کتاب کافئین و ناباروری

کتاب الکترونیکی «کافئین و ناباروری؛ یک مطالعه تجربی بر روی موش صحرایی» نوشتهٔ محبوبه بلالی در انتشارات دومینو چاپ شده است.

درباره کتاب کافئین و ناباروری؛ یک مطالعه تجربی بر روی موش صحرایی

باتوجه ‏به ‏نقش ‏اساسی‏ تولیدمثل‏ در ‏بقای‏ نسل‏ بشر، ‏در ‏سال‌های ‏اخیر‏ پژوهش‌های‏ متعددی ‏در ‏ارتباط ‏با ‏شیوع ‏ناباروری ‏در ‏جوامع ‏مختلف ‏صورت‏ گرفته ‏است. ‏در ‏آماری‏ که ‏توسط‏ سازمان‏ جهانی ‏بهداشت ‏منتشر‏شده‌است‏ میزان‏ ناباروری‏ در ‏هر ‏جامعه ‏۱۰ تا‏۱۵ درصد است ‏که ‏از‏ اين‏ میان‏۳۰ درصد‏ موارد ‏ناباروری ‏را ‏مردان ‏و ‏۲۰ درصد‏ موارد ‏را ‏هم‏ مرد و ‏هم ‏زن ‏به‏ خود ‏اختصاص ‏دادند؛ ‏يعنی ‏مردان ‏در ‏۵۰ درصد ‏موارد، ‏عامل ‏ناباروری‏ هستند

عوامل ‏متعددی ‏می‌توانند ‏در ‏ايجاد ‏ناباروری ‏در‏مردان ‏تأثیرگذار‏ باشند. ‏از جمله ‏موادی‏ که ‏امروزه ‏به‌صورت‏ وسیع ‏مصرف ‏می‌شود و ‏به ‏نظر‏ می‌رسد ‏دارای ‏اثرات ‏متعدد ‏بر ‏دستگاه ‏تولیدمثل ‏مردان ‏است، ‏کافئین‏ است. کافئین‏ يک‏ آلکالوئید‏پورينی ‏با ‏فرمول‏شیمیايی C8H10N402 از‏گروه‏ متیل ‏زانتین‌ها ‏۷،۳،۱ تری ‏متیل ‏زانتین ‏است ‏که ‏در ‏مواد ‏غذايی‏ متعدد‏ ازجمله ‏چای،‏ قهوه،‏ کاکائو،‏ شکلات،‏ کولا،‏ ضد‏دردها ‏و‏ برخی‏ داروها‏ وجود‏ دارد.

کتاب کافئین و ناباروری؛ یک مطالعه تجربی بر روی موش صحرایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای علاقه‌مندان به مطالعه و پژوهش دربارهٔ علل مختلف ناباروری، سودمند خواهد بود.

بخشی از کتاب کافئین و ناباروری؛ یک مطالعه تجربی بر روی موش صحرایی

در‏سالهای‏ اخیر ‏توجهات‏ زيادی‏ به ‏اثرات‏ کافئین ‏بر ‏دستگاه ‏تولیدمثلی‏ شده ‏و ‏مصرف ‏روزافزون اين‏ ماده ‏باعث‏ نگرانی‏ شده ‏است. در ‏اين ‏خصوص‏ Friedman و ‏همکاران ‏)۱۹۷۹ )‏اثرات ‏تغذيه‌ای ‏متیل ‏گزانتین ‏ها ‏از جمله‏ کافئین ‏به‏ موش‌های‏ صحرايی ‏نر‏۴ تا‏۶ هفته‌ای‏ را‏ مورد ‏بررسی‏ قرار‏ دادند.‏ اين ‏حیوانات‏ کافئین ‏را ‏به مقدار ‏۵/۰ درصد ‏از ‏سطوح ‏تغذيه‌ای ‏روزانه ‏به‏ مدت ‏۱۴ هفته ‏دريافت ‏کردند. ‏اثرات ‏قابل ‏توجه ‏ازجمله ‏آتروفی ‏شديد‏ بیضه‌ای‏ دو طرفه‌ ‏و‏ الیگواسپرمی‏ در‏۸۵ تا‏۱۰۰ درصد ‏موش‌های‏ تغذيه‌‏شده‏ با‏کافئین‏ مشاهده‌ ‏شد. ‏همین ‏آزمايش بار‏ ديگر‏ در ‏گروه ‏ديگری ‏از ‏موش‌های‏ هولتزمن‏ به‏ مدت‏ ۱۹ هفته ‏تکرار‏شد ‏و‏ همان‏ اثرات ‏اما ‏شديدت‏ر و ‏مشخص‌تر‏ در‏ اين‏ گروه ‏مشاهده ‏شد.‏ درواقع ‏تغییرات ‏آتروفیک ‏در‏اپیديدم،‏پروستات‏ و کیسه‌های ‏منی ‏در ‏نهايت ‏منجر ‏به ‏تغییرات ‏بیضه‌ای ‏شامل ‏هیپرپلازی‏ سلول‌های ‏بینابینی، ‏شکست ‏اپیتلیوم ‏زايا ‏و ‏افزايش ‏کلسترول ‏پلاسما‏ شد.