دانلود و خرید کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن (جلد اول)

کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول (چگونه با کودکان سخن بگوییم و چگونه به سخنانشان گوش فرا دهیم) نوشته‌ی الین مازلیش و ادل فابر راهنمایی مفصل درباره‌ی رابطه‌ی والدین و فرزندان است که بر مهارت‌های ارتباطی روزمره تمرکز کرده است. نویسندگان که سال‌ها در کارگاه‌های روانشناسی کودک در کنار دکتر هایم جینات کار کرده‌اند در این کتاب صوتی تجربه‌ی کارگاهی، مثال‌های واقعی و تمرین‌های عملی را کنار هم گذاشته‌اند تا نشان دهند گفت‌وگو با کودکان چگونه می‌تواند از جدل و فریاد به همدلی و همکاری تبدیل شود. این کتاب صوتی با ترجمه‌ی فاطمه عباسی‌فر و با گویندگی نرگس آهازان منتشر شده و استودیو نوار آن را با همکاری نشر دایره در قالب اثری شنیداری عرضه کرده است. در مقدمه‌ی کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول نویسندگان توضیح داده‌اند که چگونه از نوشتن یک «کتاب آموزشی پر از تمرین و نکته» طفره می‌رفتند و ترجیح می‌دادند فقط داستان‌های خودشان را تعریف کنند اما سیل نامه‌ها از والدین، معلمان و حتی افرادی از کشورهای مختلف باعث شد به سراغ کتابی بروند که قدم‌به‌قدم مهارت‌ها را آموزش دهد. نتیجه اثری است که هم روایت شخصی دارد هم تمرین، هم گفت‌وگوهای نمایشی و هم پرسش‌هایی که شنونده را وادار می‌کند پاسخ‌های خود را بسنجد. این کتاب صوتی به‌جای تئوری‌های کلی روی موقعیت‌های بسیار ملموس خانه، مدرسه، حیاط بازی و حتی مطب دکتر تمرکز کرده است و شنونده را در دل صحنه‌های واقعی قرار می‌دهد تا ببیند یک جمله‌ی متفاوت چه تغییری در واکنش کودک ایجاد می‌کند.

درباره کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول

کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول با تمرکز بر مهارت‌های ارتباطی، از همان ابتدا مسئله‌ی اصلی خود را روشن می‌کند: کودکان زمانی «رفتار درست» نشان می‌دهند که احساساتشان جدی گرفته شود. ادل فابر و الین مازلیش ابتدا از مسیر تجربه‌ی شخصی وارد می‌شوند؛ از روزهایی می‌گویند که خود را «مادر خوبِ نظری» می‌دانستند اما در برخورد با سه فرزند واقعی‌شان مدام به بن‌بست می‌رسیدند. آشنایی با کارگاه‌های دکتر هایم جینات و سال‌ها کار با والدین، معلمان، مدیران مدارس، روسای بیمارستان‌ها و حتی نوجوانان، مواد خام کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول را فراهم کرده است. در مقدمه، نامه‌ی مادری از دهلی نو خوانده می‌شود که از «روش‌های قدیمی» خسته شده و از نویسندگان می‌خواهد چیزی فراتر از نصیحت‌های تکراری به او بیاموزند؛ همین نامه بهانه‌ای می‌شود برای ساختن کتابی پر از تمرین، مثال و گفت‌وگوهای واقعی. کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول در چند فصل اصلی پیش می‌رود که هر کدام هم بخش آموزشی دارد هم بخش «تفسیرها، سؤالات و داستان‌های والدین». در فصل نخست با عنوان «به کودکان کمک کنیم احساساتشان را درک کنند» شنونده با این ایده روبه‌رو می‌شود که انکار احساس کودک («تو خسته نیستی»، «این‌قدر ناراحت نباش») چگونه او را سردرگم و خشمگین می‌کند. نویسندگان چهار روش پایه برای کمک به کودک معرفی کرده‌اند: با دقت گوش‌دادن، تصدیق احساس با یک کلمه، نام‌گذاری احساس و برآورده‌کردن خیالی آرزو. در ادامه تمرین‌های شنیداری و نوشتاری متعددی می‌آید؛ از تمرین «جواب‌های انکارکننده به جملات کودکان» تا نقش‌بازی‌کردن صحنه‌ی تزریق آمپول و تجربه‌ی دو نوع واکنش والد. فصل دوم با عنوان «استفاده از همیاری» به این می‌پردازد که چگونه می‌توان بدون سرزنش، تهدید، ریشخند یا خطابه‌های طولانی، کودکان را به همکاری دعوت کرد. در این بخش پنج مهارت معرفی شده است: توصیف موقعیت، دادن اطلاعات، بیان احساس خود، گفتن یک کلمه‌ی کلیدی و استفاده از یادداشت. هر فصل با «تکلیف هفته»، پیشنهاد نقش‌بازی، و داستان‌هایی از والدین گروه‌های آموزشی تمام می‌شود که نشان می‌دهد این مهارت‌ها در خانه چه فرازونشیب‌هایی داشته است.

