کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی

کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی نوشته لیلا عرب مارکده است. کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی سعی در شناخت اختلالات کودکان و حل آن دارد.ک

درباره کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی

بروز رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان و فرهنگ رفتاری والدین و محیط‌ها و مشاهده آسیب‌های وارده از این رفتار و بررسی مشکلات روان‌شناختی و اختلالات رفتاری کودکان از جمله موارد مطرح شده در حوزه روان‌شناسی کودک است.

رفتارهای پرخاشگرانه فراوان‌ترین مشکل رفتاری کودکان است و عوامل متعددی از جمله فقدان مهارت‌های اجتماعی نقش مهمی در این زمینه ایفا می‌کنند. در این راستا بازی یکی از موثرترین شیوه‌های کاهش مشکلات رفتاری برون نمود کودکان و افزایش مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی آنان محسوب می‌شود. توجه به اهمیت بررسی واکنش‌های هیجانی خصوصا خشم و پرخاشگری در کودکان و بررسی فرهنگ خانواده‌ها و محیط‌ها و تاثیر این موارد در بهبود روابط اجتماعی، تحصیلی، خانوادگی و کاهش اختالالت رفتاری، همچنین اثربخشی بازی درمانی بر روی این عوامل، پژوهش در این زمینه ضروری به نظر می‌رسد .

بازی درمانی، روشی است که به یاری کودکان پرمشکل می‌شتابد تا آنها بتوانند مسائلشان را حل کنند و در عین حال، نشان دهنده این واقعیت است که بازی برای کودک، همانند یک وسیله طبیعی است، با این هدف که او بتواند، خویشتن و همچنین ویژگی‌های درون خود را بشناسد و به آن عمل کند. در این نوع درمان، به کودک فرصت داده می‌شود تا احساسات آزاردهنده و مشکلات درون خود را از طریق بازی بروز دهد و آنها را به نمایش بگذارد، همانند آن گونه از درمان‌هایی که افراد بزرگسال از طریق آن با «سخن گفتن» مشکلات خود را بیان می‌کنند. با توجه به اینکه آمارها نشان می‌دهد که حدود یک سوم تا نیمی از مراجعین کودک و نوجوان به مراکز روان‌شناسی و روان‌پزشکی مشکلات رفتاری و پرخاشگری دارند در صدد بررسی تأثیر بازی درمانی رفتاری – شناختی روی این کودکان برآمده‌ایم. این کتاب اطلاعات کامل و جامعی در اختیار روان‌شناسان قرار می‌دهد. 

خواندن کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به والدین و روان‌شناسان پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب بهبود پرخاشگری براساس بازی درمانی گروهی

اهمیت کلی بازی در تحول و انسجام کودک مورد تأکید قرار گرفته و بازی به عنوان حق مسلم و عمومی دوره کودکی مورد توجه قرار گرفته است. بازی تنها فعالیت محوری دوران کودکی است که در تمام مکان‌ها و زمان‌ها اتفاق می‌افتد. کودکان احتیاجی ندارند که چگونگی بازی کردن را یاد بگیرند و کسی هم آنها را وادار به بازی نمی‌کند. بازی خودبه‌خودی، لذت بخش، داوطلبانه و بی هدف است.

برای اینکه بازی کودکان برای والدین امری قابل پذیرش باشد، تعدادی از بزرگسالان معانی ویژه‌ای را برای بازی ابداع کرده‌اند که بتوانند آن را به عنوان کاری که کودکان انجام می‌دهند تعریف کنند.

از آنجا که بزرگترها اصرار دارند که کودکانشان افرادی موفق باشند، نمی‌توانند اتلاف وقت کودکان را در بازی تحمل کنند. در واقع برای بزرگترها این دیدگاه قابل قبول است که کودکان باید کاری انجام دهند، وقت را بیهوده تلف نکنند و برای هدفی ثابت تلاش کنند.

بازی وسیله‌ای برای کودکان فراهم می‌آورد که بوسیله آن هیجانات و ترس‌هایشان را بیان کنند و به آنها کمک می‌کند تا توان تجزیه و تحلیل ساختارها و احساسات را در خود پرورش دهند. از سوی دیگر به نظر می رسد که بازی بیشتر نوعی انگیزه درونی دارد تا اینکه کسی یا چیزی آن را ایجاد کند یا به آن جهت بدهد. بازی که معمولا با یکسری مواد و ابزارها و یا یک عده از همبازی‌ها صورت می‌گیرد، با برانگیختن توجه به مهارت‌ها، دانش قبلی و فرایندهای شناختی به فرصتی برای یادگیری تبدیل می‌شود.