کتاب آخرین سخنرانی

رندولف فردریک(رندی) پوش ( ۲۰۰۸ - ۱۹۶۰)، استاد علوم کامپیوتر دانشگاه کارنگی ملون است.

برای شناخت بیش‌تر او باید به سال ۲۰۰۷ برویم:

رندی پاش ۴۷ ساله است و دارای سه فرزند ۲ و ۳ و ۶ ساله.

شاید آنچه رندی پاش را متمایز می‌کند این است که پزشکان به او گفته‌اند در اثر سرطان پانکراس، طی سه تا شش ماه آینده خواهد مرد.

اما هنوز هم رندی پاش، متمایز نیست. چرا که سرطان آنقدر نادر نیست که او را از دیگران متفاوت کند.

ماجرا چیز دیگری است:

وقتی او در ۲۰۰۷ این سخنرانی را انجام داد، واقعاً می‌دانست آخرین سخنرانی‌اش خواهد بود.

۴۰۰ نفری که در سالن دانشگاه نشسته بودند در ابتدای سخنرانی با تصاویر سیتی اسکن شکم رندی مواجه شدند! اما او بلافاصله توضیح داد که قرار نیست در این سخنرانی در خصوص بیماری‌اش حرف بزند. او می‌خواهد در مورد «اهمیت رویاها» و «تلاش برای رسیدن به آنها» صحبت کند.

رندی پاش در مورد اهمیت «بلندپروازی» صحبت کرد و گفت:

«دیوارهای بلند را نساخته‌اند تا مانع رسیدن ما به رویاهایمان شوند. دیوارها را ساخته‌اند تا با سخت‌کوشی و عبور از آنها، به خود و دیگران نشان دهیم که رویاهایمان چقدر برایمان مهم است. دیوارها مانع ما نیستند. دیوارها وجود دارند تا مانع کسانی شوند که به اندازه ما، رویاهایشان را دیوانه‌وار دنبال نمی‌کنند».

کتاب «آخرین سخنرانی» را رندی پاش، پس از آن سخنرانی نوشت. این کتاب مدتها جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های امریکا بود.

رندی می‌گوید این کتاب، وصیتی است که برای فرزندانش نوشته است. به قول خودش: «من خودم را بر کاغذی نوشتم و داخل یک بطری انداختم به امید اینکه روزی فرزندانم این بطری را از آب بگیرند و نامه من را بخوانند».

رندی پاش، در آن سخنرانی رویاهای کودکی‌اش را مطرح کرد. علاقه ای که به مجموعه Star Trek داشت و همینطور رویایش برای بازی در لیگ حرفه‌ای فوتبال امریکا.

پس از سخنرانی رندی، مردم چنان تحت تأثیر قرار گرفتند که هر کس تلاش کرد قبل از مرگ وی، بخشی از آرزوهایش را برآورده کند.

یکی از تیم‌های لیگ حرفه‌ای امریکا، او را برای یک بازی افتخاری دعوت کرد.

تهیه کنندگان فیلم Star Trek، از او خواستند در آخرین قسمت این فیلم نقشی کوتاه بازی کند و حتی «یک جمله» هم صحبت کند! رندی پاش مُرد. اما یادگار او برای ما، «زندگی» است… .