سزار آیرا

«سزار آیرا»، متولد ۲۳ فوریهٔ ۱۹۴۹ در «بوئنوس آیرس»، نویسنده و مترجم آرژانتینی و یکی از چهره‌های برجستهٔ ادبیات معاصر این کشور است. «آیرا» بیش از ۱۰۰ کتاب کوتاه شامل داستان، رمان و مقاله منتشر کرده است. از سال ۱۹۹۳ به بعد، ویژگی اصلی کارهای او نگارش و انتشار بسیار پرشتاب است؛ طوری‌که هر سال بین ۲ تا ۵ کتاب به اندازهٔ یک رمان کوتاه منتشر می‌کند. او در دانشگاه «بوئنوس آیرس» و دانشگاه «روساریو» سخنرانی کرده و آثاری از فرانسه، انگلستان، ایتالیا، برزیل، اسپانیا، مکزیک و ونزوئلا را ترجمه و ویرایش کرده است.

علاوه بر داستان‌نویسی و ترجمه، «آیرا» به نقد ادبی نیز پرداخته است و مطالعاتی در مورد کسانی مانند «کوپی»، «آلخاندرا پیزارنیک» و «ادوارد لیر» انجام داده است. او کتاب کوتاهی به نام «سه تاریخ» نوشته که در آن بر اهمیت بررسی سه تاریخ کلیدی در زندگی نویسندگان کمترشناخته‌شده تأکید می‌کند؛ زمان نگارش، زمان تکمیل اثر و زمان انتشار آن. «آیرا» همچنین وصی ادبی آثار کامل دوستش، «اوسوالدو لامبورگینی»، شاعر و رمان‌نویس فقید، بوده است.

«آیرا» در مصاحبه‌هایش اغلب از زیبایی‌شناسی آوانگارد خود صحبت می‌کند. به‌جای ویرایش آنچه نوشته، او به‌نوعی «فرار به جلو» می‌پردازد تا به‌صورت بداهه راهی برای خروج از بن‌بست‌های داستانی که خود ایجاد کرده، پیدا کند. او همچنین در آثارش به‌دنبال نوعی «پیوستگی» است، به این معنی که داستان باید با یک حرکت ثابت به جلو پیش برود. در نتیجه، داستان‌های او می‌توانند به‌صورت رادیکال از یک ژانر به ژانر دیگر جهش کنند و اغلب از استراتژی‌های روایی فرهنگ عامه و ژانرهای «پایین‌رده» مانند داستان‌های علمی‌ـ‌تخیلی عامه‌پسند و سریال‌های تلویزیونی استفاده می‌کنند. او اغلب از پایبندی به انتظارات مرسوم برای پایان رمان سر باز می‌زند و بسیاری از داستان‌هایش را با پایانی باز رها می‌کند.

درون‌مایهٔ آثار او از تم‌های سورئالیستی و دادائیستی گرفته تا داستان‌های فانتزی متغیر است. «آیرا» همچنین به‌طور مکرر به قرن نوزدهم آرژانتین بازمی‌گردد. او به بازی با کلیشه‌های شرق بیگانه در رمان‌هایی مانند «یک رمان چینی» می‌پردازد. «آیرا» از مسخره کردن خود و زادگاهش نیز لذت می‌برد.

«کنگرهٔ ادبیات»، «در باب هنر معاصر»، «حلبی‌آباد»، «شام» و «بستنی با طعم توت‌فرنگی» از دیگر کتاب‌های ترجمه‌شدهٔ او به فارسی هستند.