کتاب دیوان فارسی سیدعمادالدین نسیمی

کتاب دیوان فارسی سیدعمادالدین نسیمی نوشته سیاوش مرشدی است. این کتاب هم دیوان اشعار این شاعر را گردآوری کرده است و به همراه اوزان شعری و توضیحات منتشر شده است.

درباره کتاب دیوان فارسی سیدعمادالدین نسیمی

کتاب دیوان فارسی نسیمی (به همراه اوزان شعر و توضیحات) مجموعه ۱۴۶ غزل، ۲ بیت پراکنده، ۲۴ رباعی، یک تک بیت، یک مثنوی و دو قطعه از شاعر ایرانی آذربایجانی (یا ترکمن) نامی و شهید سده نهم هجری قمری یا دوران تیموریان و از پیروان فضل الله استرآبادی و بزرگ ترین شاعر فرقه حروفیه است. این شاعر و اندیشمند عارف و آزادی خواه بزرگ که  علامه سید محمد حسین طباطبایی و برخی اندیشمندان شیعه، او را شهید خواندند به سه زبان فارسی، ترکی/ترکمنی و عربی شعر سروده است.

اشعار این کتاب بسیار زیبا است و سرشار از بلاغت‌های ادبی است. در غزلیات فارسی نسیمی بیشتر از حافظ، در مثنوی سرایی به زبان فارسی از نظامی گنجوی و مولانا تاثیر پذیرفته است.

مصحح کتاب، دکتر سیاوش مرشدی عضو هیئت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی تلاش کرده است به اوزان شعری اشاره داشته باشد، هم چنین توضیحاتی که مورد نیاز و راه‌گشا بوده است به صورت پی نوشت آورده شده است.

آن‌چه در این کتاب بیشترین برخورد را با آن دارید روحیه انسانی دوستی شاعر که مانند عارفان نامی همچون مولانا جلال‌الدین بلخی و حافظ شیرازی است. وحدت وجود که مقصود این است که جز خدا در عالم نیست و همه موجودات چیزی جز خداوند نیست در اشعار این کتاب به خوبی بیان شده است. 

شعر نسیمی تاثیر بسیاری بر مردم زمانه داشت، مردمی که رنجور از ستم روز افزون تیموریان و حاکمان ظالمان آن بودند، شعری که از عشق حق تعالی به انسان، عشق انسانی و کرامت انسان‌ها و قرآن کریم سخن می‌گفت. از این‌رو نسیمی از شهری به شهر دیگر می‌رفت تا سرانجام در حلب با کندن پوست او، به شهادتش رساندند، اما مبارزه و شعر و پیام او در منطقه وسیعی از ایران گرفته، تا ترکیه و آذربایجان و عراق و کشورهای بسیاری ادامه دارد و ادامه خواهد داشت.

خواندن کتاب دیوان فارسی سیدعمادالدین نسیمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دیوان فارسی سیدعمادالدین نسیمی

صبح از افق بنمود رخ، در گردش آور جام را

وز سر خمارِ می‌ببر این رند دُرد آشام را

ای صوفی خلوت نشین، بِستان ز رندان کاسه ای

تا کی پزی در دیگ سر، ماخولیای خام را

ایّام را ضایع مکن، امروز را فرصت شُمَر،

بیدادی دوران ببین، دادی بده ایّام را

ای چرخ زرگر خاک من زر ساز تا جامی شوم

باشد که بستاند لبم ز آن لعل شیرین، کام را

چون شمع گر باد صبا یابی گذر در مجلسش

زین بیدل عاشق ببر با دلبر این پیغام را

کی بی‌شب زلف سیه روز پریشان حال من

کی روز گردانم شبی با صبح رویت شام را

ای غِرّهٔ فردا، مکن دعوت به حورم، زآنکه من

امروز حاصل کرده‌ام محبوب سیم اندام را

ای زلف و خال رهزنت صیّاد مرغِ جان و دل،

وه وه! که خوب آورده‌ای این دانه و این دام را!

ای آن قد همچون الف، لامی شد از غم قامتم

پیچیده کِی بینم شبی با آن الف این لام را؟!

خاک نسیمی در ازل شد با شراب آمیخته

ای ساقی مه رخ بیار آن آب آتش فام را