کتاب صوتی درون تو طلاست

کتاب صوتی درون تو طلاست نوشتهٔ مسعود لعلی است. کامبیز خلیلی گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و انتشارات پندار تابان آن را منتشر کرده است. این اثر صوتی می‌گوید منشأ تمام قدرت‌های جهان در درون ماست و اگر به آن‌ها پی ببریم قادر خواهیم بود زندگی سرشار از آرامش و قدرتی را سپری کنیم.

درباره کتاب صوتی درون تو طلاست

کتاب صوتی درون تو طلاست درس‌هایی در قالب داستان و حکایت کوتاه برای خودشکوفایی فردی و غنی‌سازی زندگی را در بر دارد. اساس این کتاب به گفتهٔ نویسنده، قصه‌درمانی است. درون تو طلاست ما را به درون‌نگری تشویق می‌کند و داستان‌های آن که با دقت گردآوری شده‌اند، شنونده را متوجه غنای درونی و سرمنشأ قدرت درونی خویش می‌کنند.

هر یک از این داستان‌های کوتاه پیامی را در خود دارند که می‌تواند باعث شکوفایی درونی ما و یافتن قدرت‌های درون شود.

مسعود لعلی نویسندهٔ کتاب‌های انگیزشی است. مجموعه کتاب‌های شما عظیم تر از آنی هستید که می اندیشید اثر این نویسنده است.

شنیدن کتاب صوتی درون تو طلاست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران داستان‌ها و حکایت‌های کوتاه پارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب صوتی درون تو طلاست

«در شهر، جشن بزرگی برپا بود و همهٔ مردم در آن شرکت داشتند. مسئول پارکِ شهر دوست داشت در جشن شرکت کند، اما نگران آب دادن نهال‌های جدید در پارک بود. لذا تصمیم گرفت از میمون‌های داخل پارک کمک بگیرد. او به رئیس میمون‌ها گفت که خیلی برای پارک زحمت کشیده است و همهٔ مردم مِن‌جمله شما از آن لذت می‌برید. می‌توانم خواهش کنم که امروز به جای من نهال‌ها را آب بدهید؟

آن‌ها با کمال میل قبول کردند. مسئول پارک به آن‌ها شیلنگ و سطل آب داد و تأکید کرد که کارشان را خوب انجام دهند. مسئول میمون‌ها به میمون‌های دیگر سفارش کرد که آب را هدر ندهند و اقتصادی عمل کنند. لذا از آن‌ها خواست قبل از این‌که نهال‌های جدید را آب بدهید آن‌ها را از خاک در بیاورید. اگر ریشهٔ آن‌ها عمیق بود آب بیشتری بدهید و اگر ریشهٔ آن‌ها سطحی بود آب کمتر مصرف کنید تا صرفه جویی کرده باشید.

فردی متوجه رفتار آن‌ها شد. پرسید چه کار می‌کنند. میمون‌ها پاسخ دادند که براساس دستور مافوق عمل می‌کنند....»

***

«شبی، برف فراوانی آمد و همه جا را سفید پوش کرد. دو پسر کوچک با هم شرط بستند که از روی یک خط صاف، از راهی عبور کنند که به مدرسه می‌رسید. یکی از آنان گفت: «کار ساده‌ای است!»، بعد به زیر پای خود نگریست که با دقت گام بردارد. پس از پیمودن نیمی از مسافت، سر خود را بلند کرد تا به رد پاهای خود نگاه کند. متوجه شد که به صورت زیگ زاگ قدم برداشته است. دوستش را صدا زد و گفت: «سعی کن که این کار را بهتر از من انجام دهی». پسرک فریاد زد: «کار ساده‌ای است»، بعد سر خود را بالا گرفت، به در مدرسه چشم دوخت و به طرف هدف خود رفت، رد پای او کاملا صاف بود.»