کتاب هویت کودک ایرانی اسلامی با اتحاد اقوام ایرانی

کتاب هویت کودک ایرانی اسلامی با اتحاد اقوام ایرانی نوشتهٔ مریم سادات کاظمی در انتشارات راز نهان به چاپ رسیده است. این کتاب ضمن بررسی تاریخچه هویت ایرانی - اسلامی با درک لزوم اتحاد اقوام و نقش آن در شکل‌گیری هویت نسل بعد به آداب و رسوم هر قوم، غذاهای محلی، نقش هرکدام از اقوام ایرانی در اتفاقات تاریخی و... می‌پردازد.

فرهنگ ایرانی اسلامی، پس از ساسانیان طی چند سده در تعامل با دو فرهنگ اسلامی-عربی و ترکی- مغولی قرار گرفت که حاصل آن پدیداری یک فضای متکثر فرهنگی با غالبیت عنصر ایرانی بود. شیراز به عنوان تختگاه فارس از جمله مناطقی بود که در این مهم نقش اساسی داشت.

درباره کتاب هویت کودک ایرانی اسلامی با اتحاد اقوام ایرانی

ایران به عنوان کلیتی سیاسی، اجتماعی و جغرافیایی با هویت و مشخصه‌های ویژه فرهنگی و مدنی در ژرفای هزاره‌های تاریخی فراز و فرودهای بسیاری را پشت سر نهاد. اگرچه تکوین موجودیت سیاسی هویت ایرانی را به اساطیری نسبت می‌دهند، اما بر پایه‌ی آنچه که گفته شد موجودیت سیاسی و هویت ایرانی بر پایه سرزمین، جمعیت، حاکمیت، در آغاز دوره مادها بنیاد نهاده شد و در فرایندی تدریجی، مفهوم ایران و هویت ایرانی در چارچوب این کلیت یکپارچه جغرافیایی، اجتماعی و سیاسی جدید به نام دارالاسلام، امت اسلامی و خلافت اسلامی تبدیل گردید که موجودیت آن بر مبنای اعتقادی استوار بود. به تدریج فرمانروایانی که بر مسند خلافت اسلامی تکیه زدند، شیوه‌های مغایر با مبانی اعتقادی و اسلامی در رفتار با اقوام و ملیت‌های مختلف قلمرو اسلامی پیش گرفتند و شکاف‌های اعتقادی، تبعیض‌های قومی و عواملی دیگر موجب بروز چالش‌های سیاسی و قومی در میان امت اسلامی‌گردید. در چنین شرایطی ایرانیان فرایند پرتکاپویی برای بازسازی موجودیت و بازیابی هویت ایرانی آغاز کردند. به هر روی در پی تکاپوها و کوشش‌های جان فرسای ایرانیان، مهمترین زمینه برای تجدید موجودیت ایرانی در چارچوب قلمرو باستانی آن، پس از تهاجم مغول، سقوط خلافت عباسی و تشکیل حکومت ایلخانی فراهم شد.

فرهنگ ایرانی اسلامی، پس از ساسانیان طی چند سده در تعامل با دو فرهنگ اسلامی-عربی و ترکی- مغولی قرار گرفت که حاصل آن پدیداری یک فضای متکثر فرهنگی با غالبیت عنصر ایرانی بود. شیراز به عنوان تختگاه فارس از جمله مناطقی بود که در این مهم نقش اساسی داشت.

در دوره تیموری، چندین مرکز برجسته و شکوهمند آفرینش هنری و بالش معماری را در ناحیه پهناور تا کاشغر پدید آوردند در این میان سمرقند، هرات، شیراز، تبریز، یزد و مشهد به شهرت به سزایی رسیدند. بدین سان به تدریج اصول و نهادهای اسلامی به جای آرمان‌های قبیله‌ای تیموریان و پیوندهای خانوادگی آن‌ها نشست.

سرگذشت انسان‌ها از معبر تمدن‌ها می‌گذرد و تمدن‌ها در طول تاریخ در شکل‌دهی به هویت بشر، گسترده‌ترین نقش را داشته‌اند. امروزه تمدن، به سند تاریخی ملل تبدیل گشته و از اهمیت ویژه برخوردار است.

دین اسلام پس از استقرار، به سرعت توانست بنیان‌گذار تمدن شگرفی در جهان شود، به گونه‌ای که تمدن‌های غربی را وام‌دار خود نماید.

تهاجم ویرانگر مغول و فروپاشی خلافت بغداد با وجود پیامدهای گوناگون سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در تاریخ ایران دوران اسلامی از منظر بررسی فرایند هویت و موجودیت ایران از جمله ویژگی‌های این دوره است.

