کتاب جنین هم خاطره دارد!

پیشتر اعتقاد بر این بود که اصولاً نوزاد فاقد شخصیت عاطفی است و نمی‌تواند خاطرهٔ تولد را در حافظه‌اش نگه دارد. اما امروزه ثابت شده است که چنین اعتقادی صحت ندارد. نوزاد هیچ چیز را فراموش نمی‌کند و همه خاطرات، به‌ویژه خاطرات مهم که تولد از مهم‌ترین آنهاست،‌ در جایی بایگانی می‌کند و می‌دانیم که ناخودآگاه چقدر در شخصیت روانی ما مؤثر است و چه میزان از مشکلات کوچک و بزرگمان به خاطرات ناخوشایندی مربوط می‌شود که در ناخودآگاه نهفته است. کتاب «جنین هم خاطره دارد» اثر دیوید بی. چمبرلین مدعی است، نوزاد نه‌تنها تولد، بلکه زندگی درون رحم و حتی زندگی‌های پیشین خود را به یاد دارد. او می‌تواند همه چیز را از درون رحم درک کند، محبت‌ها، دعواها و نزاع‌ها، خشم و اندوه و....هرچند مباحث این کتاب برای ما به سختی قابل باور است اما اهمیت کتاب در این است که ما را به تفکر وا می‌دارد. اگر حقیقت داشته‌باشد چه؟ آیا بهتر نیست از بدو تشکیل نطفه جنین را موجودی باشخصیت تصور کنیم، با او حرف بزنیم، برایش موسیقی پخش کنیم، در هنگام تولد او را بی‌جهت آزار ندهیم و پس از تولد او را از مادر جدا نکنیم؟ باور کنیم که این موجود کوچک بیش از آنچه تصور می‌کنیم دارای احساس و ادراک است و ذهن او مانند یک نوار خالی آمادهٔ درک و احساس و ضبط هر آن چیزی است که دریافت کند؟ در این صورت آیا بهتر نیست این نوار را از همان آغاز با اصوات شفاف و حتی‌المقدور بدون پارازیت پر کنیم؟