کتاب آزاده

کتاب آزاده نوشته زهرا یگانه، خاطرات آزاده‌ی جانباز حسین عزیزی است. 

درباره‌ی کتاب آزاده

کتاب آزاده، مجموعه‌ی خاطرات و زندگینامه‌ی حسین عزیزی است. حسین عزیزی، رزمنده‌ی آزاده‌ی جانبازی است که نزدیک به ده سال در اسارت نیروهای دشمن و تحت شکنجه‌ی آنان بوده است. زهرا یگانه برای نوشتن کتاب آزاده، از خاطرات کودکی حسین عزیزی آغاز کرده است و سپس به روزهای جبهه و اسارت رسیده است. 

کتاب آزاده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از خواندن خاطرات رزمندگان، اسرا و شهدا لذت می‌برید، کتاب آزاده را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آزاده

وقتی این وضع را دیدیم به یکدیگر وصیت کردیم که: «اگه کسی از جمع ما زنده ماند و از مهلکه نجات پیدا کرد به خانواده بقیه اطلاع دهد.» زمزمه ما باعث شد که عراقی فکر کنند ما در حال کشیدن نقشهٔ فرار هستیم. به ما نزدیک شدند و حسابی ما را کتک زدند.

یکی از افسران عراقی کُرد بود و کُردی حرف می‌زد. از او پرسیدیم: «چه قراره سر ما بیارن؟»

او گفت: «هیچی، نگران نباشین خیلی زود آزاد می‌شین.»

ما هم به همین خیال دل خودمان را خوش کردیم. از میان حرف‌هایشان کلمه‌های تهران و قم و مشهد را متوجه می‌شدیم.

بعد فهمیدیم که آنها قصدشان این است که به تهران و قم و مشهد بروند و آنجا را تصرف کنند، از ما سؤال کردند که تهران و مشهد و قم کجاست و وقتی با پوزخند گفتیم تهران خیلی دور است. باورشان نمی‌شد و می‌گفتند شما دروغ می‌گویید.

اسرا به شوخی می‌گفتند: «تهران همین جاست.» و با دست پشت تپه را نشان می‌دادند و آنها را به تمسخر می‌گرفتند.

آن روز تا غروب ما را روی خاک‌ها زیر نور داغ آفتاب بدون ذره‌ای آب و غذا نگه داشتند.

غروب که شد چند کامیون آوردند و ما را سوار کردند، نمی‌دانستیم که قرار است ما را کجا ببرند. نگرانی و اضطراب بر ما چیره شد. ماشین حرکت کرد. آن‌قدر جا کم بود که همه چسبیده بودیم به هم، هوا هم خیلی گرم بود. گرما و گرسنگی و تشنگی و نگرانی و دلهره در میان چهره‌های آفتاب سوختهٔ اسرا هویدا بود. در بیابان‌های خشک و بی‌آب و علف تا چشم کار می‌کرد ادوات جنگی عراق بود.

هوا داشت تاریک می‌شد. شب شد، کامیون‌ها ایستادند و ما پیاده شدیم. از میان حرف‌های عراقی‌ها متوجه شدیم اینجا خانقین است. یکی یکی دست‌هایمان را بستند. همه تشنه بودیم، ده ساعتی می‌شد که آب نخورده بودیم. هیچ چیز نخورده بودیم.