کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو

کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو نوشته‌ٔ الیزابت پنتلی روان‌شناس کودکان است. این کتاب با ترجمهٔ ویدا لطفی در انتشارات صابرین منتشر شده است.

درباره کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو

کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو به این مسئله می‌پردازد که چگونه غرزدن، فریادکشیدن و التماس کردن کودکان را متوقف کنیم و کاری کنیم که کودک با ما همکاری کند.

این کتاب دربارهٔ زندگی روزمره با کودک است و به شما کمک می‌کند با روشی مؤثر با کودکتان سخن بگویید و با او ارتباط برقرار کنید. از این طریق او آنچه را شما می‌گویید می‌فهمد و انتظارات شما را درک می‌کند. شما نیز یاد می‌گیرید که نظم را برقرار کنید و برای بی‌ادبی‌ها و گستاخی‌های او پیامد در نظر بگیرید، البته در محیطی دوستانه و امن.

ایجاد فضای همکاری در خانه برای همهٔ خانواده اهمیت دارد. نظم‌دادن به کودکتان بازتابی از شیوهٔ تربیتی است که شما با آن تربیت شده‌اید. الیزابت پنتلی به والدین می‌آموزد چگونه خود را کنترل کنند و عصبانی نشوند و در مواقعی که لازم است، از این شرایط به‌خوبی عبور کنند. وقتی تکنیک‌های این کتاب را تمرین کنید، خواهید دید که موقعیت‌هایی که در آن‌ها عصبانی می‌شوید، کمتر و کمتر خواهد شد.

با مراقبت از خود و احترام به نیازهایتان، بهتر می‌توانید از کودکتان هم مراقبت کنید. نویسنده نکات بسیار خوبی در این باره در فصل ۸ آورده است. با به‌کاربستن آن‌ها، شما قادر خواهید بود از پدر یا مادر بودن خود بیشتر لذت ببرید.

خواندن کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام والدینی که نگران تربیت فرزندانشان هستند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کلیدهای تربیت کودک حرف‌شنو

«چرا پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های ما به کلاس‌های تربیتی نمی‌روند؟ چرا هیچ‌وقت کتابی در زمینه پرورش کودکان و شیوه پدر و مادر بودن نمی‌خوانند؟ آن‌ها هیچ‌وقت دورهم جمع نمی‌شوند و در این مورد با هم بحث نمی‌کنند، دلیل این امر آن است که اصطلاح شیوه پرورش کودک درگذشته وجود نداشت. پرورش کودکان کاری بود که همه انجام می‌دادند. افراد در خانواده‌های بزرگ رشد می‌کردند و با خویشاوندانشان زندگی می‌کردند.

نحوه تعامل با فرزندان کوچک خانواده امری بسیار عادی بود که هر روز اتفاق می‌افتاد. اخیرا با مردی صحبت کردم که در اواخر ۶۰ سالگی پدربزرگ ۷ نوه بود. از من پرسید شغل شما چیست؟ پاسخ دادم: «شیوه‌های تربیت کودکان را آموزش می‌دهم.» با تعجب گفت: «هان! بچه‌ها! شما فقط بچه بزرگ می‌کنید» ! ما بحث را درباره تفاوت‌های پرورش کودکان در ۵۰ سال پیش و زمان حال ادامه دادیم و او در نهایت پذیرفت که نمی‌تواند در دنیای امروز نوه‌هایش را به‌خوبی تربیت کند.

زندگی ما تغییر کرده است. جامعه نیز تغییر کرده است. در قدیم (این اصطلاحی است که دخترم به کار می‌برد) جامعه از خانواده بیشتر حمایت می‌کرد و خانواده را بیشتر تأیید می‌نمود. خطوط اقتدار هم مشخص بودند. بچه‌ها به معلم‌ها و والدین خود احترام می‌گذاشتند و به حرف‌هایشان گوش می‌دادند. همه به جز «افراد خلافکار» به پلیس و دیگر افراد بانفوذ و مورداعتماد، احترام می‌گذاشتند. خانواده‌ها رابطه نزدیک‌تری داشتند. طلاق به‌ندرت اتفاق می‌افتاد، بیشتر مادرها در خانه و پدران نان‌آور خانه بودند. تلویزیون سریال‌ها و برنامه‌های ساده و خانوادگی پخش می‌کرد. هرچند که ما می‌دانستیم خانواده‌های این سریال‌ها از واقعیت موجود در کشور دور هستند، اگرچه می‌دانستیم بعضی پدران با بچه‌ها بدرفتاری می‌کنند ـ اگرچه مشکلات آن زمان به جدیت مشکلات بچه‌های امروز نبود ـ مشکلات انضباطی ۵۰ ساله‌ها و ۶۰ ساله‌های حالا در آن زمان، محدود به دیر انجام دادن تکالیف، آدامس جویدن، صحبت در کلاس درس و خارج شدن از صف بود. تعداد کمی از بچه‌های طبقه متوسط مواد مخدر مصرف می‌کردند. بچه‌های آن زمان بین تماشای فیلم، بازی کامپیوتری و بازی خارج از خانه، آخری را برمی‌گزیدند. امروزه ما کجا هستیم؟

تصور ما از خانواده تغییر کرده است. در ایالات متحده تنها نیمی از بچه‌ها تا پایان تحصیلات با پدر و مادر خود زندگی می‌کنند. در اغلب خانواده‌ها، هم پدر و هم مادر خارج از خانه کار می‌کنند و وقت و انرژی خود را برای کارهای زیادی غیر از تربیت بچه‌ها می‌گذارند. بچه‌ها بیشتر از زمان ما قدرت والدین و معلم‌هایشان را می‌آزمایند.»