علیرضا شاپور شهبازی

علیرضا شاپور شهبازی، باستان‌شناس و مورخ ایرانی، در شهریور ۱۳۲۱ در شیراز به دنیا آمد. او که به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پژوهشگران تاریخ ایران باستان در سطح بین‌المللی شناخته شده بود، تحصیلاتش را در دانشگاه‌های شیراز، لندن و گوتینگن به پایان رساند و مدرک دکترای باستان‌شناسی دوران هخامنشی را کسب کرد. شهبازی به زبان‌های انگلیسی و آلمانی مسلط بود و با زبان‌های فرانسوی، یونانی، عربی و آرامی نیز آشنایی داشت.

او علاوه بر تدریس در دانشگاه‌های مختلفی چون شیراز، تهران و هاروارد، در سال ۱۳۵۲ «بنیاد تحقیقات هخامنشی» را بنیان گذاشت. شهبازی ۱۸ کتاب و بیش از ۱۸۰ مقاله به زبان‌های فارسی، انگلیسی، آلمانی و فرانسوی نوشت. از آثار مهم او می‌توان به «کورش بزرگ: زندگی و جهان‌داری بنیادگذار شاهنشاهی ایران» که برندهٔ جایزهٔ کتاب سال شد و همچنین «شرح مصور نقش رستم» و «کتاب راهنمای مستند تخت جمشید» اشاره کرد. مقالات متعددی از او نیز در «دانشنامهٔ ایرانیکا» به چاپ رسیده‌است.

شاپور شهبازی در تیرماه ۱۳۸۵ بر اثر بیماری سرطان در واشینگتن درگذشت و پیکرش به ایران منتقل و در حافظیهٔ شیراز به خاک سپرده شد. کارشناسان و مورخان بسیاری از او به عنوان یک پژوهشگر مسئول و دقیق یاد کرده‌اند که روش‌شناسی آکادمیک را در کارهای خود به کار می‌برد.