کتاب دعا در مکتب اهل بیت (ع)

کتاب دعا در مکتب اهل بیت (ع) نوشتهٔ حسن قدوسی‌زاده است و نشر معارف آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب دعا در مکتب اهل بیت (ع)

 موضوع دعا از بدیهیات زندگی انسان است؛ زیرا نیایش با تار و پود وجود انسان و بلکه با تار و پود کل هستی در هم آمیخته است. آنچه به زندگی انسان، جان و روح و معنا می‌بخشد، برقراری ارتباط با یک مبدأ غیبی است که مظهر همه کمالات و زیبایی‌ها و ایده‌آل‌هایی است که بشر در جست‌وجوی آن است؛ بنابراین پرداختن به نیایش و ستایش، همان‌قدر ضروری است که پرداختن به نیازهای فیزیولوژیکی و جسمانی، بدیهی به نظر می‌رسد. در انبوه نیایش‌ها و نجواهایی که از امامان معصوم و پیشوایان دین به ما رسیده است، با دریایی از معارف عمیق و ژرف و جامع روبه‌رو هستیم که اگر متناسب با نیاز زمان و با زبان امروز بازتولید شوند، می‌توانند به نوعی پاسخگوی زندگی ما باشند که در عرصهٔ معنویات، برای انسان مضطرب قرن خلأهای جدی زندگی ما باشند که برای انسان مضطرب قرن بیست و یکم مطرح است؛ و نیز می‌توانند جایگزین تلاش‌های کاذبی شوند که با عنوان عرفان‌های وارداتی و سرخ‌پوستی رواج پیدا کرده و در حال گسترش است. امروز، عصر اتم و اضطراب و بحران معنویت و مهجوری و تنهایی انسان است و برای جبران این مهجوری و غربت، چه چیز بهتر از نیایش‌هایی که خاستگاه الهی و وحیانی داشته و منطبق با نیازهای فطری انسان است. این کتاب بازتنظیم و بازتدوین یادداشت‌های پراکنده‌ای است که در یازده فصل تنظیم شده است.

در این کتاب با معارف اهل بیت در دعاها آشنا می‌شوید. همچنین در این کتاب مسئلهٔ استجابت دعا در فرهنگ اسلامی بررسی و تبیین می‌شود. مهم‌ترین خروجی دعا در نظر مردم و حتی برخی از خواص، بحث استجابت است که در این کتاب به نحوی ساده و روان و در عین حال مستند به روایات ائمه پرداخته شده است. همچنین در فصلی با عنوان از خدا چه بخواهیم، بررسی و سازمان‌دهی نوع درخواست‌ها، منطبق با دعاهای اهل بیت در کتاب گنجانده شده است، تا با نوع مناجات و دعاها و خواسته‌های ائمه بیشتر آشنا شوید.

خواندن کتاب دعا در مکتب اهل بیت (ع) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کسانی که می‌خواهند بیشتر دربارهٔ دعا بدانند و بخوانند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دعا در مکتب اهل بیت (ع)

پشت پا زدن به تکیه‌گاه‌های تو خالی

انسان در هنگام دعا باید از گذشته خود و داشته‌های ظاهری و تکیه‌گاه‌های توخالی به سوی خدای سبحان فرار کند. و برای تحقق این امر، باید احساس خطر کند تا فرار نماید. به عبارت دیگر، اولا باید از خود بترسد و ثانیا قرارگاه و پناهگاهی مطمئن پیدا کند تا به سوی آن رهسپار گردد.

در آغاز مناجات شعبانیه نیز به این مطلب اشاره شده است: فَقَدْ هَرَبْتُ اِلَیْکَ وَ وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ مُسْتَکینا لَکَ، مُتَضَرِّعا اِلَیْکَ خدایا به سوی تو گریخته‌ام و در پیشگاه تو ایستاده‌ام با حال بیچارگی و درماندگی و زاری. آمدن جمله هربت الیک در آغاز مناجات شعبانیه اشاره‌ای لطیف به این مسئله است که برای رسیدن به مقام معدن عظمت و عز قدس که در اواخر دعا مطرح گردیده اولین گام سلب نسبت هستی از خویشتن است. انسان باید با تمام وجود دریابد که در مقابل خدا هیچ هیچ هیچ است.

ً