کتاب قوانین داوری

کتاب قوانین داوری نوشته فرزاد محمدی است. این کتاب ار نشر زرین اندیشمند منتشر کرده است. این کتاب به بحث داوری در در حل اختلاف می‌پردزاد.

درباره کتاب قوانین داوری

داوری در لغت به معنای قضاوت و انصاف و حل‌وفصل دعوی میان مردم و قطع و فصل مرافعه دو یا چند شخص است و در اصطلاح حقوقی فنی است که هدف آن حل‌وفصل یک مسأله مربوط به روابط میان دو یا چند شخص است به‌وسیلهٔ یک یا چند شخص دیگر بنام داور یا داوران که اختیارات خود را از یک قرارداد خصوصی می‌گیرند و براساس آن قرارداد رأی می‌دهند بی‌آنکه دولت چنین وظیفه‌ای را به آنان محول کرده باشد.

داوری عبارت است از رفع اختلاف فی مابین اصحاب دعوی از طریق واگذاری آن به حکمیت اشخاصی که طرفین دعوی آن‌ها را به توافق خود انتخاب می‌کنند. قانون‌گذار جمهوری اسلامی ایران در مواد ۴۵۴ الی ۵۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی باب هفتم به بحث درباره داوری پرداخته است. نکته مهم در خصوص زمان انتخاب داور این است که انتخاب داور در هر مرحله‌ای اعم از زمان انعقاد قرارداد یا در زمان اجرای مفاد آن و حتی پس از طرح دعوی در دادگاه امکان‌پذیر است.

نکته مهم در ارجاع امر به داوری این است که در حل‌وفصل اختلافات، داورانی انتخاب شوند که از مقررات داوری اطلاع کامل داشته باشد، در غیر این صورت داوری به مراتب طولانی‌تر و گران‌تر از رسیدگی در دادگاه خواهد بود. این کتاب سعی دارد به تمام کسانی که می‌خواهند از این روش برای حل مشکلشان استفاده کنند کمک کند.  

خواندن کتاب قوانین داوری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به مبحث داوری برای حل اختلاف پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب قوانین داوری

علی‌ایحال در تعریف داوری به‌عنوان یکی از شیوه‌های جایگزین حل اختلاف باید خود نهاد داوری را از قرارداد داوری جدا کرد و با وجود نزدیکی و ارتباط این دو نباید آن‌ها را یکی دانست. قرارداد داوری قراردادی است که به‌وسیله آن طرفین اختلاف توافق می‌کنند که اختلافات خود را از طریق داوری حل‌وفصل نمایند، اما خود داوری به‌عنوان یک تأسیس حقوقی، روشی است که اختلافات ارجاع شده را در خارج از دادگاه‌ها و به‌وسیله شخص یا اشخاصی که برگزیده طرفین اختلاف و یا منتسب به اراده طرفین هستند، به‌صورت ترافعی حل‌وفصل می‌نماید.

��ازم به ذکر می‌باشد که داوری به عنوان روش اختیاری حل اختلافات بسیار قدیمی‌تر از سازمان دادگستری است. به‌نظر برخی از نویسندگان غربی ریشه این نهاد بر خانواده مبتنی است که دران رئیس خانواده اختیارات وسیع و از جمله حل‌وفصل اختلافات میان اعضای آن را دارا بوده است. یکی دیگر از نویسندگان ریشه داوری‌های بین‌المللی خصوصی و رشد آن را ناشی از حل‌وفصل اختلافات تجاری بین‌المللی دانسته است. زیرا این ضعف‌های تجار در اروپا بوده‌اند که به دلیل غیرروشن و متغیر بودن قوانین داخلی، داوری را به‌عنوان روش منصفانه حل اختلافات توسعه داده‌اند.

داوری در حال حاضر پرکاربردترین شیوه جایگزین حل‌وفصل اختلاف و نزدیک‌ترین شیوه به شیوه دادگاهی و رسمی حل‌وفصل اختلافات است. ویژگی اصلی داوری که ضمن دوری آن از سایر شیوه‌های ��ایگزین حل‌وفصل اختلاف، آن را به رسیدگی‌های قضایی در دادگاه‌ها نزدیک می‌سازد ترافعی بودن رسیدگی‌ها و الزام‌آور بودن رأی داوری است. این مشابهت زیاد موجب شده است که بسیاری از نویسندگان با توصیف داور به‌عنوان قاضی خصوصی کار وی را دقیقاً همانند کار قاضی تلقی کنند یعنی داور نیز هم چون قاضی وظیفه حل‌وفصل دعوا را بر عهده دارد با این تفاوت که مأموریت وی ریشه قراردادی دارد نه قانونی.