قلمرو باستانی ایران تحت حاکمیت واحد زمینه بروز و بازتاب گسترده مفهوم ایران و اندیشه ایرانی و بازسازی سیاسی و ملی ایران بود فراهم ساخت. نظام اندیشه ایرانی که تحت عنوان اندیشه ایرانشهری در تاریخ باستان ایران تکوین و تکامل یافت در دوره اسلامی نیز از روزنه‌های مختلفی بروز و بازتاب نظری و عملی پیدا کرد و افزون بر الگوسازی در ساختار کشورداری مسلمانان در آثار و نوشته‌های نویسندگان مسلمان نیز سرچشمه‌های اندیشه و فرهنگ سیاسی ایرانی سرچشمه‌های اندیشه ایرانی محوری‌ترین مولفه است.دین مبین اسلام توانست در اندک زمانی با اتصال انسان‌های سرگشته، به مبدا هستی و ارائه جهان‌شناسی نوین و آموزه‌های حیات بخش، پایه‌گذار تمدن عظیم جهانی گردد؛ و تمدنی پدید آورد که تمدن‌های قدرتمند و با سابقه ایران و روم آن زمان را به چالش و رقابت جدی فراخوان ولی این سیطره و سروری تمدن اسلامی پس از مدتی به رکود و سستی گرایید و بسیاری از جلوه‌ها و شکوه خود را از دست داد؛ اما با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی بار دیگر شکوه تمدن اسلامی احیا شد.

کتاب هویت کودک ایرانی اسلامی با اتحاد اقوام ایرانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به تمام کسانی به سنت‌ها و فرهنگ‌های اصیل اقوام ایرانی و تاریخچهٔ فرهنگ ایرانی اسلامی علاقه‌مند هستند، خواندن این کتاب پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هویت کودک ایرانی اسلامی با اتحاد اقوام ایرانی

امروزه مردم نان‌های خود را از نانوایی ها تهیه می‌کنند در صورتی که در زمان گذشته نان‌هایشان را خودشان تهیه می‌کردند لازم به ذکر است که اکنون نیز تعدادی از روستانشینان این روش را ادامه می‌دهند.

مواد تهیه‌ی نان عبارتند از: آرد، نمک، شکر، شیر با آب پنیر و مایع خمیر و عده‌ای به دلخواه از مواد دیگری مانند سارو گول (گل زرد)، قارا چُرَک اوتو (سیاه دانه) و وایانه و بُی (شمبلیله) برای طعم، بو و رنگ نان استفاده می‌شود.

همه‌ی مواد ذکر شده را به وسیله‌ی شیر یا آب کم کم مخلوط کرده و ورز می‌دهیم پس از این کار روی خمیر به دست آمده را با چیز گرمی مثل پتو می‌پوشانیم تا زمانی که ورز بیاید در این مدت هیزم‌ها را در تنور (تنور محلی از خاک سرخ "قیزیله تُرپاخ "و موی بز ساخته شده که به صورت استوانه‌ای در دل زمین جای گرفته) قرار می‌دهیم و آن‌ها را روشن می‌کنیم وقتی هیزم‌ها به زغال تبدیل شدند و خمیر برای پخت آماده شد، صاحب خمیر عده‌ای از همسایگان را برای کمک در پخت نان می‌خواند که هر یک از آن‌ها وظیفه‌ای بر عهده دارند مانند چونه زنی، کشیدن خمیر از تنور، وردنه زدن و مرتب کردن نان پخته شده.

برای پخت نان ابتدا مقداری خمیر را از داخل ظرف خارج کرده و فرد مسؤل از آن چونه می‌گیرد و اجازه می‌دهد تا کمی شل شود و سپس چونه را به وسیله‌ی وردنه باز می‌کند فرد دیگر با انداختن خمیر از این دست به آن دست خمیر را بازتر و طویل‌تر می‌کند و به تنور می‌زند پس از پخت و برشته شدن نان، آن را خارج می‌کند. پس از اتمام پخت نان صاحب نان برای تشکر از کمک همسایه‌ها، به آن‌ها نان می‌دهد.

افراد برای تهیه‌ی غذای شب چند عدد سیب زمینی را نصف کرده و به دیواره‌ی تنور می‌چسباند و یا سیب‌زمینی‌ها را به سیخ زده به داخل تنور می‌اندازد تا گرمای آن سیب‌زمینی‌ها را بپزد و همچنین از زغال آن در زمستان برای کرسی‌هایشان استفاده می‌کنند.