کتاب ۵۰ راه برای ساده زندگی کردن

۵۰ راه برای ساده زندگی کردن کتابی نوشته ایلین سنت جیمز در زمینه موفقیت است.

درباره کتاب ۵۰ راه برای ساده زندگی کردن

نویسنده این کتاب، ایلین سنت جیمز بعد از سال‌ها تجربه کردن کار سخت در زمینه املاک تصمیم گرفته است زندگی ساده‌ای داشته باشد و دست از داشتن یک زندگی پرتب‌وتاب بردارد. او که دوازده سال در زمینه املاک بدون هیچ علاقه‌ای کار کرده بود به یک‌باره تصمیم گرفت کارش را کنار بگذارد، خرج‌هایش را کمتر کند، خانه کوچکتری بخرد و الگوهای تفریح و زندگی‌اش را عوض کند. 

کتابی که می‌خوانید حاصل تجربیات او در این دوره است یعنی زمانی که در حال تغییر سبک زندگی خود بوده است. او در این کتاب نشان داده است زندگی ساده در نظر مردم مختلف چه معنایی دارد و راه‌هایی معرفی کرده که زندگی شما را ساده کند.

 خواندن کتاب ۵۰ راه برای ساده زندگی کردن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

همه علاقه‌مندان به کتاب‌های موفقیت در زندگی  مخاطبان اصلی این کتاب اند.

 بخشی از کتاب ۵۰ راه برای ساده زندگی کردن

چند سال پیش، از من دعوت کردند بخش معرفی کتاب یکی از باشگاه‌های معروف کتاب را به عهده بگیرم. در آن زمان از پذیرفتن این مسئولیت خیلی خوشحال شدم. این کار به من فرصت می‌داد با تازه‌ترین کتاب‌ها در زمینهٔ کار و موضوعات مورد علاقهٔ خودم آشنا شوم و در عین حال می‌توانستم به مسئولیت معرفی کتاب برای این باشگاه معتبر افتخار کنم.

هر چند این کار به ظاهر خیلی عالی بود، ولی در واقع کار مقطعی و کتاب‌ها اغلب خسته‌کننده و ملال‌آور بودند. مهلت‌ها کم و دستمزدها پایین بود. با گذشت زمان، این کار تبدیل به یکی از مشکلات زندگی من شد.

وقتی زمینهٔ مورد علاقه‌ام تغییر کرد، منطقی بود که این کار را رها کنم. اما من آن کار را بیش از حد لازم ادامه دادم. حالا یا از روی عادت بود، یا به دلیل احساس خوش‌شانسی که از داشتن این مسئولیت می‌کردم (هر چند واقعاً دیگر نمی‌خواستم آن را ادامه دهم). شاید دلیل اصلی این بود که به خودم بگویم من کار معرفی کتاب برای این باشگاه معتبر انجام می‌دهم. در عین حال، من حساب کردم که حتی اگر این کار را ترک کنم باز هم می‌توانم بگویم که من برای این باشگاه معتبر و مشهور کار معرفی کتاب انجام می‌دادم و همین برای کسب آن خشنودی شخصی و ارضای آن خودخواهی درونی کافی بود. در نتیجه من عقلم را به کار انداختم و از این مسئولیت کناره‌گیری کردم.

هر چند برایم خجالت‌آور بود که به این امر اعتراف کنم، اما در گفتگو با دیگران دریافتم که این رفتاری چندان غیرمعمول نیست.