خلاصه کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول

در هسته‌ی کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول این ایده قرار دارد که رابطه‌ی والد و کودک از لحظه‌ای تغییر می‌کند که احساسات کودک به‌جای انکار، دیده و نام‌گذاری شود. نویسندگان ابتدا نشان می‌دهند که پاسخ‌های معمول بزرگترها به شکایت‌ها و ناراحتی‌های کودکان چه شکلی دارد: انکار («تو خسته نیستی»)، کوچک‌شمردن («این‌که چیزی نیست»)، نصیحت فوری، سؤال‌پیچ‌کردن، دفاع از طرف مقابل یا تحلیل روانشناسانه. برای ملموس‌کردن موضوع، شنونده در جایگاه یک بزرگسال ناراحت قرار می‌گیرد که رئیسش سر او داد زده است؛ سپس هشت نوع پاسخ مختلف از طرف دوست می‌شنود و تشویق می‌شود واکنش درونی خود را یادداشت کند. نتیجه این است که انکار احساس، نصیحت و فلسفه‌بافی فقط خشم و انزجار را بیشتر می‌کند و آنچه آرامش می‌آورد «شنیده‌شدن» و همدلی است. بر همین اساس، کتاب چهار روش عملی برای کمک به کودک معرفی کرده است: ۱) گوش‌دادن واقعی، بدون حواس‌پرتی و قطع‌کردن؛ ۲) تصدیق احساس با کلماتی مثل «آها»، «می‌فهمم»؛ ۳) نام‌گذاری احساس («خیلی عصبانی شدی»، «خیلی ناامید شدی»)؛ ۴) برآورده‌کردن خیالی آرزو وقتی انجام واقعی آن ممکن نیست («کاش الان یک عالمه سیب‌زمینی سرخ‌کرده داشتیم»). در طول کتاب، گفت‌وگوهای نمایشی متعددی پخش می‌شود که در آن‌ها پاسخ‌های «غلط» و «مبتنی بر انکار» در برابر پاسخ‌های همدلانه قرار می‌گیرد؛ مثلاً واکنش به مرگ قمری، گم‌شدن مداد، نداشتن سیب‌زمینی سرخ‌کرده یا حسادت به نوزاد تازه‌متولدشده. بخش بعدی کتاب به تمرین‌های ساختاریافته اختصاص دارد: شنونده جملاتی می‌شنود که ممکن است کودک بگوید («خیلی دلم می‌خواد با مشت بکوبم تو دماغش»، «امتحان یک هفته عقب افتاد») و باید در ذهن خود کلمه‌ی احساس و جمله‌ی همدلانه را بسازد. سپس نمونه‌ی گفت‌وگوی مادری با پسرش درباره‌ی دعوا با همکلاسی، نشان می‌دهد که فقط با بازتاب احساس، کودک خود به تحلیل ماجرا و یافتن راه‌حل می‌رسد. در ادامه، کتاب به نقش فعالیت‌های جسمانی و نقاشی در تخلیه‌ی خشم کودکان می‌پردازد؛ از کشیدن خط‌های تیز و پاره‌کردن کاغذ تا مشت‌زدن به بالش. داستان‌هایی از مادران کودکان عادی و کودکی با اختلال مغزی نشان می‌دهد که چگونه «اجازه‌دادن به بیان خشم در حضور والد» می‌تواند رابطه را نرم‌تر کند. در فصل «استفاده از همیاری» زاویه‌ی دید عوض می‌شود و این‌بار احساسات والد در مرکز قرار می‌گیرد. نویسندگان فهرستی از روش‌های رایج بزرگترها برای واداشتن کودک به همکاری ارائه کرده‌اند: اتهام‌زدن، بدوبیراه، تهدید، فرمان، خطابه، اخطارهای مکرر، مظلوم‌نمایی، مقایسه، ریشخند و پیشگویی منفی. شنونده تشویق می‌شود خود را جای کودک بگذارد و واکنش درونی‌اش را بنویسد؛ واکنش‌هایی مثل خشم، تحقیر، میل به دروغ‌گویی، لجبازی یا احساس بی‌ارزشی. سپس پنج مهارت جایگزین معرفی می‌شود: توصیف موقعیت («حوله‌ی خیس روی تخت است»)، دادن اطلاعات («شیر اگر بیرون بماند ترش می‌شود»), گفتن یک کلمه‌ی کلیدی («پیژامه»، «ناهار»), بیان احساس خود با «من» («دوست ندارم روی تخت خیس بخوابم») و نوشتن یادداشت. داستان‌های متعدد از والدین نشان می‌دهد که چگونه یک جمله‌ی توصیفی یا یک یادداشت کوتاه روی تلویزیون، درِ حمام یا هواپیمای کاغذی، همکاری کودک را برمی‌انگیزد بدون آنکه احساس تحقیر یا اجبار شدید ایجاد کند. در پایان هر فصل، تکالیفی مثل «این هفته هیچ چیز غیر مفید نگو» یا «دو موقعیت را با مهارت‌های جدید امتحان کن» شنونده را به تمرین مداوم دعوت کرده است.

