کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل)

کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل) نوشتهٔ معصومه زارع درباره بازی‌درمانی و نقش بازی برای کودکان است. در این کتاب توضیح داده می‌شود که بازی عموماً نقطه مقابل کار است. یک فعالیت سرگرم‌کننده که فارغ از اجبار غیرمنطقی بودن فرصت مناسبی را جهت بیان احساسات به فرد می‌دهد. بازی کارکردی متناسب با سن است. تلاشی که هم‌زمان در یک فرایند بدنی و اجتماعی اتفاق می‌افتد. بازی یکی از ابزارهای سودمند و موثری است که متخصصین بالینی را یاری می‌دهد تا در فضایی باز و آزاد همراه با آرامش روانی به یک سری اطلاعات بالینی دست یابند؛ و بعد از تشخیص، طرح مناسبی را به منظور درمان از طریق بازی تهیه و در جلسات درمانی اجرا نمایند. نمی‌توان به کودک آموخت که از خود مراقبت کند مگر اینکه او را آزاد گذاشت تا در مراقبت از خود بکوشد، امکان اشتباه وجود دارد اما آگاهی او از درون همین اشتباهات بیرون می‌آید.

کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل) را انتشارات راز نهان چاپ کرده است.

درباره کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل)

بازی فعالیتی طبیعی، لذت‌بخش، شگفت‌انگیز و پررمز و راز است. بازی هدف‌دار و منطقی می‌تواند روابطی صمیمی، گرم و عمیق با کودکان برقرار سازد؛ و در جهت رشد و تربیت آنان گام بردارد. گام‌هایی که از دریچه لطافت بازی شروع شده و به دنیای خیال، رویاها، ابعاد احساسی، عاطفی و شناختی کودکان خاتمه می‌یابد. به همین دلیل پرداختن به بازی، منجر به بررسی نزدیک‌ترین زاویه شخصیت کودک می‌گردد. کودک در بازی، نیازهای حسی-حرکتی خویش را برآورده می‌سازد و انرژی غنی شده در درون خویش را به گونه منطقی تخلیه می‌نماید. که این عمل نه تنها آرامش روحی او را افزایش می‌دهد. بلکه باعث پویایی رفتارش می‌شود. حال درصورتی که این انرژی امکان بروز نیابد احتمالاً به اضطراب، افسردگی و پرتحرکی تبدیل می‌گردد. او برای زنده ماندن باید اضطرابی که را که درگیر آن است را بیرون براند که این کار با عصبانیت، فریاد کشیدن، اشک ریختن، شکستن اشیاء، لجبازی، بی‌صبری، بی‌فرصتی انجام می‌دهد؛ و به‌تدریج که فشار‌های حاصله افزایش می‌یابد. فراتر از ظرفیت و تحمل کودک می‌گردد؛ و به گونه‌های بحرانی نمایان می‌شود. در این هنگام باید با بهره‌گیری از ابزارهای تربیتی و روان‌شناختی در جهت شناخت کارکرد‌های منفی و ناسالم عاطفی، احساسی، رفتاری و شناختی کودکان گام برداشت.

هاجز (1995؛ به نقل از دلگادو و همکاران، 2018) چهار ویژگی عمده را برای بازی مطرح می‌کند:

1. ذاتی بودن: بازی فعالیتی است که کودکان تمایل به انجام آن دارند و بدون آموزش و یادگیری به سمت بازی گرایش دارند.

2. آزادانه انتخاب شدن: کودک در انتخاب نوع بازی آزاد است. تعدد بازی‌ها و خلاقیت در کشف بازی‌های جدید این فرصت را برای کودک ایجاد می‌کند

3. غیرواقعی بودن: بازی غیرواقعی است و کودک با قدرت تخیل خود می¬تواند در جریان بازی در نقشه‌ای غیرواقعی ظاهر شود.

4. کاربرد فعالانه و لذت‌بخش: این ویژگی مهم‌ترین خصیصه بازی است که تمایل کودک را برای مشارکت در بازی افزایش می‌دهد.

کتاب کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب برای پدر و مادرهایی که فرزند خردسال دارند و هرکس که به نوعی با کودکان در ارتباط است، مانند معلمان، مربیان و روانشناسان کودک مفید خواهد بود.

بخشی از کتاب بازی درمانی هنر برقراری ارتباط در کودکان (از تئوری تا عمل)

اهمیت کلی بازی در تحول و انسجام کودک مورد تأکید قرار گرفته و بازی به‌عنوان حق مسلم و عمومی دوره کودکی مورد توجه قرار گرفته است. بازی تنها فعالیت محوری دوران کودکی است که در تمام مکان‌ها و زمان‌ها اتفاق می¬افتد. کودکان احتیاجی ندارند که چگونگی بازی کردن را یاد بگیرند و کسی هم آن‌ها را وادار به بازی نمی¬کند. بازی خودبه‌خودی، لذت‌بخش، داوطلبانه و بی¬هدف است. برای اینکه بازی کودکان برای والدین امری قابل پذیرش باشد، تعدادی از بزرگسالان معانی ویژه¬ای را برای بازی ابداع کرده¬اند که بتوانند آن را به‌عنوان کاری که کودکان انجام می¬دهند تعریف کنند. از آنجا که بزرگ‌ترها اصرار دارند که کودکانشان افرادی موفق باشند، نمی¬توانند اتلاف وقت کودکان را در بازی تحمل کنند. در واقع برای بزرگ‌ترها این دیدگاه قابل قبول است که کودکان باید کاری انجام دهند، وقت را بیهوده تلف نکنند و برای هدفی ثابت تلاش کنند 

پژوهشگران عمده‌ترین ویژگی بازی را لذت‌بخش بودن آن می‌دانند (کسیکسزنتمیهالی، دالینو و بیشاپ ، 1976؛ هات ، 1970؛ ویسلر و مک کال ، 1976؛ به نقل از فیسچر و همکاران، 2019). بازی یک فعالیت کاملاً ذاتی است که به وقایع یا افراد پیرامون ما وابسته نیست (کسیکسزنت میهالی، 1976؛ پلانت ، 1979؛ به نقل از لاندریت ، 2002). بنابراین بازی برای کودکان مانند نفس کشیدن حیاتی و طبیعی است و شیوه‌ای از ابراز وجود کودکان بوده که در سرتاسر جهان نمود می‌کند و می‌تواند بر تفاوت‌هایی چون نژاد، زبان یا دیگر جنبه‌های فرهنگی برتری یابد (دروز و همکاران، 2006).