کتاب فهم در نگاه

کتاب فهم در نگاه مجموعه اشعار اردشیر گراوند(گل گل) است که نشر بید آن را به چاپ رسانده است.

بیشتر اشعار این کتاب محتوایی اجتماعی دارند. زبان ساده نویسنده، تاثیرگذاری این اثر را بیشتر کرده است. مضامین اشعار این کتاب تجربه‌هایی زیستی از جامعه و مسایل روز است که با تم عشق و رگه‌های از دلدادگی همراه است این سروده‌ها تجربه ای است که شاعر آن را زیسته است و در بستری از واژگان آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارد. بسـتری که شـاعر می‌تواند در خلال آن عاطفه‌ انسـانی و اندیشـه‌های اجتماعـی خـود را بـا مخاطـب در میـان بگـذارد. از این روست که می‌توان گفت در اشعار این کتاب، واقعیت و اندیشه توامان متجلی می‌شود و رنگ احساسات در آن مشهود است.

 خواندن کتاب فهم در نگاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر علاقه‌مند به دنیای شعر و از طرف‌داران اشعار شاعران معاصر هستید، کتاب فهم در نگاه یک انتخاب خوب برای شما است. با خواندن این کتاب لذتی ویژه از دنیای شعر می‌برید.

اشعاری از کتاب فهم در نگاه

در ملک من ،خاک سرزمین من،

غنچه هایست زیبا رو و قشنگ

از رنگ‌های مختلف خلقت پر

پر می‌گشایند وعطر می‌افشانند در رخ

هر رهگذر

در ملک من آبادی هایست

از رنگ امید و نگاه

از مردمانی پاک سرشت و پاک دست

منظر حضور انسانیت،

در دور دست‌های از شهر

که کیلومترها باید رفت

تا رنگ مردمانی را که همه عمر

صداقت کاشته اند دید

دید که چگونه درس باهم بودن

را میدهند یاد

اهل کار و فعالیت روزانه اند

وعرق پاک نانی را میریزند

باید از نگاه کردن آنها به مسافران

فهمید که زبان تکریم را

چگونه می‌گشایند

بی منت پذیرای وجودند

وسفره عطر آگین را

پیر زن دوران دیده زمان

پهن میکند بی‌تعارف

یاد باید گرفت

عشق وخلوص وایثار را

که در کلام ساده شان

موج می‌زند

کاش هر کسی که میفهمد

آیین زندگی را

به راحتی بتواند زندگی کند

وسکونت یابد در آنجا

تا یاد بگیرد عشق وامید

چگونه پیوند خورده اند

*****

کنون زمانه‌ای ست کور ومبهم

که بر سر راه صدها درویش

رخ از روی پرانده اند درهم

فرق نیست در ملک کی باشی

واگیر گشته

سراسریست

تن لخت و جان تهی شده

از شادی

دراویش عهد قدیم مرامی داشتند

نه ناله سر میدادند نه

خود را شاکی می‌پنداشتند

بدن‌های نحیف

لب‌های خشک

درون آتشین از فقر

مندرس پارچه‌ای

بر جسم عصیان گرشان

می نمایند خویش را بر سر هر کوچه و راه

نشان

آن فریاد لحظه‌های مرگ

که‌اید بگوش

همچون ساز ونی است بهر رقصیدن

هستند به هوش

که از تاراج وغارت

رهایی یافتم

کاش فرزندانمان را

هم در این راه می‌ساختیم