کتاب باقر فداغی لارستانی

باقر فداغی یکی از دوبیتی‌سرایان قدیمی اهل فداغ است لارستان است. آنچنان که در منابع در دسترس راجع به او ذکر شده سال تولد و وفاتش مشخص نیست اما نام او را «باقر ولی» نوشته‌اند که در اشعارش عموماً «باقر» تخلص می‌کرده. گویا در سواری و تیراندازی مهارت داشته و مدتی را به جهت سرکوبی و راهزنان در استخدام دولت بوده است. با این حال آنچنان که از اشعارش برمی‌آید گرفتار فقر بوده و عشق به وصال نرسیده‌اش نسبت به دخترعمویش «نرگس» سوزبخش ترانه‌هایش بوده است. محل وفات او قلعه یا قریهٔ به قولی «میمون» و به قولی دیگر «میمن» ذکر شده و به قولی حاکم وقت دستور داده او را از قلعه پرت کنند یا او را بکشند. مردم فداغ و منطقه و لارستان و بیرم و اَرَد و اشکنان علاقه خاصی به اشعار باقر دارند و همیشه آنها را با سوز و گداز می خوانند. اشعار این شاعر در طاقچه برگرفته از وبگاه ادبی گنجور است. سرم چون گوی میدان گر بگردد دلم از عهد و پیمان برنگردد اگر دنیا به نامردان دهد کام نشینم تا به من دوران بگردد