کتاب خورشید کربلا

کتاب خورشید کربلا نوشتهٔ محمد عزیزی است. نشر روزگار این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر دربارهٔ زندگی، زمانه و قیام امام حسین (ع) است.

درباره کتاب خورشید کربلا

کتاب خورشید کربلا در فصل ۱ زندگی‌نامهٔ امام سوم شیعیان را در بر دارد و در فصل ۲ به موضوع نبرد کربلا پرداخته است. فصل‌های دیگر این کتاب به‌ترتیب به موضوعات وقایع روز تاسوعا، وقایع مهم کربلا در روز عاشورا، زمینه‌های قیام امام حسین (ع)، امر به معروف و نهی از منکر، عدالت و عاشورا پرداخته‌اند.

فصل ۸ این کتاب «عاشورا در آیینه‌ی شعر کهن فارسی» نام دارد. در این فصل از شاعرانی همچون عطار نیشابوری، سنایی غزنوی، عمعق بخارایی، امیر قوام رازی، فلکی شروانی، مولانا، سلمان ساوجی، حافظ شیرازی، محتشم کاشانی و بیدل دهلوی نام برده شده است. فصل ۹ عاشورا را در شعر شاعران معاصری همچون ملک‌الشعرای بهار، حسین منزوی، مشفق کاشانی، ساعد باقری، علیرضا قزوه، فاضل نظری، سعید بیابانکی، مریم سقلاطونی و قیصر امین‌پور آورده است. فصل‌های دیگر کتاب خورشید کربلا نوشتهٔ محمد عزیزی نیز دربارهٔ امام حسین (ع) از نگاه مرتضی مطهری، امام حسین (ع) از نگاه بزرگان جهان است و سرانجام خطبه‌ها و سخن‌های امام حسین (ع) در شب تاسوعا و روز عاشورا آورده شده است.

خواندن کتاب خورشید کربلا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه پیرامون واقعهٔ عاشورا و شخصیت امام حسین (ع) پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب خورشید کربلا

«یکی از علمای مسیحی در صومعه‌ای در بیابان عبادت می کرد، دید در راه دو دسته می‌آیند، یک‌دسته سوار بر مرکب‌ها و اسلحه به‌دست و خوشحال اما دسته‌ای دیگر اندوهگین و همچون اسیر، خوب نگاه کرد ناگهان دید سرهایی سر نیزها کرده‌اند سخت حیران شد که این سرها چیست؟ وقتی نزدیک شدند، چشمش به سری (سر امام حسین (ع) افتاد)، دید خون‌ها در لب‌های او خشکیده اما چشم‌ها پر فروغ، در فکر فرو رفت، گویی با آن سر سخن گفت، از آنها سؤ ال کرد آنها صاحب سر را معرفی کردند. نام رئیس کاروان پرسید. عمر سعد را به او نشان دادند، راهب به او گفت: «آیا ممکن است امشب تا فردا صبح این سر را به من بدهید؟» گفتند: «با سر چه کار داری ؟» گفت : «مطلبی دارم، هر چه بخواهید به شما می‌دهم.» سرانجام آنها که دنیا پرست بودند، ده هزار درهم گرفتند و سر را تحویل راهب دادند.

راهب سر را به صومعه خود برد و شست و خوشبو کرد و روی زانویش گذاشت و تا صبح گریه کرد.»