کتاب سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی

کتاب سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی، در حجیت فعل و کلام ولیّ الهی و اتکاء بر آن در مقام عمل و اتخاذ آن به‌عنوان روش و سنت و سیره می‌باشد. این کتاب را که همزمان با نسخه چاپی در طاقچه منتشر شده، حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی نوشته است و انتشارات مکتب وحی آن را به چاپ رسانده است.

درباره‌ی کتاب سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی

کتاب سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی، به روش سیر و سلوک و زندگی صالحان می‌پردازد که با زندگی خود ثابت کردند، رفتار و گفتار اولیای الهی، حجیت دارد. در این کتاب، مخاطب برای داشتن یک زندگی برا ساس روش سیر و سلوک صالحان راهنمایی می‌شود تا بتواند مصداق آیه‌ی زیر شود:

یا فَتحُ، کما لا یوصَفُ الجلیلُ جَلَّ جَلالُه و لا یوصَفُ الحُجَّةُ، فکذلک لا یوصَفُ المؤمِنُ المُسلِمُ لِأمرِنا.

«ای فتح، همچنان که خدای جلیل جلّ جلاله به وصف و شرح نیاید، و همان‌طور که حجت او نیز به وصف و بیان نیاید، همین‌طور مؤمنی که تسلیم امر ما شده باشد و خود را با تمام وجود در اختیار ما قرار داده باشد و حقیقت ولایت ما را به نحو اتمّ و واقع قبول داشته باشد نیز به وصف و شرح نخواهد آمد.»

کتاب  سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی برای افراد علاقه‌مند به مطالعه آثار دینی و به خصوص مبانی تفکر اسلامی و شیعی، جذاب و خواندنی است.

درباره‌ی حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی 

سید محمدمحسن حسینی طهرانی، فیلسوف، عارف و فقیه شیعی است. او پس از پایان تحصیلات ابتدایی خود به تحصیل به رشته‌ی مکانیک و ماشین‌سازی روی آورد و بعد از مدتی وارد علوم حوزوی گشت. سید محمدمحسن حسینی طهرانی برای تکمیل آموزش خود مدتی را در قم و نجف سپری کرد. وی در سال ۱۳۷۴ در مشهد در گذشت.

جملاتی از کتاب  سیره صالحان در حّجیت افعال و گفتار اولیاء الهی

عقل که موهبتی است الهی، از آن جهت دارای شرافت و کرامت است که نفس را در موارد شبهه و ابهام از تردید و سرگشتگی درمی‌آورد و حق و باطل را به او می‌نمایاند؛ و بدین جهت، حکم و اجتهاد او هم از جهت شرع و هم از نظر عرف مورد پذیرش و قبول است.

کلام انبیاء الهی و اولیاء پروردگار نیز به‌جهت حکایت از متن واقع و حقیقت نفس‌الأمر دارای حجیت ذاتیه است؛ و به این علت، عقلْ حکم به لزوم متابعت از آنان را دارد؛ یعنی پیش از اطاعت و انقیاد نسبت به احکام و تکالیف شرع، این حکم و الزام عقل است که انسان را مجبور به پذیرش اوامر و نواهی صادره از انبیاء الهی و معصومین علیهم السّلام می‌نماید؛ و اگر در این الزام و اجبار اختیار تام و حکم قطعی نداشت، انسان ملزم به اطاعت نبوده و در پیشگاه عدل الهی محکوم نمی‌گردید.

در تمامی کتب آسمانی به‌خصوص قرآن کریم و آثار حضرات معصومین علیهم السّلام، هیچ‌گاه و در تحت هیچ شرایطی لزوم متابعت از انبیاء و معصومین علیهم السّلام به شخص و سلیقه و طرز فکر و نظر خاص آنها برنگشته است؛ بلکه فقط‌ و فقط به‌جهت حکایت و نقل سخن آنان از عالم واقع و انطباق کلام آنان با واقعیات عوالم ربوبی بوده است، و در واقع هیچ خواست و اعمال سلیقه‌ای از آنان صادر نمی‌شود تا موجب ابهام و شبهه گردد.