر و الازهر از دیدگاه یک نویسنده بوسنیایی بشمار آید، اما از همه مهم‌تر جذابیت مصر و مکاتب فکری آن برای روشنفکران مسلمان بوسنیایی در اوائل قرن بیستم میلادی است و اینکه چگونه بسیاری از طالبان علم و دانش به آن سرزمین مهاجرت می‌کنند و از خوان نعمت کتابخانه‌ها و علمای مصری بهره می‌گیرند و پس از بازگشت به سرزمین خود بوسنی و هرزگوین به تبلیغ دین اسلام بر اساس مکاتب فکری مصر می‌پردازند.

 اگر پژوهشگران بخواهند به بافت‌های فکری مسلمانان منطقه بالکان آگاهی یابند تا بتوانند با آنان گفتگوهایی را در حوزه فکری و فرهنگی آغاز نمایند بدون شکّ نباید از خواندن چنین آثاری بی‌نیاز باشند، زیرا این کتاب به‌خوبی روابط فرهنگی بوسنی و هرزگوین با دنیای فکری مصر را به تصویر کشیده و هم از نقاط مثبت و هم منفی فرهنگ مردم مصر و گاهی هم از نقش سلحشوران صقالبه در تاریخ اسلام سخن گفته است. یکی از نکات مهم این کتاب میزان تأثیرپذیری علمای بوسنی در زمینه محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام و مکاتب فکری فاطمی از علمای مصر است، آنجایی که محمد خانجیج قصیده جلجلیه از عمرو بن عاص در وصف امام متقیان علی علیه‌السلام را با شرحی از حوادث غدیر خم و اعترافات عمرو بن عاص به خیانت به ولایت تبیین می‌کند و از فضائل امام علی علیه‌السلام و خاندان رسول اکرم صلی‌الله علیه و آله سخن می‌گوید. یعنی: ای معاویه، اگر من نبودم تو همانند زنان می‌ترسیدی که از منزل خارج شوی. در ابیاتی دیگر بیان می‌کند که پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله در واقعه غدیر خم فرمود که هرکس من مولایش هستم علی مولای اوست و او بهترین مولا است، وای خدای ذوالجلال، دوستداران او را دوست داشته باش و با دشمنان برادر رسول دشمن باش.