چرا باید کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول را بشنویم؟

شنیدن کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول برای کسانی که درگیر کشمکش‌های روزمره با کودکان هستند فرصتی است تا همان موقعیت‌های آشنا را از زاویه‌ای تازه ببینند. این کتاب به‌جای ارائه‌ی توصیه‌های کلی، شنونده را وسط صحنه می‌برد: اتاق نشیمن، حمام، حیاط مدرسه، مطب دکتر، زمین بازی. در هر صحنه دو نوع واکنش والد شنیده می‌شود؛ یکی همان پاسخی که اغلب در ذهن‌ها جا افتاده و دیگری پاسخی که بر احساس کودک تکیه دارد. همین کنارهم‌گذاشتن، تفاوت فضا و نتیجه را به‌خوبی نشان می‌دهد. ویژگی مهم دیگر این کتاب صوتی ساختار تمرینی آن است. شنونده فقط شنونده‌ی منفعل نیست؛ بارها دعوت می‌شود در ذهن خود جواب بدهد، احساسش را یادداشت کند، نقش کودک یا والد را در یک موقعیت بازی کند و بعد به واکنش درونی‌اش نگاه کند. این شکل از همراهی باعث می‌شود مهارت‌ها فقط در حد «دانستن» نماند و کم‌کم به زبان روزمره نزدیک شود. کتاب به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول همچنین به احساسات والدین مشروعیت می‌دهد. در کنار همدلی با کودک، از خستگی، عصبانیت، درماندگی و وسوسه‌ی دادزدن هم حرف زده شده است و نشان داده شده که می‌توان این احساسات را صادقانه و در عین حال محترمانه بیان کرد. شنونده با مثال‌های واقعی می‌بیند که لازم نیست «والد بی‌نقص» باشد تا رابطه‌ای بهتر بسازد؛ کافی است چند جمله‌ی کلیدی را عوض کند، به‌جای برچسب‌زدن موقعیت را توصیف کند و به‌جای خطابه، احساس خود را با یک «من» ساده بیان کند. این کتاب صوتی در نهایت تصویری از خانواده‌ای ارائه می‌دهد که در آن هم کودک حق ناراحت‌بودن دارد هم والد حق خسته‌بودن و هر دو می‌توانند بدون تحقیر و تهدید، حرفشان را به گوش هم برسانند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن کتاب صوتی به بچه ها گفتن از بچه ها شنیدن جلد اول به والدینی پیشنهاد می‌شود که با خشم، لجبازی، حسادت، ترس یا ناامیدی کودکانشان درگیر هستند و احساس می‌کنند نصیحت و تهدید دیگر جواب نمی‌دهد. این کتاب صوتی به مربیان مهدکودک، معلمان دبستان، مشاوران مدرسه و هر کسی که با کودکان کار می‌کند نیز پیشنهاد می‌شود که به‌دنبال شیوه‌های گفت‌وگو و همدلی مؤثرتر است. همچنین به دانشجویان رشته‌های مرتبط با کودک و خانواده و افرادی که خود را برای والدشدن آماده می‌کنند شنیدن آن پیشنهاد می‌شود تا پیشاپیش با زبان و فضای عاطفی رابطه‌ی والد–کودک آشنا شوند.