کتاب آسیب های رایج در رشته والیبال

کتاب آسیب های ورزشی در والیبال نوشته ثمین حسینی و ناهید پورجمال است. این کتاب به تمام فعالان حوزه تربیت بدنی کمک می‌کند اطلاعات جامعی داسته باشند.

درباره کتاب آسیب های رایج در رشته والیبال

والیبال مانند اغلب ورزش‌ها تأثیر زیادی بر سلامت، رشد و تکامل بدنی بازیکنان دارد، با این حال نمی‌توان احتمال خطر آسیب دیدگی را در این رشته نادیده گرفت. ترکیبی از تکنیک، تاکتیک و نیازهای جسمانی، والیبال را به یکی از ورزش‌های پرخطر تبدیل کرده است. به دلیل اینکه این حرکت‌ها به صرف انرژی بسیاری نیاز دارند، لذا بازیکنان والیبال با آسیب‌های زیادی مواجه هستند.

آسیب دیدگی را می‌توان هرگونه شرایط جسمانی یا پزشکی دانست که از شرکت بازیکن در مسابقه یا تمرین جلوگیری می‌‌کند. آسیب دیدگی تجربه‌ای غیر ارادی قلمداد می‌شود که ورزشکار را از نظر جسمانی از ورزش جدا می‌کند. آسیب‌های ورزشی را می‌توان به صورت پیوستاری فرض کرد که در یک سو آسیب‌های کوچک (مانند پیچیدگی یک انگشت هنگام گرفتن توپ) و در سوی دیگر آسیب‌های شدید (مانند آسیب مغزی) قرار دارد. با شناخت نوع آسیب در هر رشته ورزشی و یافتن وجه تمایز و تشابه اندام‌های درگیر در رشته‌های مختلف ورزشی می توان زمینه لازم برای ارائه پیشنهادات مؤثر به مربیان، ورزشکاران جهت اصلاح تکنیک های آسیب رسان و مضر، رعایت اصول علمی تمرینات و درمان مناسب را فراهم نمود. این کتاب سعی دارد انواع آسیب را معرفی کند و کمک کند تا اطلاعات کاملی از آسیب‌های ورزش والیبال داشته باشید.

خواندن کتاب آسیب های رایج در رشته والیبال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان و فعالان حوزه والیبال پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آسیب های رایج در رشته والیبال

والیبال ایران در سال های اخیر درخشش چشمگیری در میدان های بین المللی داشته و این در سایه تمرین ها و برنامه ریزی بسیاری حاصل شده است. در این رشته مهاجم ماهر با 16 الی 20 ساعت تمرین در هفته، سالانه به طور متوسط چهل هزار اسپک اجرا می کند که ورزشکار را در معرض آسیب های بدنی قرار می‌دهد. پژوهش هایی به منظور یافتن نقاطی از بدن بازیکنان والیبال که در معرض بیشترین آسیب هستند انجام شده که در آنها مچ پا، زانو، شانه و انگشتان دست به عنوان نقاط آناتومیک گزارش شده اند؛ یعنی نقاطی که با بیشترین میزان آسیب همراه هستند. علاوه بر این، بازیکنان والیبال به طور عمده با بیشترین احتمال بروز آسیب های حاد زانو و آسیب ناشی از تکرار مواجه هستند؛ آسیب‌هایی که سبب صدمه های زانو و شانه می‌شوند.

شیوع آسیب‌ها در رشته والیبال

آسیب‌های مرتبط با ورزش درصد بالایی از کل آسیب‌هایی را شامل می‌شود که در طول سال در مراکز درمانی گزارش می‌شوند. ماهیت بعضی از رشته‌های ورزشی باعث آسیب دیدگی بیشتر ورزشکاران آن رشته و نیز در بخش‌های خاصی از بدن می‌شود. بسیاری از مهارت هایی که در رشته والیبال اجرا می‌شوند مانند اسپک، سرویس و دفاع روی تور نیازمند تماس مداوم اندام فوقانی ورزشکار با توپ در حالت دست بالای سر می‌باشند.

در گروه سنی ۲۰-۱۴ساله، بر اساس گزارش‌های آسیب، والیبال با میزان شیوع ۳ آسیب در ۱۰۰۰ ساعت تمرین به عنوان هشتمین ورزش از لحاظ میزان شیوع آسیب است.

در زمینه پست بازیکنان، طبق نتایج تحقیقات انجام شده، آسیب‌های بیشتری در اسپکرها مشاهده شده است و در دیگر پست ها همچون پاسور و دریافت کننده، آسیب‌های کمتری گزارش شده است.

در زمینه مناطق پرآسیب زمین والیبال، آگل و همکاران گزارش کردند که بیشتر آسیب ها در منطقة جلوی زمین و زیر تور، جایی که بیشتر پرش‌ها و فرودها در آنجا صورت می‌پذیرد، اتفاق می‌افتد.

نابلوک و دیگران (۲۰۰۴) بر اساس تجزیه و تحلیل آسیب های والیبال، اندام فوقانی را با ۳۰/۷۱  درصد و اندام تحتانی را با ۵/۲۱ درصد بیشترین مناطق آسیب پذیر گزارش کرده‌اند. شجاع الدین و دیگران(۲۰۰۸) میزان آسیب های وارده به اندام فوقانی در بازیکنان والیبال را ۴۰/۳۹ درصد کل آسیب های وارده اعلام نموده‌اند.

بنابر یکی از گزارش ها بیشترین میزان شیوع آسیب های زانو و مچ پا مربوط به ورزش هایی است که در آنها حرکت های برشی و پرشی وجود دارد. ۶۳ درصد آسیب‌های مچ پا و زانو در والیبال به عامل پرش – فرود مرتبط است. شایع‌ترین آسیب برای بازیکنان والیبال آسیب‌های پیچ خوردگی مچ پا و آسیب ناشی از تکرار زانو، آسیب‌های شانه (برخورد های داخلی و عدم ثبات کاربردی) است. در دیگر تحقیقات، علاوه بر مچ پا و زانو، به انگشتان دست به عنوان نواحی آسیب پذیر بدن اشاره شده است. نکته قابل توجه این است که بازیکنان والیبال در معرض سایر آسیب‌ها که شامل درد پشت، دررفتگی انگشتان و کوفتگی و ساییدگی هستند، قرار می‌گیرند.