کتاب ساکن خانه‌ی دیگران

«ساکن خانه دیگران» مجموعه داستان جالبی از محمدرضا زمانی است. این مجموعه که اولین اثر این نویسنده جوان است، ۱۱ داستان کوتاه درباره زندگی دارد. داستان‌ها درباره چیزهای ساده زندگی هستند و خانه عنصر مشترک همه آنها است. خانه‌هایی که اول معمولی‌اند اما بعد شگفت‌انگیز می‌شوند. نویسنده به گفته خودش برای نوشتن داستان‌ها، ساعت‌ها اعمال و رفتار آدم‌ها را تماشا کرده و آنها را تبدیل به داستان کرده است. البته ناگفته نماند که داستان‌های زمانی اصلا معمولی نیستند و کسانی که طالب داستان‌های ساده و معمولی‌اند از این کتاب لذتی نمی‌برند؛ کتاب زمانی پر از توصیفات عجیب و غریب و پر از هنر آشنایی‌زدایی او است. او به جاهایی نگاه می‌کند که دیگران نگاه نکرده‌اند و همین کارش داستان‌های او را شگفت‌انگیز کرده‌ است، او کمندی از کلمات به گردن خواننده می‌اندازد و او را جلو می‌برد؛ خیلی آهسته و با احتیاط. زمانی در آثارش پرسش‌‌هایی را هم مطرح می‌کند، درباره دوستی‌‌ها، رابطه‌‌ها، حیوانات که در نهایت باعث می‌شود این کتاب، اثری ماندگار شود. حفره مشترک: «من یک خانهٔ معمولی دارم با یک سوراخ توی سقف آن. از روی این مبلی که نشسته‌ام می‌توانم بیش‌تر آشپزخانهٔ همسایه را ببینم. توستر سفید و کوچکشان صدا می‌کند و نان‌ها را پس می‌دهد. زن همسایهٔ طبقه بالایی روسری‌اش را مرتب می‌کند و از روی سوراخ بالای سرم می‌پرد آن طرف که برشان دارد. قرار گذاشته‌ایم هر بار سلام نکنیم. من هر روز حداقل چند بار از زیر این سوراخ رد می‌شوم و آن‌ها هم چند بار از رویش می‌پرند، می‌روند توی آشپزخانه و چیزی برمی‌دارند. زن یک مانتو و شلوار خاکستری ساده دارد، روسری‌اش پر از خال‌های مشکی است و دوخت لبهٔ جیب سمت چپش کمی باز شده است. بیش‌تر وقت‌ها که جست می‌زند آن طرف همین لباس تنش است. معمولاً جفت پا می‌پرد و آن یک ثانیه‌ای که توی هواست به این فکر می‌کنم که چرا یک تخته نمی‌گذارد روی سوراخ؟»