کتاب نقش بازی در رشد کودک

کتاب الکترونیکی «نقش بازی در رشد کودک» نوشتهٔ دیوید الکایند با ترجمهٔ نسیم صدیق در انتشارات صابرین چاپ شده است. امروزه مدارس ما به سرکوب کنجکاوی، قوه تخیل و رؤیاپردازی کودکان دامن می‌زنند. تعداد زیادی از مدارس ابتدایی از تعطیلات کم می‌کنند تا زمان آموزش طولانی‌تر شود. برنامه آموزشی ما که روزبه‌روز امتحان‌محورتر می‌شود، به‌جز روش تدریس خلاقانه و شاد همه‌چیز را در خود جای داده است. روش‌های یادگیری طوطی‌وار که دانش‌آموزان را برای هر نوع امتحانی آماده می‌کنند، روبه‌افزایش هستند. مربی برزیلی، پائولو فریر، جایی می‌نویسد که آموزش یا باعث رهایی می‌شود یا رام می‌کند. زمانی قدرت‌های استعمارگر از روش‌های یادگیری طوطی‌وار استفاده می‌کردند تا افراد بومی را رام کرده و آن‌ها را به اطاعت از قدرت‌های بیرونی و خارجی وادار کنند. یادگیری طوطی‌وار، دشمن یادگیری و تفکر نوآورانه و انتقادی است. و بازی از جمله مواردی است که خلاقیت و تفکر نقادانه را تقویت می‌کند.

درباره کتاب نقش بازی در رشد کودک

پیامدهایی که حذف بازی از زندگی کودکان بر سلامت آن‌ها می‌گذارد واضح هستند. در اولین کنگره رئیس سازمان پزشکی درباره سلامت ذهنی کودکان در سال ۲۰۰۰، گزارشی ارائه داده شد در مورد «تعداد روبه‌رشد کودکانی که به‌علت عدم برآورده شدن نیازهای احساسی، رفتاری و رشدی آن‌ها از سوی سازمان‌های ذیربطی که صراحتاً به همین منظور ایجاد شده‌اند، در رنج و عذاب هستند.» امروزه، بیش از بیست درصد جمعیت کودکان از این مشکل رنج می‌برند. به‌علاوه، رئیس سازمان پزشکی اعلام کرد که بیش از دوسوم جمعیت کودکان در این کشور دست‌کم از یک مشکل سلامتی رنج می‌برند. سیزده درصد فرزندان ما دچار چاقی مفرط هستند. بیش از دو میلیون کودک از داروی ضدافسردگی ریتالین و داروهای اختلال کمبود توجه یا بیش‌فعالی استفاده می‌کنند. احتمالا این اولین نسل از کودکان آمریکایی است که از والدینشان ناسالم‌تر هستند. پیامدهای روان‌شناختی عدم‌مشارکت در بازی‌های خودانگیخته و خودبه‌خودی، هم جدی و هم نگران‌کننده هستند. ازآنجایی‌که کودکان زمان زیادی را مقابل تلویزیون و سایر صفحات نمایشی می‌گذرانند، وقتی برای تقویت قدرت‌های رؤیاپردازی، خلاقیت و تصویرسازی که ابزارهای ذهنی موفقیت‌های بزرگ درزمینه ریاضی و علوم هستند، ندارند. عدم تقویت این استعدادها یکی از دلایلی است که باعث شده آمریکا از لحاظ جذب جوانان به این رشته‌ها از سایر کشورها عقب بیفتد. به‌عنوان‌مثال، ثبت‌نام در رشته‌های علمی و مهندسی در سال ۱۹۹۳ به اوج رسید، تا سال ۱۹۹۸ سیر نزولی داشت و دوباره تا سال ۲۰۰۱ تقریبآ به بالاترین میزان افزایش یافت. البته علت این رشد مجدد، ثبت‌نام در رشته‌های علوم کامپیوتری و مهندسی بود که بیشتر آن‌ها دانشجویان خارجی بودند. ثبت‌نام در سایر رشته‌های مهندسی ثابت ماند یا سیر نزولی پیدا کرد.

کتاب نقش بازی در رشد کودک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به همهٔ والدین و کسانی که با کودکان در ارتباط هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب نقش بازی در رشد کودک

در اوایل کودکی (حدوداً بین دو تا شش‌سالگی)، بازی، عشق و کار کمی از هم مجزا می‌شوند، اما هنوز به هم مرتبط هستند. در این مرحله، بچه‌ها می‌توانند نشانه‌ها را بیاموزند و خلق کنند. بچه‌ها اسم دیگران، مکان‌ها، اشیا و همچنین اعداد و حروف را یاد می‌گیرند. در حین انجام دادن این کار، آن‌ها خودشان را با نیازهای محیط وفق می‌دهندکار کردن؛ اما بچه‌های کوچک‌تر اغلب کلمات خودشان را خلق می‌کنند و چنان عادی از آن‌ها استفاده می‌کنند که گویی از محیط یاد گرفته‌اند. مثلا نوه من، لی‌لی، مادربزرگش را «می‌می» صدا می‌زند، اسمی که اصلا نمی‌دانیم از کجا آورده است. او طوری از این لغت استفاده می‌کند که گویی آن را از ما یاد گرفته و از خودش درنیاورده است. خلق کلمات جدید از سوی کودکان مثال خوبی از این است که چطور یک کشف شخصی (از طریق بازی) می‌تواند تبدیل به ابزاری کاربردی شود (در نقش کار).

علاوه‌بر خلق کلمات جدید، بچه‌ها گاهی مفاهیم جدیدی می‌سازند و آن‌ها را نام‌گذاری می‌کنند. وقتی پسر بزرگ‌ترم چهارساله بود، از کلمه «سهام» زیاد استفاده می‌کرد. من تصور کردم که او تیزهوش است و در ذهنم اسمش را در مدرسه بازرگانی هاروارد نوشتم و او را بر مسند مرکز بورس و اوراق بهادار نیویورک تصور می‌کردم. بعد کاشف به‌عمل آمد که منظور او از «سهام» ترکیبی از «جوراب‌های ساق‌بلند» مادرش و «جوراب‌های» من بوده است. این کار خلاقانه و درعین‌حال دارای قوه تطابق بود، از این جهت که او دو گروه از اشیاء را تلفیق کرده و مفهوم جدیدی ساخته است. در مورد علاقه هم کودکان عاشق خلق و استفاده از کلمات، نشانه‌ها و نقاشی‌های جدید هستند.